Ensaluto

Blogo de Mike59

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (73)

Karaj fidelaj legantoj kaj geamikoj,

 

Jen la sekva epizodo de via felietono, kiun mi esperantigis por via plezuro!

Kun la espero, ke plaĉos al vi tiu rakonto, mi deziras al vi agrablan legadon!

 

Por malkovri la unuan epizodon, jen la ligilo: www.ipernity.com/blog/mike59/748731

 

Koran dankon al IVAR kaj TREVOR STEELE pro iliaj amikaj rimarkoj!

 

"Oni ne ŝercu pri dudek mil frankoj!"

"Pri tio mi ja samopinias!" asertas Moncharmin malfaldante gazeton, kiun li eklegas kun afekta mieno.

 

"Kion vi faros? Ĉu legi la gazeton nun?"

"Jes, Rikardo. Ĝis la horo, kiam mi rekondukos vin hejmen."

"Kiel la lastan fojon?"

"Kiel la lastan fojon."

 

Rikardo ekprenas la gazeton el la manoj de Moncharmin. Tiu ĉi rektiĝas pli kolere ol iam ajn.

 

Fronte al li Rikardo incitegite staras kaj krucas la brakojn sur sia brusto – gesto de aroganta provoko jam de la komenco de l' mondo.

Li diras:

"Jen pri kio mi pensas : kion mi opinius se, same kiel la lastan fojon post kiam ni duope pasigis la vesperon, vi rekondukus min hejmen, kaj se tuj antaŭ via foriro mi konstatus, ke la dudek mil frankoj estus malaperintaj el la poŝo de mia vesto?.. kiel la lastan fojon..."

 

"Kaj kion vi kredus?" ekkriis Moncharmin forte ruĝiĝante.

"Mi povus konjekti, ke ... ĉar vi sekvis min laŭpaŝe kaj, laŭ via deziro, nur vi mem proksimiĝis al mi kiel la lastan fojon ... mi povus pensi, ke se la dudek mil frankoj ne plu troviĝas en mia poŝo, ili ja certe estas en via."

 

Je tiu supozo Moncharmin eksaltis.

 

"Ho! Iun sekurpinglon!" li ekkriis.

"Kion vi faru per sekurpinglo?"

"Alligi vin!... Sekurpinglon!.. Sekurpinglon!.."

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (72)

18a ĈAPITRO

 

 

Per tiu lasta frazo Moncharmin tro klare esprimis nunan suspekton koncerne sian kunlaboranton; tial tuj okazis malserena diskuto. Post tio estis konsentite, ke Rikardo submetu sin al ĉiuj deziroj de Moncharmin cele helpi malkovri la fiulon, kiu trompis ilin.

 

Venas la momento de "la interakto de l' ĝardeno", kiam la sekretario Remy – kiu ĉion rimarkas – tiel scivoleme observis la strangan konduton de siaj direktoroj. De tiam ni plej facile trovos iun kialon de tiaj sintenoj tiom escepte bizaraj, kaj precipe tiom nekonformaj al la ideo, kiun oni havu pri la direktora memrespekto.

 

Tiu konduto de Rikardo kaj Moncharmin estis definita de ilia ĵusa sciigo:

1. Tiun vesperon Rikardo ekzakte refaru ĉiujn gestojn, kiujn li faris kiam malaperis la unuaj dudek mil frankoj.

2. Moncharmin eĉ momenteton ne perdu el la okuloj la malantaŭan poŝon de Rikardo, en kiun sinjorino Giry estus ŝovinta la dudek mil frankojn.

 

En la ĝustan lokon, kie li troviĝis por saluti sinjoron subministron pri Belarto, alvenis sinjoro Rikardo kaj, je kelkaj paŝoj malantaŭ li, staris Moncharmin. Sinjorino Giry pasas, tuŝetas sinjoron Rikardo, enŝovas la dudek mil frankojn en la baskan poŝon de sia direktoro, kaj malaperas...

 

Aŭ verdire oni malaperigas ŝin.

Plenumante la ordonon, kiun Moncharmin lin donis iom antaŭ la reaktorado de la sceno, Mercier iras enŝlosi la bravulinon en la oficejon de l' administracio. Tiel neeblos al la maljunulino komuniki kun sia fantomo.

 

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (71)

Karaj legantoj,

Jen la sekva epizodo de via felietono.

Mi esperas, ke plaĉos al vi la rakonto.

