Ensaluto

Blogoj

VI BALDAU LAUDOS DION

Estimataj,

VI BALDAU LAUDOS DION

"Laudu, ho popoloj, nian Dion, Kaj laute audigu Lian gloron. Li donis vivon al nia animo, Kaj ne lasis falŝanceliĝi nian piedon. Car Vi esploris nin, ho Dio; Vi refandis nin, kiel oni refandas arĝenton. Vi enirigis nin en kaptilon, Vi metis ŝarĝon sur niajn lumbojn; Vi rajdigis homojn sur niaj kapoj; Ni trapasis fajron kaj akvon, Sed Vi elirigis nin en bonstaton" (Psalmo 66:8-12).

Psalmo 66 estas unu el la dankecaj psalmoj. Ĝi estas alvoko por laudi Dion pro Liaj timindeco, potenco, mirindaj faroj, regno, kaj gvideco sur Siaj homoj. Tamen, la psalmisto donis alian kialon por laudo de Li: Li elirigis Siajn homojn el malfeliĉaĵo. Farante ĉi tion, Li esploris ilin; Li refandis ilin je fajro de vivo (kiel oni refandas arĝenton au oron) por ke ili estu rafinitaj; Li igis ilin suferi multajn malfeliĉaĵojn; Li eĉ lasis homojn brutali ilin. Tamen, finfine, Li elirigis ilin en bonstaton. Efektive, Li estu laudata!

Dio traktas Siajn homojn same nuntempe. Li esploras ilin. Li lasas ilin trapasi multajn malfeliĉaĵojn de vivo. Kelkfoje, Li lasas homojn mistrakti ilin. Tamen, je ĉi tio, Li estas kun ili. Li promesis, "Kiam vi transiros akvon, Mi estos kun vi, kaj trans riverojn, ili vin ne dronigos; kiam vi iros en fajron, vi ne brulvundiĝos, kaj flamo vin ne bruligos" (Jesaja 43:2. Vidu ankau: Psalmoj 23:4; 46:4-7; 91:15; Jesaja 41:10). Li baldau igos ilin venki ĉi tiujn malfeliĉaĵojn, kaj ili laudos ilin.

bildo de Adebayo Afolaranmi
bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (94)

ĈAPITRO 26 :

 

Ĉu turni la skorpion ? Ĉu turni la lokuston ?

Fino de la rakonto de l' Perso

 

 

Tiel, malsuprenirinte en la kelon, mi trafis la fundon mem de mia timinda penso !

Ne trompis min la fiulo per siaj nebulaj minacoj kontraŭ multaj el la homa gento.

 

Ekster la homaro, li konstruis al si subteran bestrifuĝejon for de la homoj.

Li estis ja decida ĉion eksplodigi kun si per orelfrapa katastrofo se tiuj el la supro de la tero venus lin postĉasi en la ejon, kie li kaŝis sian malbelecon.

 

La malkovro, kiun ni ĵus faris, tiom emociis nin, ke ni forgesis ĉiujn niajn pasintajn penojn, ĉiujn niajn tiamajn suferojn…

 

Nia escepta situacio, dum ni estis sinmortingontaj antaŭ ĵusa momento, neniam aspektis al ni tiel precize timega.

Tiam ni komprenis ĉion, kion la monstro volis diri kaj ĉion, kion li diris al Kristina Daae kaj ĉion, kion signifis tiu abomeninda frazo :

"Jes aŭ ne !… Se estas ne, ĉiuj estas mortaj kaj enterigitaj !…"

 

Jes, enterigitaj sub la restaĵoj de tio, kio iam estis la granda Pariza Operejo !

Ĉu oni imagu pli teruran krimon por forlasi la mondon en horora apoteozo ?

Planita por la trankvileco de lia rifuĝejo, la katastrofo celos venĝi la amon de la plej horora monstro, kiu iam promenis sub nia ĉielo...

 

"Morgaŭ vespere, ĝis la dekunua, lasta templimo !"

 

Ha ! Li bone elektis sian tempon !

