Ensaluto

Blogo de Adebayo Afolaranmi

...TIAM KIAL VI TROZORGAS?

Estimataj,

...TIAM KIAL VI TROZORGAS?

“Pri nenio trozorgu; sed pri ĉio, per preĝo kaj peto kun dankesprimo, viaj deziroj sciiĝu al Dio. Kaj la paco de Dio, kiu superas ĉian intelekton, gardos viajn korojn kaj pensojn en Kristo Jesuo” (Filipianoj 4:6-7).

Antaunelonge mi ricevis vídeoklipon tra unu el miaj WhatsApp-aj grupoj kiuj estas tre inspira por mi. En la klipo, oni humure prezentis sentempan veron pri trozorgo retorike demandanta kelkajn demandojn. Mi provu transskribi parton de lia prezento: "Ĉu vi havas problemon en la vivo? Ne. Tiam kial vi trozorgas? Ĉu vi havas problemon en la vivo? Jes. Ĉu vi povas fari ion pri ĝi? Jes. Tiam kial vi trozorgas? Ĉu vi havas problemon en la vivo? Jes. Ĉu vi povas fari ion pri ĝi? Ne. Tiam kial vi trozorgas?”

La prezento povas ŝajni humura, sed ĝi estas io pri kio oni devas pripensi. Kial vi trozorgas pro problemo kiu ne ekzistas? Kial vi trozorgas pro problemo pri kiu vi povas fari ion? Ĉefe, kial vi trozorgas pro problemo pri kiu vi ne eblas rekte fari ion? Tiam kial vi trozorgas?

Tiu prezentanto ne kompletigis la sentempan veron pri trozorgo. Oni povas ne trozorgi pri neekzistanta problemo, problemo pri kiu oni povas facile trovi solvon, au plej precipe problemo pri kiu oni ne povas solvi per si mem. Tamen, estas kontrauvenenoj por trozorgo: preĝo kaj fido. Ĉiu kiu povas preĝi al kaj fidi je Dio ne trozorgu, sed havu mensan pacon malgrau la problemo. Estas multaj bibliaj instruoj en subteno de tio. Krom Filipianoj 4:6-7 (citita supre); Psalmo 23:4; 56:3; Sentencoj 3:5-6; 12:25; Mateo 11:28-30; Luko 12:24-34; Johano 14:27; Romanoj 8:38; Koloseanoj 3:15; 2 Tesalonikanoj 3:16; Hebreoj 13:5-6 kaj multaj aliaj Biblio verskiloj, konsideru ĉi tiujn verskilojn cititajn sube:

bildo de Adebayo Afolaranmi

GRACO PLI GRANDA OL NIA PEKO

Estimataj,
GRACO PLI GRANDA OL NIA PEKO
"Kaj la leĝo eniris, por ke la eraro plimultiĝu; sed kie peko plimultiĝis, graco multe pli superabundis, por ke tiel same, kiel la peko reĝis en morto, la graco reĝu per justeco ĝis eterna vivo per Jesuo Kristo, nia Sinjoro" (Romanoj 5:20-21).
Kio estas graco? Simple, graco estas nemeritita favoro donita de Dio al nemeritintaj pekuloj kiuj venas al Li per la fido al la Sinjoro Jesuo Kristo. Tiu graco estas ĉefa koncepto en la kristana kredo, estas multe pli granda ol la pekoj de la pekuloj (vidu: Romanoj 5:20-21). Tio estas la mesaĝo kiun Julia Harriet Johnston (1849-1919) komunikis en sia populara angla himno, GRACE GREATER THAN OUR SIN [esperante: GRACO PLI GRANDA OL NIA PEKO]. Julia estis filino de presbiteriana pastoro. Ŝi estis tre aktiva en dimanĉa lernejo en sia preĝejo kaj ankau en la Presbiteriana Misia Soco de Peorio, Ilinojo, Usono.
Julia Johnston vidis ĉi tiun gracon kiel mirindaĵon de amanta Dio. Malgrau la fakto ke la peko de homo faras lin kulpa antau Dio, kaj ĉi tiu faras homon esti en malespero kaj li provas veni al Dio je liaj terminoj, la graco estas ege pli granda ol ajna peko au kulpo kiun iu povas havi. Ĝi estas la produkto de la sango de Jesuo Kristo verŝita sur la kruco de Kalvario. La sango forlavas ĉiun makulon de peko kaj faras la pekulon blanka kiel neĝo. Julia substrekis ke ĉi tiu graco estas mirinda, senfina kaj nekomparebla, kaj oni donis ĝin al ĉiuj kiuj kredas je Jesuo Kristo.
Klariginte la eniron de peko en la homaron tra Adamo kiu provokis juĝon, kaj la justeco kiu venis tra la obeemo de Jesuo Kristo, Apostolo Paulo sugestis ke la graco de Dio estas multe pli granda ol la peko (vidu: Romanoj 5:12-21) . Sen ĉi tiu graco, neniu povas esti savita. Nur tiuj, kiuj venas tra fido al Dio per Jesuo Kristo povas havi ĝin. Ĝi ne estas per homaj klopodoj (vidu: Efesanoj 2:5-10).