 

Por malkovri la komencon de tiu romano, jen la ligilo:

 

www.ipernity.com/blog/mike59/748731

Agrablan legadon!

 

Koran dankon al IVAR kaj pluraj aliaj geamikoj, kiuj daŭre helpas kaj apogas min.

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ĉar Rikardo refoje ekkriegas, Moncharmin ordoneme postulas, ke li silentu :

"Pardonon mi petas!... Lasu tiun virinon sin klarigi! Lasu min pridemandi ŝin!"

 

Kaj li aldonas:

"Estas ja strange, ke vi reagas per tia tono!... Ni alvenas al tiu momento, kiam la tuta mistero estas klarigota!... Vi koleregas! Vi malpravas! Mi mem multe amuziĝas!"

 

Kvazaŭ martiro, sinjorino Giry relevas sian kapon, kiu radias de fido en ŝia propra senkulpeco.

 

"Vi diras, ke estas dudek mil frankoj en la koverto, kiun mi metis en la poŝon de sinjoro Rikardo; sed mi rediras : pri tio mi tute ne sciis... Nek sinjoro Rikardo, fakte!"

 

"Ha! ha!" ekkriis Rikardo, subite afektante bravan mienon, kiu malplaĉis al Moncharmin. "Pri tio ankaŭ mi sciis nenion! Vi ŝovis dudek mil frankojn en mian poŝon kaj tion mi tute ne sciis!... Min ĝojigas tio, sinjorino Giry!"

 

"Jes" konfirmis la aĉa virino, "... estas vere!... Nek vi nek mi sciis pri tio!... Tamen vi... nu, vi ja finfine devis kompreneti..."

 

Rikardo certe vorus sinjorinon Giry se ne ĉeestus Moncharmin! Sed Moncharmin protektas ŝin. Li rapidigas la pridemandon:

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (69)

Karaj geamikoj, karaj legantoj, Jen la sekva epizodo de la felietono, kiun vi (eble senpacience) atendis...

Pro la baldaŭa malapero de Ipernity, mi plu serĉas taŭgan retejon por daŭrigi tiun ĉi tradukadon. Jam "Google +" kaj "esperanto.com" ŝajnas bonaj anstataŭoj.

Sed ankaŭ la rusa retejo "vk.com" tre plaĉas al mi... ĉar oni povas tie facile uzi Esperanton, alŝuti muzikon kaj fotojn, ktp. (same kiel en Ipernity)!... Ankoraŭ mankas tie la ĉeesto de multe pli da esperantistoj!!!

Ĉu eble baldaŭ vi (senpage) membriĝos?(elektu la lingvon Esperanto).

Mi ŝatus legi vian opinion... Korajn antaŭdankojn!

... kaj agrablan legadon!

 

Por malkovri la unuan epizodon:

www.ipernity.com/blog/mike59/748731

 

                                                    --------------------

 

 

En la mateno, letero de l' fantomo ilin memorigis pri la limtempo.

 

"Faru kiel la lastan fojon", afable skribis la F. de l' O. "Ĉio iris glate. Donu al sinjorino Giry la koverton, en kiu vi enŝovu la dudek mil frankojn."

Kaj tiun mesaĝon akompanis la kutima koverto. Sufiĉis nur plenigi ĝin.

 

Tiu operacio devis esti farita tiun vesperon mem, duonhoron antaŭ la spektaklo. Do proksimume duonhoron antaŭ ol leviĝos la kurteno sur tiu fama reprezentado de Faŭst, ni eniras la direktoran administrejon.

 

Rikardo montras la koverton al Moncharmin kaj kalkulas antaŭ li la dudek mil frankojn, kiujn li enŝovas en tiun koverton sen fermi ĝin.

"Kaj nun, voku sinjorinon Giry", li petas.

 

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (68)

Karaj fidelaj legantoj, Kun plezuro, mi prezentas al vi la sekvan epizodon de via felietono, kiun mi esperantigis el la franca. (Romano de Gaston LEROŬ : Le Fantôme de l' Opéra) Mi deziras al vi tre agrablan legadon! Por legi la unuan epizodon : www.ipernity.com/blog/mike59/748731 

 

ĈAPITRO XVII

 

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (68)

 

Antaŭ ol sekvi la polican komisaron Mifroid al sinjoroj direktoroj, la leganto permesu, ke mi sciigu al li iujn eksterordinarajn eventojn, kiuj ĵus okazis en tiu oficejo, kien vane provis eniri la sekretario Remy kaj la administranto Mercier, kaj kie sinjoroj Rikardo kaj Moncharmin sin enŝlosis hermetike por iu celo, kiun la leganto ankoraŭ ne konas. Sed kiel historiisto, estas mia devo ne kaŝi ĝin pli longe.

