Blogo de fizikisto

Ĉiun matenon la diligenta formiko venis gaje al la laborejo. Ŝi amis sian laboron. Ĉi tie ŝi pasigis la plej longan parton de la tago, forte laborante, ĉiam kanton zumante. Ŝi laboradis diligente.

La ĉefdirektoro, dika grasa skarabo, konstatis, ke troviĝis neniu, kiu kontrolis la formikon. Tiel ne daŭrigeblis! Li kreis intendantan postenon kaj dungis spertan sterkskarabon. Unue, la sterkskarabo zorgis pri normigi la labortempon. Pro tio li faris diversajn raportojn. Poste li bezonis sekretarion por prepari ĉi tiujn raportojn. Oni dungis araneon, kiu starigis arĥivon kaj respondis telefonvokojn.

Dum la tuta tempo, la formiko laboradis gaje plu, ĉar la laboro plaĉis al ŝi kaj de tempo al tempo ŝi zumis kanteton.

La ĉefdirektoro estimegis la laboron de la sterkskarabo kaj postulis grafikaĵojn kaj estontecajn analizojn de li. Do oni devis dungi muŝon kiel helpanton de la intendanto. Ili aĉetis porteblan komputilon por la muŝo, per kiu li povis krei belajn buntajn raportojn.

Jam baldaŭ la diligenta formiko ne plu zumadis kanteton; ŝi plendis pri tiom da skribado, kiun ŝi devis fari anstataŭ labori.

Post tio la ĉefdirektoro decidis, ke administratisto ĉeestu en la sekcio kie la formiko laboris. Tiun gravan taskon oni komisiis al akrido, kiu unue postulis, ke oni aĉetu apartan brakseĝon por li. Kompreneble li ankaŭ bezonis aŭton, porteblan komputilon kaj interretan konekton. Kaj memkompreneble li ankaŭ bezonis propran asistanton, bufon, kiu jam ĉe la antaŭa laborejo laboris kiel sekretario por li.

La formiko ne plu kantis. Ŝi fariĝis pli kaj pli maltrankvila kaj nervoza.

Finfine, mi aldonis ĉirkaŭ 50 kartojn, nun la ludo enhavas 240 kartojn. Vi povas elŝuti ilin ĉe http://www.edukado.net/instrumaterialoj?iid=23552

Mi esperas ke la ludo plaĉos al vi.

Maljuna virino ĉe la kuracisto:

- Sinjoro doktoro, mi ĉiam devas furzadi. Feliĉe ĝi ne estas flarebla nek aŭdebla.

- Ho jes, mi komprenas. Jen piloloj. Prenu po unu ĉiutage kaj revenu post unu semajno.

Unu semajnon poste:

- Ĉu vi ĉiam prenis la pilolojn?

- Jes sinjoro doktoro. Tamen mi daŭre plu furzadas kaj nun ĝi eĉ ege odoraĉas.

- Bone. Kaj nun ni zorgu pri viaj oreloj.

- Paĉjo, kial vi edziĝis kun Panjo?

- Ĉu vi aûdis, Gerda? Ankaŭ la infanoj ne povas kompreni tion!

- Ĉu vi scias ke mi povas antaŭvidi la estontecon?

- Ĉu vere? Kiam vi rimarkis tiun mirandan scipovon?

- Morgaŭ.

Ho, tre bone, mi ĵus vidis la ĵongladogrupon kaj mi tuj aliĝis. Mi eklernis ĵongladon antaŭ pli ol 35 jaroj, kaj nuntempe mi gvidas ĵongladogrupon ĉe nia sportklubo. Dum la pasinta Esperanta novjara renkontiĝo (NR) en Saarbrücken (Germanujo) mi gvidis kurson pri ĵonglado kaj okaze de la adiaŭa vespero ni prezentis nian ĵongladon.

Vizitanto en muzeo demandas al gvidisto: "Kiom da jaroj havas tiu dinosaŭro?"

"Ĝi havas ducent milionoj kaj tri jarojn."

"Ho, kiel vi povas scii tion tiel precize?"

"Kiam mi eklaboris ĉi tie antaŭ tri jaroj, ĝi havis ducent milionojn da jaroj."

Planedo renkontas alian planedon.

- Saluton, kiel vi fartas?

- Ho, tre malbone! Mi estas malsana!

- Do, pri kio vi suferas?

- Terure! Mi havas homojn!

- Ne gravas. Tio ne daŭros tre longe.

Kiel matematikisto kaptas leonon?

Li kaptas du kaj liberigas unu el ili.

Lingvisto, fizikisto kaj matematikisto vojaĝas trajne al fremda lando. Kelktempe post transveturo de la limo, la lingvisto diras: "Ho, mirinde! Ĉu vi jam rimarkis, ke ĉi tie ĉiuj bovoj estas brunaj?"

La fizikisto respondas: "Nu, tion vi ne povas diri. Vi nur diru, ke ĉiuj bovoj, kiujn ni vidis ĝis nun, estas brunaj!"

Nun ankaŭ la matematikisto respondas: "Nu, eĉ tion vi ne povas diri. Vi nur diru, ke ĉiuj bovoj, kiujn ni vidis ĝis nun, estas brunaj sur unu flanko!"