La feston ĉeestos multe da homoj !… multaj el la homa raso… tie supre … inter la brilaĵoj de l' Muzikdomo…

Ĉu pli belan eskorton li povus imagi por morti ?…

 

La simbolo de la famo(55)

la freneza majstro de Esperanto kontrolis kaj persekutis min ke uzante fortojn kaj postulojn de la persekutantaj religiuloj,humiligu kaj obeigu min en fronto de la persekutataj religiuloj,la Sveda sinjorino kun la helpo de la advokatino el la sama komputero kiu spegulis frekvencojn de miaj pensoj,estis trovinta tiun forgesitan punkton ke la koresponda verkistino estas divorcita,mi ne devis timi el ajna kolonelo kiu eblus esti aŭ resti ŝia edzo,tamen la frenezulo ne lasis sian antaŭe trovitan pretekston,kaj ripete emfazis ke ni ne volas fronti al koloneloj pri jena vireto,li devas forlasi nin,kaj tiu frazo nepre kaj certe devis signifi ke li forlasu Esperanton,pri la jena afero mi volis paroli kun la sama koresponda verkistino,kaj escepte de mia menso,ŝia parolo el mia penso montru al la sama komputero ke oni ne devas timi el koloneloj,mi komencis reve paroli kun ŝi pri la artaj aferoj,ni kune kondamnis la artan medion de nia socio,la frenezulo komencis kondamni min kaj ne donis oportunon al la Sveda sinjorino aŭ al mia advokatino,post diri ke ni ne volas fronti al la koloneloj,li daŭrigis siajn antaŭajn pretekstojn,ke la vireto antaŭ ĉio versadu religiajn poemegojn,kaj laŭdegadu la reĝon de la reĝoj,poste ni vidu ke la religiaj sinjoroj kaj la armeo permesas ke ni akceptu lin aŭ ne.Mi por aligi la korespondan verkistinon al la diskuto kaj havi ankaŭ ŝin kiel helpanton,diris ke mi volas traduki ŝiajn poemojn al mia Esperanto,la frenezulo indigne insultis kaj minacis kaj avertis ke li akiros,ĉar la sinjoroj donos tiun ordonon ke oni nepre tranĉu mian langon,tranĉi mian langon el antaŭ multaj jaroj signifis ke mi farlasu Esperanton,malgraŭ tiaj antaŭaj minacoj mi jam argumentis ke ĉiuj legendaj tekstoj devas ekzisti en la internacia lingvo,la psikologo de la psikologoj tra la komputero ,el mia menso vidis ke tiu verkistino havas erotikajn poemojn,inkluzive preferas pekajn kisojn.Mi ne povis kaŝi tion kaj tiu verkistino ne helpis min nek partoprenis en la d

bildo de davud shams hakimi

Sabla(54)

kiam iu rakonto eksplikas pri amo kaj amoro,la oponantoj negante ĝustajn opiniojn kaj okazeblajn scenojn atribuas malplenecon al la diraĵoj kaj skribaĵoj,kun sama vorto kiun oni ordinare uzas pri malpleneco de osto,iam kondamnas tiun kun du vortoj,unue aŭ due kun vorto,kiu indikas pri malpleneco de parolo,kaj poste kun vorto kiu signifas malpleneco de osto,la mizerulo ne rajtas diri,skribi,legi kaj ŝati erotikajn aferojn,kiam pro prokrasto de kuraco en la hospitalo,operacio jam estiĝis necesa,en la necesa operacio,la operacionto prokrastis por facile atribui malplenecon al mia osto,kvankam ties kaŭzo tiukaze estus li mem,do mi devas timi kaj ne legi,ne skribi kaj ne ŝati erotikajn tekstojn,li plie verŝis mian sangon intence,supozante ke poste pro la feblo mi devas versadi religiajn poemojn petante helpon de la dio kaj laŭdante la reĝon de la reĝoj kaj sanktulojn,dekunu platenoj povus laŭ lia espero poste tranĉigi mian piedon,kvankam plie venĝante dekunuminutoj-nomitan romanon,oni estis plie difektinta vizaĝon de mia patrino en alia operacio,pri la Belanomata romano kritikantoj,pretendas ke la ĉampiono de tiu rakonto senrimedigis sian patron kaj kaŭzis frenezecon de sia patrino,ili mizerigas miajn gepatrojn kaj familianojn,trudante al mi ĉi tiun mispenson kaj erardistingon,ke legi kaj ŝati tiajn tekstojn havas ĉi tiajn rezultojn,sed efektive la situacio de nia religia socio estis la kaŭzo de tiaj malfeliĉoj,tiu ĉampiono kiel multaj aliaj mizeruloj baraktis por alpreni sian seksan rajton kaj sukcese ejakuli uzante kaj utiligante nurajn eblecojn,kiam oni tranĉu mian piedon kvankam mi neniam havis eblecojn kiujn uzis tiu ĉampiono,la kulpanto estas nia mema freneza majstro de Esperanto kiu kontrolas eĉ mian revon kaj iluzion persekutante min per sia komputero kaj aliaj Esperantistoj,mi neniam pensos ke post legi erotikan tekston mi estas perdinta mian piedon punite per la dio,kvankam iuj volos implice komprenigi kaj eĉ rekte diri min kredigonte ke la dio unue unue malple

