Ensaluto

Blogoj

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (86)

Kiam la veturilo lasis min antaŭ la Operejo, tiun konstruaĵon mi fakte rigardis kvazaŭ mirante, ke ĝi daŭre staras tie!

 

Sed iom fatalisma kiel ĉiu Orientano, mi eniris preta je ĉio!

 

Min ne surprizis la forrabo de Kristina Daae dum la prizono-akto, kaj kiu kompreneble mirigis ĉiujn,

Tute certe Erik malaperigis ŝin, kiel la reĝo de la prestidigitistoj, kio li fakte estas.

 

Mi ja opiniis, ke proksimiĝas la fino por Kristina kaj eble ĉiuj. Tiel ke unu momenton mi demandis min, ĉu ne konsili al ĉiuj homoj, kiuj restadis en la teatro, ke ili forkuru?

Sed refoje min haltis tiu ideo pri denunco, ĉar mi certis, ke oni rigardus min kiel frenezulon.

 

Krome mi sciis, ke celante elirigi la spektantojn, se mi ekzemple ekkrius: "Brulo!", mi povus okazigi katastrofon – pro sufokiĝoj dum la forkuro, piedpremadoj, sovaĝaj interpuŝiĝoj – eĉ pli gravan ol la katastrofo mem.

 

Tamen mi decidis tuj mem agi.

 

Fakte tiu momento ŝajnis al mi oportuna.

Tiam mi havis multe da ŝancoj, ke eble Erik pensis nur pri sia kaptitino. Necesis profiti de tio por eniri en lian domon per la tria subetaĝo.

 

Por tiu plano, mi pensis iri kune kun tiu kompatinda senespera vicgrafo.

Je mia unua vorto, li tuj akceptis kun fido, kiu profunde kortuŝis min.

 

Mi petis de la servisto, ke li alportu miajn pistolojn.

Darius revenis kun la skatolo en la tualetejon de Kristina.

Mi donis unu pistolon al la vicgrafo kaj konsilis, ke li estu preta pafi same kiel mi ĉar, bone pripensite, Erik eble atendus nin malantaŭ la muro.

 

Ni devis pasi laŭ la vojo de la komunumistoj kaj tra la klappordo.

Ekvidante miajn pistolojn la eta vicgrafo demandis, ĉu ni batalos en duelo?

Certe! kaj mi diris : kia duelo! sed kompreneble mankis al mi la tempo por iu ajn klarigo.

 

La simbolo de la famo(38)

kaj atribuis pigrecon kaj langvoron al mi riproĉante min,kaj diris ke vi estas aginta malfrue,ankoraŭ la leteroj ne estas konfirmitaj kaj ne atingitaj al la favorĉeesto de la altranguloj,el la flanko de la altranguloj rekomendojn kaj cirkulerojn emanigis kaj por kelkaj leteroj atribuis urĝecon,mia diskuto ne havis utilon,neniun prokraston li akceptis permesiĝi pri iuj aferoj,kaj devigis tiuulon forlasi la aferon de la fraŭlineto kaj okupiĝi al la leteroj kaj dosieroj,kiam la ekscelenco estro alvokis tiuulon,unue ĉi tiu restigis min tie por plenumi funkcion kies fariĝo estis necesa kaj frue plenumenda,li ne iris ĝis ne plantis min tie,mi vidis ke la kolego estas malkonsenta kaj kolera pro tio,kaj kun diversaj pretekstoj min mavhumore forigas,kelkfoje ke mi estis forigita,senprokraste mi iris trovi tiuulon kaj tiun el la proksimeco de la estropordo ,eĉ alude el la interno de la ĉambro tiris eksteren kaj kiel akcidenta morto sendis al ilia flanko kaj afero,nur unuafoje mi diris al li ke la kolego estas sendinta min por fari alian aferon,post tio li vidinte ke mi estas forigita,komprenis,iom post iom mi rimarkis ke la bela fraŭlino distingas jam ke mi estas ĝenanto,kaj ŝi rigardas al mi humilige kaj abomene,mi volis trovi oportunon kaj ŝanĝi la planon de la batalo kaj prepari alian programon por enigi min al ŝia inklinebleco,poste eligi ŝin el la ungegoj de la rivaloj,atingis tago en kiu tiuulo ne estis,li estis mesaĝinta ke estas malsana kaj ne venos,certe li baraktis kontraŭ la mortiganta anĝelo,la bela fraŭlino kaj la kolego,aŭdinte ĉi tiun mesaĝon ridetis unu al la alia,kaj la kolego donis leteron al mia mano ke tion mi en diversaj oficejoj konfirmigu per la dependantaj respondeculoj kaj registru kaj arkivu,fari tiun aferon daŭrus dum horo,mi sentis ke la koloro de mia vizaĝo forflugis kaj mia gorĝo sekiĝis,poste mi varmegiĝis kaj mia vizaĝkoloro aliĝis al rozeco,kun helpo de ĉi tiu stato mi ŝajnigis ke mi ne estas kompreninta,mi restis mirkonsternita e