bildo de Adebayo Afolaranmi

IDOLOJ DE LA KORO

Estimataj,

IDOLOJ DE LA KORO

“Ne faru al vi idolon, nek bildon de io, kio estas en la ĉielo supre au sur la tero malsupre au en la akvo sub la tero; ne kliniĝu antau ili kaj ne servu ilin; ĉar Mi, la Eternulo, via Dio, estas Dio severa…” (Eliro 20:4-5).

“Ho filo de homo! Ĉi tiuj homoj levis siajn idolojn en sian koron, kaj allogilon de sia malpieco ili starigis antau sia vizaĝo…” (Jeĥezkel 14:3).

La primitiva Afriko estis plena de idoloj. Ju pli mi ŝatas la afrikan kulturon, des pli mi malamas ĝian ligon kun idolkulto. Dank’ al Dio ke mi estas savita de ĉiuj ĉi tiuj prapatraj idoloj. Je Kristo, mi povas esti vera afrikano sen esti idolservanta. Tamen, kiam mi forigis ciujn ĉi tiujn idolojn videblajn, kio pri la nevideblaj idoloj de la koro? Ĉu mi estas libera de ili?

Dio akuzis la ekzilitajn Izraelidojn pri idolservado de la koro. Kvankam, ili estis senditaj en ekzilon pro ĉi tiu peko, ili daurigis ĝin en la ekzilo. Interese, ĉi tiu popolo ankorau volis audi de Dio, kio signifis ke ili eble ne konstatis ke ili starigis idolojn en siaj koroj kontrau la volo de Dio.

Mi dubas ĉu vi ankorau posedas iun videblan idolon kiun vi adoras. Tamen, kio pri la idoloj en via koro? Kiuj estas tiuj kiuj prenis la lokon de Dio en via koro? Ĉu ĝi estas mono, ofico, tempo, sportoj, plezuro, rekono, pozicio, viaj infanoj, via edz(in)o, aŭ eĉ via vivo? Io ajn kion vi pli ŝatas au amas ol Dion estas idolo de via koro. Forigu ilin nun kaj starigu Dion en Lia ĝusta loko en via koro.

Je la servo de Dio,

Bayo Afolaranmi (Pastoro).

 

bildo de Adebayo Afolaranmi

KION VI DISSENDAS?

