Ensaluto

Blogo de Mike59

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (69)

Karaj geamikoj, karaj legantoj, Jen la sekva epizodo de la felietono, kiun vi (eble senpacience) atendis...

Pro la baldaŭa malapero de Ipernity, mi plu serĉas taŭgan retejon por daŭrigi tiun ĉi tradukadon. Jam "Google +" kaj "esperanto.com" ŝajnas bonaj anstataŭoj.

Sed ankaŭ la rusa retejo "vk.com" tre plaĉas al mi... ĉar oni povas tie facile uzi Esperanton, alŝuti muzikon kaj fotojn, ktp. (same kiel en Ipernity)!... Ankoraŭ mankas tie la ĉeesto de multe pli da esperantistoj!!!

Ĉu eble baldaŭ vi (senpage) membriĝos?(elektu la lingvon Esperanto).

Mi ŝatus legi vian opinion... Korajn antaŭdankojn!

... kaj agrablan legadon!

 

Por malkovri la unuan epizodon:

www.ipernity.com/blog/mike59/748731

 

                                                    --------------------

 

 

En la mateno, letero de l' fantomo ilin memorigis pri la limtempo.

 

"Faru kiel la lastan fojon", afable skribis la F. de l' O. "Ĉio iris glate. Donu al sinjorino Giry la koverton, en kiu vi enŝovu la dudek mil frankojn."

Kaj tiun mesaĝon akompanis la kutima koverto. Sufiĉis nur plenigi ĝin.

 

Tiu operacio devis esti farita tiun vesperon mem, duonhoron antaŭ la spektaklo. Do proksimume duonhoron antaŭ ol leviĝos la kurteno sur tiu fama reprezentado de Faŭst, ni eniras la direktoran administrejon.

 

Rikardo montras la koverton al Moncharmin kaj kalkulas antaŭ li la dudek mil frankojn, kiujn li enŝovas en tiun koverton sen fermi ĝin.

"Kaj nun, voku sinjorinon Giry", li petas.

 

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (68)

Karaj fidelaj legantoj, Kun plezuro, mi prezentas al vi la sekvan epizodon de via felietono, kiun mi esperantigis el la franca. (Romano de Gaston LEROŬ : Le Fantôme de l' Opéra) Mi deziras al vi tre agrablan legadon! Por legi la unuan epizodon : www.ipernity.com/blog/mike59/748731 

 

ĈAPITRO XVII

 

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (68)

 

Antaŭ ol sekvi la polican komisaron Mifroid al sinjoroj direktoroj, la leganto permesu, ke mi sciigu al li iujn eksterordinarajn eventojn, kiuj ĵus okazis en tiu oficejo, kien vane provis eniri la sekretario Remy kaj la administranto Mercier, kaj kie sinjoroj Rikardo kaj Moncharmin sin enŝlosis hermetike por iu celo, kiun la leganto ankoraŭ ne konas. Sed kiel historiisto, estas mia devo ne kaŝi ĝin pli longe.

 

Mi jam havis la okazon diri kiom malagrable de kelka tempo ŝanĝis la humoro de sinjoroj direktoroj, kaj mi duonkomprenigis, ke tiun ŝanĝon ne nur kaŭzis la falo de l' lustro en la konataj cirkonstancoj.

 

Malgraŭ la deziro de l' direktoroj, ke tia evento restu por ĉiam kaŝita, ni sciigu do al la leganto, ke la Fantomo sukcesis facile enspezi siajn unuajn dudek mil frankojn !

Estis la plorado kaj la grincado de dentoj!...

 

La afero tamen okazis plej simple.

Iun matenon, sinjoroj direktoroj trovis tute preparitan koverton sur sia skribotablo. Sur la koverto estis skribite :

"Por sinjoro Fantomo de l' Operejo persone."

Kun tio estis letereto de l' F. de l' O. mem :

"Alvenis la momento por plenumi la klaŭzojn de l' kontrakto : enŝovu dudek bankbiletojn de mil frankoj en la koverton. Tiun ĉi vi fermos per via propra sigelo kaj donos al sinjorino Giry, kiu faros ĉion necesan."

 

bildo de Mike59

Mia nova tradukado jam aldonita ĉe IPERNITY : LA FANTOMO DE L' OPEREJO (Epizodo 67)

Karaj geamikoj...

Kun plezuro, mi prezentas al vi la sekvan epizodon de via felietono...

Eble lastfoje aperas mia traduko ĉi tie pro la baldaŭa malapero de Ipernity... Ve!

Mi tamen intencas daŭrigi tiun laboron...

Ĉar ankoraŭ ne estas klara la estonco de iPERNITY, mi proponas rendevui ĉe Vizaĝlibro (Facebook), kie mi aldonos la taŭgaj ligiloj por ebligi al vi la legadon.

Mi jam elektis esperanto.com

Por malkovri la unuan parton de tiu fama franca romano, jen ties ligilo:

www.ipernity.com/blog/mike59/748731

Agrablan legadon!

Mi tutkore dankas vin pro via fidela amikeco kaj deziras al vi FELIĈAJN FINJARAJN FESTOTAGOJN !!!

... kaj hodiau : FELIĈAN ESPERANTO-TAGON al ĉiuj!!!!

 

 

 

 

Subite Raŭl memoras... « krado, kiu rigardas al la strato Scribe… subteraĵo, kiu de la lago direkte supreniras al la strato Scribe… »

 

Jes, Kristina ja parolis pri tio !… kaj, ve ! post kiam li konstatis, ke la peza ŝlosilo ne plu troviĝas en la kesteto, li tamen forkuras al la strato Scribe.