bildo de davud shams hakimi

TEMPLEN POST RIKOLTO-FIN'

Estimataj,
TEMPLEN POST RIKOLTO-FIN'
"Eniru en Liajn pordegojn kun dankado, En Liajn kortojn kun laudado. Gloru Lin, benu Lian nomon" (Psalmo 100:4).
Kiel iu, kiu kreskis parte en terkultura komunumo, kaj parte en kio nuntempe povas esti rigardata kiel tradicia preĝejo, mi facile identiĝas kun Henry Alford, anglikana kleriko de 19a jarcento, kiu verkis la himnon "TEMPLEN POST RIKOLTO-FIN'", kiu fariĝis tradicia kanto de rikolto, kiu nun estas asociita kun la Tago de Danko. Kiel ajna alia persono, kiu iam vivis en terkultura komunumo, mi scias la gravecon, kiu estas asociita kun la rikolto. La frukto de la laboro de la tuta jaro dependas de la rikolto. Ĉi tio ne povas esti plenumita ĝis la rikolto estas preta kaj kiu devas esti rikoltita diligente, ke pestoj au vetero ne difektu la rikolton. Dum la okupata rikoltosezono, kamparanoj lauvorte laboras senlacaj por fari la laboron. La kamparanoj malstreĉiĝos kaj festos nur post la rikolto. Nu, se vi ne havus tiun travivaĵon, vi povus aprezi la urĝecon de limtempoj, la ĝojon de grava laboro bone farita, kaj la helpon de ripozo post okupata tempo ĉe la laboro.

bildo de Adebayo Afolaranmi

La Pensanto (Verkita de Liu Cixin) 5/5

La Pensanto

Ŝi flugas kontraŭ vasta griza riverego, kiu estas la rivero de tempo, kaj ŝi estas fluganta al la fonto de tempo, dum steloj ŝvebas en kosmo kvazaŭ fridaj glacieroj. Ŝi flugas tre rapide, ke post unu bato de la flugiloj jam pasas pli ol cent milionoj da jaroj. La kosmo estas kuntiriĝanta, steloj estas koncentriĝantaj, fona radiado estas rapide pligrandiĝanta. Dek miliardoj da jaroj pasas, glacieroj de steloj eksolviĝas en la maro de energio, kaj baldaŭ disvastiĝis kiel liberaj partikloj, kiuj poste ankaŭ fariĝas pura energio. La kosmo ekbrilas, komence en karmezino, ke ŝi kvazaŭ subnaĝas en sangomaro de energio; poste la brilo abrupte pligrandiĝis, de karmezino al oranĝo, poste al blinduma pura bluo, ke ŝi kvazaŭ flugas tra giganta tubo de neonlampo, kie materiaj partikloj jam tute dissolviĝas en la maron de energio. Tra la ŝanĝbrilanta spaco, ŝi vidas, ke la globa surfaco de la kosma rando kuntiriĝas kiel giganta polmo. Ŝvebante en la centro de kosmo, kiu jam kuntiriĝis ĝis la grando de halo, ŝi atendas la alvenon de la neordinaraĵo. Fine ĉion kaŝas mallumo, kaj ŝi scias, ke ŝi estas en la neordinaraĵo.