Estimataj,
KION VI DISSENDAS?
"Ĉar de vi la vorto de la Sinjoro estas diseĥita ne nur en Makedonujo kaj la Aĥaja lando, sed en ĉiu loko via fido al Dio disvastiĝis, tiel, ke ni ne bezonas diri ion" (1 Tesalonikanoj 1:8).
La akirebleco de la socia amaskomunikilaro (kiel Facebook, WhatsApp Messenger, BlackBerry Messenger, Twitter, LinkedIn, Telegram, Instagram, IMO, Tango, Skype kaj similaj) tra poŝtelefonoj, komputiloj kaj aliaj Interreto-ebligitaj iloj faris ĝin tre facila por multaj homoj iĝi dissendantoj sen ajna ĵurnala trejnado. Ajna informo povas fariĝi rapide disvastigita kaj atingi la randon de la mondo en demando de minutoj tra tiuj sociaj amaskomunikiloj kiel personoj plusendas tian mesaĝon de unu fonto al la alia sen kontroli ĝian verecon. La fakto ke multaj poŝtelefonoj kaj aliaj porteblaj teknologiaj iloj havas enkonstruitajn fotilojn kaj voĉarekordilojn faciligas rekordi audajn mesaĝojn kaj/au vidajn okazojn kaj tuj publikigi tiajn al aliaj personoj. Tio ja estas bona kaj bonvena disvolviĝo. Tamen, kion vi dissendas tra tiuj sociaj amaskomunikiloj?
Apostolo Paulo en sia unua epistolo al la kristanoj en Tesaloniko rekomendis al ili “dissendi” la vorton de Dio al ĉiu loko ĉirkau ili (vidu: 1:8). Tiuj estis homoj, kiuj estis en risko por akcepti la Evangelion (vidu: 1:6). Ili vivis kiam la Evangelia mesaĝo ne estis populara: mesaĝo kiu ŝajnis malsaĝa al la plimulto tiam (vidu: Agoj 17:1-15; 1 Korintanoj 1:18). Malgrau tio, la mesaĝo iĝis rapide disvastigita tra la Tesalonikanoj al aliaj lokoj. La vivoj kaj vortoj de tiuj kristanoj en Tesaloniko iĝis la "socia amaskomunikilaro" tra kiu la vorto de Dio estis "dissendita" al aliaj homoj.

bildo de Adebayo Afolaranmi

MI BEZONAS NENIAN DEBATON

Estimataj,
MI BEZONAS NENIAN DEBATON
“Ĉar mi decidis scii ĉe vi nenion, krom Jesuo Kristo kaj tiu krucumita” (1 Korintanoj 2:2).
Sur kio au kiu vi bazas vian kredon? Jen demando kiun oni devas respondi meditate. Multaj homoj bazas sian kredon sur sia familia kulturo au tradicio. Multaj homoj bazas sian kredon sur iu dogmo au alia. Multaj homoj bazas sian kredon sur iu heroo. Multaj homoj bazas sian kredon sur iu idolo au dio. Multaj homoj bazas sian kredon sur la Plejalta Estulo nomita Dio. Eĉ multaj homoj preferas rilati kun la Plejalta Estulo per aliaj malpliaj dioj au anĝeloj. Interese, multaj homoj dirus ke ili ne kredas je io au ia Estulo.
Por Eliza Edmunds Hewitt (pseudonimo: Lidie H. Edmunds) (1851-1920), ŝi kredis je nenia alia io au persono, sed je “la ĉiama Vivanto” kiu mortis ne nur por ŝi, sed ankau por la tuta homaro. Ĉi tiu “ĉiama Vivanto” estas ne alia persono ol Jesuo Kristo. Ŝi klare diris je unu el siaj himnoj ke ŝi bezonis nenian debaton au peton. Kredo bazita sur ia ajn io au persono estas senutila “ĉar ne estas sub la ĉielo alia nomo, donita inter homoj, per kiu ni devas esti savitaj” (Agoj 4:12) krom la nomo de Jesuo Kristo (vidu: versikloj 10-11). Apostolo Paulo simple diris, “Ĉar mi decidis scii ĉe vi nenion, krom Jesuo Kristo kaj tiu krucumita” (1 Korintanoj 2:2).