bildo de davud shams hakimi

Sabla(37)

kiel mi povas rekompenci tiujn per kies malkovroj mia vivo povus estiĝi plifacila se la freneza majstro de Esperanto ne interferus al mia vivo kaj ne trudus perfortojn de la persekutataj religiuloj?laŭ la kamarilo,mizeruloj ne rajtas okupiĝi al la sciencaj aferoj,la profeto-dio en sia tielnomata religia libro estas ordoninta ke forlasu la sciencon ĉar tio devojigas vin el la afero de la  evidenta  reĝo,tiu alia aserto ke la religio devas konformi al la scienco havas aliajn uzeblecojn,inkluzive malrekte dementas teorion de Darvino,akceptante lian trudatan religinoman politikan partion,oni devas fronti kontraŭe al tiu  teorio,la psikologo de la psikologoj estante ĉefkolego de tiuj perfortantoj rekomendis pri mi ke la vireto ne havu seksrajton antaŭ versadi specialajn poemojn kaj laŭdadi la reĝon de la reĝoj kaj la religion,reakciuloj kaj kamariloj negis ankaŭ rajton de mia lingvoscio por versigi poemojn laŭdigante siajn trudojn kaj oponante al Esperanto…,mi kaŝe paroladis kun mi mem Esperante kaj kaŝe masturbis por bari la vojon de kancero kaj diabeto kies kaŭzo estis manko de la seksebleco,sed pro la manko de ajna rilato kun ajna virino,kaj pro prohibicio de eĉ ajna rigardo al ajna virino,en fronto de intensa kontrolo mi rare kapablis masturbi,la freneza majstro de Esperanto eĉ per komputero kontrolis mian menson kaj minacis,ordonis,trudis aferojn kun pretekstoj,kaj la principa kaj precipa intenco de tiu frenezulo estis devigi min ke mi ne defendu min en fronto de la persekutataj religiuloj,kaj la jenan perforton trudis uzante ordonojn de iliaj oponantoj,rezulte la historio de mia Esperanto miksiĝis al la historio de miaj masturboj kiuj pliofte eblis esti en mia sonĝo,kvankam la AnglaRusa armeo fiaskis batalante kontraŭ mia seksrajto,tamen la ĉefkolego de la sama fiaskita armeo,la Esperantisto de niaj Esperantistoj ankoraŭ volas versigi religiajn poemojn per mia uzdifektita menso,per neebleco,per malkapablo,per neplenumebla afero,ki

bildo de davud shams hakimi

TREZORO EN ARGILAJ VAZOJ

Estimataj,
TREZORO EN ARGILAJ VAZOJ
"Sed ni havas ĉi tiun trezoron en argilaj vazoj, por ke la treega grandeco de la potenco estu de Dio, kaj ne de ni mem" (2 Korintanoj 4:7).
Ĉar ĝi estis problemema eklezio, Paulo skribis siajn du konatajn epistolojn al la korintana eklezio por korekti kelkajn el la anomalioj kiuj ekzistis en la eklezio. Unu el tiaj anomalioj estis la erara opinio pri la evangelia mesaĝo kaj la mesaĝistoj de la evangelio. Ĉi tiu opinio estas ke la evangelio, kiu estas la Nova Interligo, estas malsupera al la Malnova Interligo donita al Moseo, kaj tial, la mesaĝistoj de la evangelio, au la servistoj de la Nova Interligo, estas malsuperaj al Moseo kaj la instruistoj de la Leĝo. Tamen, je ĉi tiu epistolo al la Korintanoj, Paulo klarigis la superecon de la evangelio al la Leĝo. Li konsideris la evangelian mesaĝon kiel trezoron konservitan en argilaj vazoj. Tia bildo estis kutima al la Korintanoj.
La evangelia mesaĝo ja estas trezoro kiu superas ian ajn homan scion au filozofion. Dio konservis au konfidis la evangelian mesaĝon en "argilaj vazoj," la apostoloj, nuntempe la predikantoj de la evangelio. Sendube, argilaj vazoj estas rompiĝemaj. Kiel homoj, la predikantoj de la evangelio estas malfortaj kiel argilaj vazoj sed la evangelia mesaĝo estas konfidita al ili. Ĝi ne estas konfidita al la anĝeloj au iuj ajn superaj homoj. Dio faris ĉi tion por montri ke disvastigo de evangelia mesaĝo ne estas per homa forto, scio, au eĉ sperto, sed per Sia supera potenco. Tial, ni ne devas malestimi nin ke ni ne povas prediki la evangelion, au fidi al nia kapablo au saĝo por fari ĝin, sed fidi tute al Dio.

bildo de Adebayo Afolaranmi
bildo de Ljeonjiid

..JELTONARO => JELTONARE: ˇIʟLⱶɔƆcƧʟ [jɛltonarɛ]..