 

bildo de gb2312

La Pensanto (Verkita de Liu Cixin) 4/5

Tempo Numero Tri

Reveninte la trian fojon de Monto Siyun, li subite vidis la finon de la vivo. Nek lia nek ŝia vivo havis multe da 17 jaroj plu. Al la vasteco de la kosmo, eĉ lumo ŝajnas malrapida kvazaŭ heliko, vivo polvereca estas des pli nemenciinda.

 

Dum la komencaj 5 jaroj de la 17 jaroj, li kaj ŝi daŭre kontaktis unu la alian, per retpoŝtoj, fojfoje telefone, sed neniam renkontis, kaj ŝi loĝis en tre malproksima urbo. Poste, ili ĉiu proksimiĝis al la apogeo de sia vivo. Li fariĝis fama specialisto de cerba kirurgio kaj ĉefo de ĉi tiu granda hospitalo, dum ŝi fariĝis membro de nacia akademio. Ili devis zorgi pri pli multaj aferoj, samtempe li sciis, ke kun astronomo atinginta la plej altan akademian rangon ne decas diskuti tro multe pri la miteca afero, kiu ligas ilin. Do la kontakto inter li kaj ŝi poiome maloftiĝis, kaj kiam pasis duono de la 17 jaroj, tia kontakto tute rompiĝis.

 

Sed li estis tre trankvila, sciante ke daŭre ekzistas nerompebla ligo inter ili, kiu estas la stela lumo el Altairo hastanta sen ripozo al la Tero tra la vasta kosmo, kies alvenon ili ambaŭ atendadis silente.

 

Altairo

Estis ĝuste noktmezo kiam li kaj ŝi renkontis sur la ĉefa montpinto de Monto Siyun. Ambaŭ volis veni pli frue, por ke la alia ne atendu, do ili ambaŭ grimpis sur la monton je la 3a noktmeze. Ĉiu de iliaj flugaŭtoj povis facile atingi la montpinton, tamen ili ambaŭ koincide parkumis siajn aŭtojn sub la monto, kaj piediris sur la monton, evidente por retrovi antaŭan senton.

 

bildo de gb2312

La Pensanto (Verkita de Liu Cixin) 3/5

Tempo Numero Du

Edziĝo enkondukis lin en tute alian vivon, sed kio vere plene ŝanĝis lian vivon estis la infano, ekde kies naskiĝo, la trajno de vivo subite ŝanĝiĝis de ordinara trajno al eksprestrajno, kiu preterpasis unu haltejon post la alia laŭ sia vojo, senĉese rapidante antaŭen. Tedo de la vojaĝo sensentigis lin, ke li fermis la okulojn por ne vidi la ĉiam saman pejzaĝon, kaj endormiĝis mem en laco. Sed same kiel multaj vojaĝantoj dormantaj en la trajno, horloĝeto profunde en lia koro daŭre tiktakis, por veki lin unu minuton antaŭ alveno al la celloko.

 

Tiun meznokton, kiam la edzino kaj infano jam profunde dormis, li ne povis endormiĝi, ke mistika impulso igis lin drapiri jakon sur sin kaj veni sur la balkonon. Li suprenrigardis la stelplenan ĉielon, kiu fariĝis multe malpli luma en la lumnebulo de la urbo, kaj serĉis, sed kion? Post longa tempo, li respondis al si en koro: Siriuson. Tiam li ektremis pretervole.

 

Jam pasis sep jaroj, ke nun, restis nur du tagoj antaŭ la konsentita rendevutago kun ŝi.

 

Siriuso

Hieraŭ posttagmeze neĝis la unuan fojon ĉi-jare. La voj-surfaco estis tre glita, ke la taksio ne povis fini la lastan sekcion. Li nepre devis denove marŝante suriri sur la ĉefan montpinton de Monto Siyun.