bildo de Adebayo Afolaranmi

LA REALA VALENTINO

Estimataj,
LA REALA VALENTINO
"Per ĉi tio ni konas amon: ĉar li demetis sian vivon pro ni; kaj ni devus demeti nian vivon pro la fratoj" (1 Johano 3:16).
"Neniu havas amon pli grandan ol tio, ke iu demetus sian vivon por siaj amikoj" (Johano 15:13).
La Tago de Sankta Valentino estas ĉiujara celebro okazigata je la 14-a de februaro por memorfesti amon kaj karecon inter intimaj kunuloj. Ĝi estas tradicie tago kiam amuloj esprimas sian amon unu por la alia donante donaĵojn kiel florojn, kaj aliajn donaĵojn, sendante salutkartojn kaj amemajn mesaĝojn per portebla telefono kaj eĉ amemajn telefonvokojn. Estas multaj tradicioj pri la origino kaj ĝenerala akcepto de la celebro. El ĉi tiuj tradicioj, estis kelkaj homoj kiuj estis koincide nomitaj Valentino inter tria kaj kvara jarcentoj post Kristo kiuj estis mortigitaj pro iliaj amo-rilataj agoj.
Dum ĉi tiu celebro estas observita ĉiujare, kiom da homoj kiuj kredas je ĝi kaj celebras ĝin estas pretaj demeti siajn vivojn pro siaj tiel nomataj amatoj? Multaj homoj estas okupitaj per la materiaj au financaj donaĵoj kiujn ili donos au akiros dum la celebro. Multaj eĉ jam turnis la celebron al tempo por kontentigi siajn amoremajn dezirojn. La homoj kiuj estis nomitaj lau la nomo Valentino je la anktiva tempo kiuj igis nin celebri la Tagon de Sankta Valentino ĉiujare estis konataj pro ilia sindona amo. Ili havis amon kiu kostis al ili exc iliajn vivojn pro iliaj amatoj.
Estas Iu kiu sindone amas. Li estas la superega senkompara Valentino. Li estas la Sinjoro Jesuo Kristo kiu pro Sia amo por homaro "ne rigardis kiel ŝatindaĵon la egalecon kun Dio sed sin malplenigis, alprenante la formon de sklavo, fariĝante lau la bildo de homoj; kaj troviĝinte laufigure kiel homo, li sin humiligis kaj fariĝis obeema ĝis morto, eĉ ĝis la morto per kruco (Filipianoj 2:6-8).

bildo de Adebayo Afolaranmi

CXU NI DEVUS METI ARMILOJN AU MORTIGI? (Parto 2)

Estimataj,

ĈU NI DEVUS METI ARMILOJN AU MORTIGI? (Parto 2)

"Ne timu tion, kion vi suferos; jen la diablo ĵetos iujn el vi en malliberejon, por ke vi estu elprovataj; kaj vi havos aflikton dek tagojn. Estu fidela ĝis morto, kaj mi donos al vi la kronon de vivo" (Apokalipso 2:10).

Atendite, mi ricevis multajn reagojn al la unua parto de ĉi tiu mesaĝo pasintsemajne. Dum kelkaj homoj konsentis kun mi, kelkaj malkonsentis. Surprize, tiuj kiuj malkonsentis bazis siajn argumentojn sur iuj versikloj kaj ekzemploj en la Malnova Testamento kaj la temoj de situacia etiko kiun mi intence rifuzis trakti en la mesaĝo. Kelkaj estis eĉ sentimentalaj en la mesaĝo. Mi antauvidis ĉiun el tiuj reagoj. La amplekso de ĉi tiu parto de la mesaĝo ne povas kontentige pridiskuti ĉiun unuopan reagon al la reganta temo: ĉu kristanoj ekprenu armilojn kaj mortigu?

bildo de Adebayo Afolaranmi

CXU NI DEVUS METI ARMILOJN AU MORTIGI?

Estimataj,

ĈU NI DEVUS METI ARMILOJN AU MORTIGI?

"Ĉar kvankam ni iradas en karno, tamen ni ne militadas lau karno (ĉar la iloj de nia militado estas ne laukarnaj, sed potencaj antau Dio por la deĵetado de fortikaĵoj)... "(2 Korintanoj 10:3-4).

"Surmetu la tutan armilaron de Dio, por ke vi povu kontraustari al la artifikoj de la diablo. Ĉar nia luktado estas ne kontrau sango kaj karno, sed kontrau regantoj, kontrau autoritatoj, kontrau mondpotenculoj de la nuna mallumo, kontrau la spiritaroj de malbono en la ĉielejoj. Tial prenu al vi la tutan armilaron de Dio..." (Efesanoj 6:11-13).

Ĉi tiu tempo ne estas la plej bona tempo por kristanoj precipe en la norda parto de Niĝerio kie ili alfrontas persekutojn de ĉiuj specoj kiel mortigojn, kripligadon kaj detruon de posedaĵoj de Boko Haram (unu el la plej mortigaj teroristaj grupoj en la mondo), "Fulani" paŝtistoj, kaj diskriminacio de malamikaj komunumoj kaj eĉ registaro. Ĉi tiuj persekutoj dauris senĉese dum jardekoj, sed ili nuntempe intensiĝis. Kristanoj estas ja duarangaj civitanoj en plej multaj lokoj en la norda parto de Niĝerio kiuj estas regataj de islamanoj.