..Ljeonjyid-e (L'eon'їd-e) Dasheevskjij-a (Daŝēvsk'ij-a): MULTLyINGVA JELTONARO => BLOMOV(A) JELTONAR(E).

bildo de Ljeonjiid

..EMVOK PEM Ĉ'Y ESPERANT+PAROLANT KLER PERSONY..

..Ljeonjyid-e (L'eon'їd-e) Dasheevskjij-a (Daŝēvsk'ij-a):

 

..EMVOKE PEJM PRUDENTAY ESPERANTyISTEY JyI ( <= ESTI) INTERNACIE PENSATAY MENEY ,AGNOSKANTAY TUTMONDAN JELTONAREN ,yI PRAKTyIKO JUZI DhEN POR BENE PES LA MENARE..
 

Neretenebla Pasio (10/10)

Averton! Ĉi tiu novelo ĉefe temas pri erotikaĵo! La anonima novelo, tradukita el la ĉina, troveblas ĉe ĉinalingva retejo en ĉi tiu kaj ĉi tiu paĝoj.

 

Dek

Mo pigreme kuŝis en la bankuvo, lasante la duŝilon ŝpruceti varmegan akvon sur ŝian tutan korpon. Ŝi tre ĝuis tian varman kaj malseketan senton, kvazaŭ kuŝante en patrina sino, nenio pensenda, nenio farenda.

 

Ŝi ja estis laca. Je tri malsamaj lokoj, tri tute malsamaj orgasmoj, unu pli forta ol la antaŭa, preskaŭ elĉerpis ĉiom da energio akumulita dum pastinaj monatoj. Pensante pri tio, ŝiaj muskoloj de la tuta korpo pretervole konvulsiis.

 

En ŝia menso ree aŭdiĝis la vorto de Wu.

 

“Mi sciis, sed mi ne povis reteni mian pasion.”

 

Jes, neretenebla pasio!

 

<Fino>

bildo de gb2312

Neretenebla Pasio (9/10)

Averton! Ĉi tiu novelo ĉefe temas pri erotikaĵo! La anonima novelo, tradukita el la ĉina, troveblas ĉe ĉinalingva retejo en ĉi tiu kaj ĉi tiu paĝoj.

 

Naŭ

Mo fojfoje demandis al si, ĉu estis eraro enamiĝi al Wang Fei24, sed ŝi ne povis respondi al si.

 

Iufoje ŝi demandis al si aliforme, se ŝi povus reiri al pasinteco, ĉu ŝi elektus alie, sed ŝi denove ne povis respondi al si.

 

Fakte ŝi sciis, por knabino dek ok aŭ dek naŭ jaraĝa, se ŝi nur havas sopiron al amo, io ja okazos en la universitato, ke tio estos nur demando pri kiam aŭ kun kiu.

 

Kvankam amo sen rezulto estas bedaŭrinda, tio tamen estas decido de la sorto, kaj sen rezulto estas ankaŭ ia rezulto.

 

Ne povas diri nun, kiu unue enamiĝis al la alia, sed ambaŭ havis bonan impreson unu la alian je la unua renkontiĝo. Mo kaj Wang Fei ne apartenis al la sama fako. Mo studis internacian financon, fakon tre popularan sed tre ĝeneralan; Wang Fei tamen studis geofizikon, fakon tre malpopularan sed tre alte taksitan.

 

Mo memoris gis hodiaŭ ilian unuan renkonton.

 

La duan semajnfinon de la semetro, Mo kaj Li Li fine kuraĝis veni al la dancejo de la universitato. Vidante kolorajn gedancistojn turniĝantajn kaj ridantajn en la dancejo, ili nur sentis tion kurioza, sed ne kuraĝis akcepti la oftan inviton por danco fare de studentoj, ĉar ili ne povis danci.