 

bildo de gb2312

La Pensanto (Verkita de Liu Cixin) 2/5

Tempo Numero Unu

Nur ĝis lia edziĝo, li fine cedis sian klopodon kontraŭ tempo. Tiun tagon, li movis aĵojn en sia fraŭla loĝejo al la novgeedziĝa apartamento, escepte de kelkaj aĵoj netaŭgaj por kune posedi, kiujn li portis al la hospitala oficejo. Senatente foliumante tiujn, li trovis la bildon inkrustitan per agataj ŝtonetoj. Rigardante la buntan kurbon, li ekkonsciis, ke la vojaĝo al Monto Siyun okazis jam antaŭ dek jaroj.

 

Alfa Centaŭro4

Tio estis printempa ekskurso organizita de la junuloj en la hospital. Ĉi tiu ŝanco tre valoris al li , ĉar poste al tiaj eventoj oni pli kaj pli ne eblis inviti lin. La organizantoj de ĉi tiu ekskurso volis resti mistikaj, kaj tute fermis ĉiun kurtenon en la aŭtobuso, petante ke post alveno kaj elbusiĝo, ĉiuj divenu, kie estas la loko, kaj la unua, kiu ĝuste divenas, ricevos ne malbonan premion. Li eksciis la solvon tuj post elbusiĝo, sed li restis silenta.

 

Jen la ĉefa montpinto de Monto Siyun, sur kiu la kelkaj kupoloj perlaspektaj brilis en sunlumo.

 

Kiam iu divenis ls lokon prave, li diris al la gvidanto de la grupo, ke li iros al la observatorio por viziti iun konaton. Poste li sola marŝis laŭ la serpentanta vojo al la montpinto.

 

Li ne mensogis, tamen en sia koro li ja sciis, ke ŝi, eĉ kies nomon li ne konis, ne estas stabano de la observatorio, kaj ŝi verŝajne ne restas ĉi tie. Fakte li tute ne planis eniri, sed nur volis de malproksime rigardi la lokon, kie antaŭ dek jaroj la unua strio da lunlumo eniris lian koron plenan je brila sunlumo kaj eksterordinara ardo.

 

bildo de gb2312

La Pensanto (Verkita de Liu Cixin) 1/5

La Suno

Li ankoraŭ memoris la senton antaŭ 34 jaroj kiam li la unuan fojon vidis observatorion de Monto Siyun1. Kiam la ambulanco grimpis trans montkreston, la ĉefa montpinto de Monto Siyun aperis malproksime, kie la kupoloj de la observatorio reflektis radion de la subiranta Suno, kvazaŭ perloj inkrustitaj en la ĉefa montpinto.

 

Tiam li ĵus diplomiĝis ĉe medicina kolegio, kaj staĝis kiel kirurgo de cerbo. Laborante kiel helpanto de la ĉefa kirurgo, li venis al la observatorio por savi nemovendan severe-vunditon. Tiu estis angla fakulo vizitanta ĉi tien por esplorado, kiu, dum promenado, akcidente falis de sur la klifo kaj vundis la cerbon. Alveninte al la observatorio, ili faris al la vundito kranian punkcion, elsuĉis parton de sangokoagulaĵo, malaltigis la cerban premon, ke kiam la malsanulo pliboniĝis ĝis movebla stato, li estis transportota per ambulanco al hospitalo en provincurbo por plua operacio.

 

Jam estis malfrue en nokto kiam estis tempo foriri de la observatorio. Kiam aliaj portis la vunditon al la ambulanco, li scivoleme rigardis la kupolojn ĉirkaŭajn de la observatorio, la kombino de kies pozicioj ŝajne havis ian malklaran sencon, kvazaŭ kromleĥo2 sub lunlumo. Pelate de ia mistera forto, kiun li neniel povis kompreni post ĉiom da pensado en sia restanta vivo, li aliris al la plej proksima kupolo kaj eniris, malferminte la pordon.

 

Estis senlume interne, tamen sennombraj signallampetoj brilis, ke li sentis iri el stelplena ĉielo kun Luno en stelplenan ĉielon sen Luno. Nur mallarĝa strio da lunlumo trapasis fendon ĉe la supro de la kupolo, trafis la grandan astronomian teleskopon, ĝin nekomplete skizis profile per arĝentaj strekoj, ke ĝi ŝajnis kvazaŭ moderna artaĵo de abstrakta stilo en urba placo dum malfrua nokto.

 

bildo de gb2312
Abonrilata enhavo


povigita de