Interese, estis tendenco inter kelkaj "fajraj kristanoj" ke kristanoj devus preni armilojn kaj komenci mortigi tiujn persekutantojn. Ĝi fariĝis debato sur socia amaskomunikilaro ĉu kristanoj devus cedi al tiu alvoko au ne, ĉu kristanoj devus preni armilojn au mortigi? Ĉu tio estas la plej bona maniero por sin defendi au haltigi ĉi tiun minacon? Kion la Sankta Biblio instruas pri tio?

Ĉi tiuj temoj ja estas etikaj, situaciaj kaj plej precipe teologiaj aferoj kiujn oni devas trakti kun zorgo. Ĉi tiu mesaĝo ne temas pri la etikaj kaj situaciaj aspektoj de tiuj problemoj. Certe, ili estas tre polemikaj. Tamen ĉi tiu mesaĝo temas pri mallonga substreko de la bibliaj instruoj pri kristana militado kaj kiel trakti onies perceptitajn malamikojn.

bildo de Adebayo Afolaranmi

ANTAU OL ESTAS TRO MALFRUE

Estimataj,

ANTAU OL ESTAS TRO MALFRUE

 

"Sed kiel la tagoj de Noa, tiel estos la alesto de la Filo de homo. Ĉar kiel dum la tagoj, kiuj estis antau la diluvo, oni manĝis kaj trinkis, edziĝis kaj edziniĝis, ĝis la tago, kiam Noa eniris en la arkeon, kaj oni ne eksciis, ĝis la diluvo venis kaj forprenis ĉiujn; tiel estos la alesto de la Filo de homo" (Mateo 24:37-39).

bildo de Adebayo Afolaranmi

CXU ESTRO DE FRIPONOJ?

Estimataj,
ĈU ESTRO DE FRIPONOJ?
"Kaj kolektiĝis al [David] ĉiuj viroj premataj, ŝulduloj, afliktitoj, kaj li fariĝis ilia estro; ili estis kun li ĉirkau kvarcent viroj" (1 Samuel 22:2).
David estis paŝtista knabo kiu estis forgesita eĉ de sia patro kiam gravis plej: elekti la personon esti die sanktoleita kiel la estonta reĝo de Izrael el liaj gefratoj. Dio eltrovis lin de kie li flegis ŝafojn de sia patro kaj igis Profeton Samuelon sanktolei lin kiel la venontan reĝon de Izraelo (vidu: 1 Samuel 16). Li estis tro juna por membriĝi en la bataltrupo kiu alfrontus tiujn kiuj konfesis sin malamikoj de Izraelo – la Filiŝtojn, kaj lia pli aĝa frato, Eliab, malestimis lin kiam li volontulis por alfronti Goliaton. Tamen, li mortigis la giganton kaj tuj iĝis heroo en Israelo (vidu: 1 Samuel 17). Pro sia kuraĝo, li iĝis bofilo de Reĝo Saul (vidu: 1 Samuel 18). Malgrau ĉi tio, li iĝis vaganto provanta savi sian vivon de la ĵaluza reĝo. Li eĉ devis transloki siajn gepatrojn al alia lando. Estis dum tiu periodo ke aliaj kiel li, kiuj estis en mizero, en ŝuldo, kaj/au malkontentaj (ĉirkau kvarcent viroj) kolektiĝis al li, kaj li fariĝis ilia estro – estro de friponoj kaj "senesperaj" homoj! Interese, tiuj "senesperaj" homoj iĝis la herooj kiujn Dio uzis por establi la Davidan dinastion en Israelo (vidu: 1 Samuel 22; 1 Kronikoj 12).
Kio estus en la menso de David kiam li gvidis tiujn "senesperajn" friponojn? Ĉu li havis neniun esperon de pli bona estonteco por tiuj homoj kaj li mem? Li sciis, ke Dio per Profeto Samuel lin (Davidon) sanktoleis kiel la sekvan reĝon de Izrael. Tamen, kiel li suprenirus la tronon kiam la nuna reĝo volis morti lin? Ĉu la senesperaj friponoj kiuj ne povis helpi sin helpus lin? Malgrau ĉi tio, li atendis sian tempon, kaj li poste iĝis la plej granda reĝo de Izrael.

bildo de Adebayo Afolaranmi
Abonrilata enhavo


povigita de