 

bildo de gb2312
bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (85)

"Nu, jen... Tio estas tute simpla! Kristina Daae eliros el ĉi tie laŭ sia volo kaj revenos!... Jes, ŝi revenos!... ĉar tio plaĉos al ŝi... ŝi revenos laŭ sia propra volo, ĉar ŝi amas min por mi mem!..."

 

"Ho! mi dubas, ĉu ŝi revenos!... Sed estas ja via devo lasi ŝin eliri."

 

"Mia devo, ĉu? ... grandega naivulo – (laŭtekste) – Mia volo... mi volas lasi ŝin eliri, kaj ŝi revenos ĉar ŝi amas min!... Tion mi asertas al vi: ĉio finiĝos per geedziĝo!... geedziĝo en La Madeleine*, grandega naivulo! – (laŭtekste). Ĉu finfine vi kredas min?.... kiam mi diras al vi, ke estas jam finskribita mia nupta meso... vi aŭdos ja mian Kyrie!..." **

 

Li plu frapetis la lignon de la boato per sia kalkano en ia ritmo, kiun li kantante akompanis duonvoĉe : "Kyrie!... Kyrie!... Kyrie Eleison! ... Vi ja aŭdos... kian meson!"

 

"Aŭskultu!" mi konkludis, "vin mi kredos, kiam mi vidos Kristinan Daae eliri el la Lago-domo kaj libere reveni tien!"

 

"Tiam vi ne plu enmiksiĝos en miajn aferojn, ĉu? ... Nu, tion vi vidos ĉi-vespere!... Venu al la maskobalo. Mi kaj Kristina kune iros tien... Poste iru kaŝiĝi en la formetejon kaj vi komprenos, ke Kristina, reveninte en sian tualetejon, plej volonte reiros laŭ la irvojo de la komunumistoj."

 

"Konsentite!"

 

Se tion mi vidus, fakte, mi devus nur rezignacii, ĉar iu tre bela persono ĉiam rajtas ami la plej hidan monstron precipe kiam, kiel tiu ĉi, li havas muzikĉarmon, kaj la persono estas mem tre eminenta kantistino.

 

"Kaj nun, foriru!... ĉar mi devas eliri por bazarumi!..."

 

Mi foriris do, daŭre malkvieta por Kristina Daae, sed precipe kun timoplena penso profunde en mi ekde kiam li vekis ĝin tiel forte per la elvoko de mia malsaĝo.

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (84)

"Tre eluzita, kara Daroga!... Tre eluzita, tiu lustro!... Ĝi mem falis... Bum!... Kaj nun jen konsilo, Daroga: sekigu vin se vi ne volas malvarmumi!... kaj neniam plu reiru en mian boaton! ... kaj precipe ne provu eniri en mian domon! Ne ĉiam mi ĉeestas, Daroga!...Kaj min ĉagrenus dediĉi al vi mian promortan Meson! "

 

Dirante tion kun rikano, li staris sur la malantaŭaĵo de sia boato kaj juladis kun simieska balancado. Li ja aspektis tiam kiel la malgaja pramisto*, kun siaj oraj okuloj krome.

 

Baldaŭ mi plu vidis nur liajn okulojn, kaj finfine li malaperis en la tenebro.

 

Ekde tiu tago mi rezignis eniri en lian domon trairante la lagon.

 

Kompreneble tiu eniro estis tro bone gardita, despli kiam li eksciis, ke mi konas ĝin. Tamen mi opiniis, ke iu alia certe ekzistas ĉar jam plurfoje mi ekvidis Erikon malaperi en la trian subetaĝon, dum mi gvatis lin, sed ne povis imagi kiel.

 

Mi devas ja rediri tion: de kiam mi retrovis Erikon loĝanta en la Operejo, mi vivis en senfina teruro koncerne liajn hororajn fantaziojn – ne pri kio povus rilati al mi, certe, sed ĉion mi timis de li rilate al ĉiuj aliuloj.(1)

Kaj kiam okazis iu akcidento aŭ fatala evento, mi certe diris al mi: "Eble estas Erik!..." same kiel iuj diris ĉirkaŭ mi : "Estas la fantomo!..."

 

Kioman fojon mi aŭdis ridetantajn homojn rediri tiun frazon! Kiaj kompatinduloj! 

 

... Se nur ili scius, ke tiu fantomo ekzistas ja kun karno kaj ostoj, kaj ege pli terura ol la vana ombro, kiun ili elvokis, mi asertas, ke ili tuj ĉesus primoki!

... Se nur ili scius, je kio kapablas Erik, precipe sur tia manovrokampo kiel la Operejo!

... Kaj se nur ili scius pri mia timoplena penso!...

 

Abonrilata enhavo


povigita de