 

Mi jam havis la okazon diri kiom malagrable de kelka tempo ŝanĝis la humoro de sinjoroj direktoroj, kaj mi duonkomprenigis, ke tiun ŝanĝon ne nur kaŭzis la falo de l' lustro en la konataj cirkonstancoj.

 

Malgraŭ la deziro de l' direktoroj, ke tia evento restu por ĉiam kaŝita, ni sciigu do al la leganto, ke la Fantomo sukcesis facile enspezi siajn unuajn dudek mil frankojn !

Estis la plorado kaj la grincado de dentoj!...

 

La afero tamen okazis plej simple.

Iun matenon, sinjoroj direktoroj trovis tute preparitan koverton sur sia skribotablo. Sur la koverto estis skribite :

"Por sinjoro Fantomo de l' Operejo persone."

Kun tio estis letereto de l' F. de l' O. mem :

"Alvenis la momento por plenumi la klaŭzojn de l' kontrakto : enŝovu dudek bankbiletojn de mil frankoj en la koverton. Tiun ĉi vi fermos per via propra sigelo kaj donos al sinjorino Giry, kiu faros ĉion necesan."

 

bildo de Mike59

Mia nova tradukado jam aldonita ĉe IPERNITY : LA FANTOMO DE L' OPEREJO (Epizodo 67)

Karaj geamikoj...

Kun plezuro, mi prezentas al vi la sekvan epizodon de via felietono...

Eble lastfoje aperas mia traduko ĉi tie pro la baldaŭa malapero de Ipernity... Ve!

Mi tamen intencas daŭrigi tiun laboron...

Ĉar ankoraŭ ne estas klara la estonco de iPERNITY, mi proponas rendevui ĉe Vizaĝlibro (Facebook), kie mi aldonos la taŭgaj ligiloj por ebligi al vi la legadon.

Mi jam elektis esperanto.com

Por malkovri la unuan parton de tiu fama franca romano, jen ties ligilo:

www.ipernity.com/blog/mike59/748731

Agrablan legadon!

Mi tutkore dankas vin pro via fidela amikeco kaj deziras al vi FELIĈAJN FINJARAJN FESTOTAGOJN !!!

... kaj hodiau : FELIĈAN ESPERANTO-TAGON al ĉiuj!!!!

 

 

 

 

Subite Raŭl memoras... « krado, kiu rigardas al la strato Scribe… subteraĵo, kiu de la lago direkte supreniras al la strato Scribe… »

 

Jes, Kristina ja parolis pri tio !… kaj, ve ! post kiam li konstatis, ke la peza ŝlosilo ne plu troviĝas en la kesteto, li tamen forkuras al la strato Scribe.

 

Jen li estas ekstere. Li pasigas siajn tremantajn manojn sur la ciklopaj ŝtonoj. Li serĉas enirejon… eltrovas stangojn… ĉu tiuj ?… aŭ eble tiuj ĉi ? … ĉu tio estas keloluko ?… Li senhelpe desupre rigardadas inter la stangojn… Kia profunda nokto ene tie !… Li aŭskultas… Kia silento !… Li ĉirkaŭiras la konstruaĵon ! …

 

Ha ! Jen larĝaj stangoj ! Grandegaj kradoj !… Temas pri eniro al la korto de l’ administracio ! …

 

Raŭl rapidas al la pordistino :

bildo de Mike59

Mia tradukado jam aldonita ĉe IPERNITY : LA FANTOMO DE L' OPEREJO (Epizodo 66)

Ĉapitro dek ses : "Kristina ! Kristina !"

 

Post la eksterordinara malapero de Kristina Daae, la unua penso de Raŭl estis por kulpigi Erikon. Li ne plu dubis pri la kvazaŭ supernatura povo de l’ Muzikanĝelo en tiu konstruaĵo de l’ Operejo, kie li diable estigis sian regnon.

 

Kaj Raŭl kuregis al la scenejo kun am- kaj malesper- frenezeco.

 

"Kristina !… Kristina !..." li konfuze ĝemis, vokante ŝin same kiel ŝi mem estus lin vokanta el la fundo de tiu obskura abismo, kien la monstro estis ŝin kunpreninta kiel predon, ankoraŭ tremantan pro ŝia dia ekzaltiĝo, vestitan per blanka mortotuko, en kiu ŝi jam oferis sin al la anĝeloj de l’ paradizo.

 

"Kristina !… Kristina !..." ree kriis Raŭl, kaj li ŝajne aŭdis la kriojn de la fraŭlino tra tiuj rompeblaj tabuloj, kiuj apartigis ilin.

 

Li kliniĝis, aŭskultis… Li vagadis sur la scenejo kiel frenezulo. Ha !… iri malsupren ! malsupren ! malsupren !… en tiun ŝakton el tenebro, kies ĉiuj eniroj estas al li fermitaj !… Ha !… tiu fragila obstaklo, kiu kutime tiel facile glitas sur si mem por lasi ekvidi la abismon, al kiu celas lia tuta deziro… tiuj tabuloj, kiujn krakigas liaj paŝoj, kiuj sonigas sub lia pezo la mirindegan malplenon de la « subterateĝoj »… tiuj tabuloj estas pli ol senmovaj ĉi-nokte : ili aspektas neŝanĝeblaj… Tiuj aspektas firmaj ĉar neniam ili moviĝis… kaj jen la ŝtuparoj, kiuj ebligas iri sub la scenejon, estas malpermesitaj al ĉiuj !…

 

"Kristina !… Kristina !..."

 

Oni forpelas lin kun ridoj… Oni primokas lin… Oni kredas, ke li havas perturbitan cerbon, tiu kompatinda fianĉo !…

 

bildo de Mike59

Mia tradukado jam aldonita ĉe IPERNITY : LA FANTOMO DE L' OPEREJO (Epizodo 66)

Ĉapitro dek ses : "Kristina ! Kristina !" Post la eksterordinara malapero de Kristina Daae, la unua penso de Raŭl estis por kulpigi Erikon. Li ne plu dubis pri la kvazaŭ supernatura povo de l’ Muzikanĝelo en tiu konstruaĵo de l’ Operejo, kie li diable estigis sian regnon. Kaj Raŭl kuregis al la scenejo kun am- kaj malesper- frenezeco. "Kristina !… Kristina !..." li konfuze ĝemis, vokante ŝin same kiel ŝi mem estus lin vokanta el la fundo de tiu obskura abismo, kien la monstro estis ŝin kunpreninta kiel predon, ankoraŭ tremantan pro ŝia dia ekzaltiĝo, vestitan per blanka mortotuko, en kiu ŝi jam oferis sin al la anĝeloj de l’ paradizo. "Kristina !… Kristina !..." ree kriis Raŭl, kaj li ŝajne aŭdis la kriojn de la fraŭlino tra tiuj rompeblaj tabuloj, kiuj apartigis ilin. Li kliniĝis, aŭskultis… Li vagadis sur la scenejo kiel frenezulo. Ha !… iri malsupren ! malsupren ! malsupren !… en tiun ŝakton el tenebro, kies ĉiuj eniroj estas al li fermitaj !… Ha !… tiu fragila obstaklo, kiu kutime tiel facile glitas sur si mem por lasi ekvidi la abismon, al kiu celas lia tuta deziro… tiuj tabuloj, kiujn krakigas liaj paŝoj, kiuj sonigas sub lia pezo la mirindegan malplenon de la « subterateĝoj »… tiuj tabuloj estas pli ol senmovaj ĉi-nokte : ili aspektas neŝanĝeblaj… Tiuj aspektas firmaj ĉar neniam ili moviĝis… kaj jen la ŝtuparoj, kiuj ebligas iri sub la scenejon, estas malpermesitaj al ĉiuj !… "Kristina !… Kristina !..." Oni forpelas lin kun ridoj… Oni primokas lin… Oni kredas, ke li havas perturbitan cerbon, tiu kompatinda fianĉo !… En kia furioza kurado tra la koridoroj el nokto kaj misteroj, nur de li konataj, Erik kuntrenis la puran infanon ĝis tiu malbelega ĉambro Louis Philippe, kies pordo rigardas al tiu lago de l’ Infero ?

Elektronika librejo en esperanto

Mi elkore invitas vin viziti mian "e-librejon" , kiu enhavas 400 e-librojn en esperanto ankaŭ por VI !

Jen la ligilo :

http://www.ipernity.com/doc/mike59/album/86911

BONAN  LEGADON !

bildo de Mike59
Abonrilata enhavo


povigita de