 

Jen li estas ekstere. Li pasigas siajn tremantajn manojn sur la ciklopaj ŝtonoj. Li serĉas enirejon… eltrovas stangojn… ĉu tiuj ?… aŭ eble tiuj ĉi ? … ĉu tio estas keloluko ?… Li senhelpe desupre rigardadas inter la stangojn… Kia profunda nokto ene tie !… Li aŭskultas… Kia silento !… Li ĉirkaŭiras la konstruaĵon ! …

 

Ha ! Jen larĝaj stangoj ! Grandegaj kradoj !… Temas pri eniro al la korto de l’ administracio ! …

 

Raŭl rapidas al la pordistino :

bildo de Mike59

Mia tradukado jam aldonita ĉe IPERNITY : LA FANTOMO DE L' OPEREJO (Epizodo 66)

Ĉapitro dek ses : "Kristina ! Kristina !"

 

Post la eksterordinara malapero de Kristina Daae, la unua penso de Raŭl estis por kulpigi Erikon. Li ne plu dubis pri la kvazaŭ supernatura povo de l’ Muzikanĝelo en tiu konstruaĵo de l’ Operejo, kie li diable estigis sian regnon.

 

Kaj Raŭl kuregis al la scenejo kun am- kaj malesper- frenezeco.

 

"Kristina !… Kristina !..." li konfuze ĝemis, vokante ŝin same kiel ŝi mem estus lin vokanta el la fundo de tiu obskura abismo, kien la monstro estis ŝin kunpreninta kiel predon, ankoraŭ tremantan pro ŝia dia ekzaltiĝo, vestitan per blanka mortotuko, en kiu ŝi jam oferis sin al la anĝeloj de l’ paradizo.

 

"Kristina !… Kristina !..." ree kriis Raŭl, kaj li ŝajne aŭdis la kriojn de la fraŭlino tra tiuj rompeblaj tabuloj, kiuj apartigis ilin.

 

Li kliniĝis, aŭskultis… Li vagadis sur la scenejo kiel frenezulo. Ha !… iri malsupren ! malsupren ! malsupren !… en tiun ŝakton el tenebro, kies ĉiuj eniroj estas al li fermitaj !… Ha !… tiu fragila obstaklo, kiu kutime tiel facile glitas sur si mem por lasi ekvidi la abismon, al kiu celas lia tuta deziro… tiuj tabuloj, kiujn krakigas liaj paŝoj, kiuj sonigas sub lia pezo la mirindegan malplenon de la « subterateĝoj »… tiuj tabuloj estas pli ol senmovaj ĉi-nokte : ili aspektas neŝanĝeblaj… Tiuj aspektas firmaj ĉar neniam ili moviĝis… kaj jen la ŝtuparoj, kiuj ebligas iri sub la scenejon, estas malpermesitaj al ĉiuj !…

 

"Kristina !… Kristina !..."

 

Oni forpelas lin kun ridoj… Oni primokas lin… Oni kredas, ke li havas perturbitan cerbon, tiu kompatinda fianĉo !…

 

bildo de Mike59

Mia tradukado jam aldonita ĉe IPERNITY : LA FANTOMO DE L' OPEREJO (Epizodo 66)

Ĉapitro dek ses : "Kristina ! Kristina !" Post la eksterordinara malapero de Kristina Daae, la unua penso de Raŭl estis por kulpigi Erikon. Li ne plu dubis pri la kvazaŭ supernatura povo de l’ Muzikanĝelo en tiu konstruaĵo de l’ Operejo, kie li diable estigis sian regnon. Kaj Raŭl kuregis al la scenejo kun am- kaj malesper- frenezeco. "Kristina !… Kristina !..." li konfuze ĝemis, vokante ŝin same kiel ŝi mem estus lin vokanta el la fundo de tiu obskura abismo, kien la monstro estis ŝin kunpreninta kiel predon, ankoraŭ tremantan pro ŝia dia ekzaltiĝo, vestitan per blanka mortotuko, en kiu ŝi jam oferis sin al la anĝeloj de l’ paradizo. "Kristina !… Kristina !..." ree kriis Raŭl, kaj li ŝajne aŭdis la kriojn de la fraŭlino tra tiuj rompeblaj tabuloj, kiuj apartigis ilin. Li kliniĝis, aŭskultis… Li vagadis sur la scenejo kiel frenezulo. Ha !… iri malsupren ! malsupren ! malsupren !… en tiun ŝakton el tenebro, kies ĉiuj eniroj estas al li fermitaj !… Ha !… tiu fragila obstaklo, kiu kutime tiel facile glitas sur si mem por lasi ekvidi la abismon, al kiu celas lia tuta deziro… tiuj tabuloj, kiujn krakigas liaj paŝoj, kiuj sonigas sub lia pezo la mirindegan malplenon de la « subterateĝoj »… tiuj tabuloj estas pli ol senmovaj ĉi-nokte : ili aspektas neŝanĝeblaj… Tiuj aspektas firmaj ĉar neniam ili moviĝis… kaj jen la ŝtuparoj, kiuj ebligas iri sub la scenejon, estas malpermesitaj al ĉiuj !… "Kristina !… Kristina !..." Oni forpelas lin kun ridoj… Oni primokas lin… Oni kredas, ke li havas perturbitan cerbon, tiu kompatinda fianĉo !… En kia furioza kurado tra la koridoroj el nokto kaj misteroj, nur de li konataj, Erik kuntrenis la puran infanon ĝis tiu malbelega ĉambro Louis Philippe, kies pordo rigardas al tiu lago de l’ Infero ?

Elektronika librejo en esperanto

Mi elkore invitas vin viziti mian "e-librejon" , kiu enhavas 400 e-librojn en esperanto ankaŭ por VI !

Jen la ligilo :

http://www.ipernity.com/doc/mike59/album/86911

BONAN  LEGADON !

bildo de Mike59
Abonrilata enhavo


povigita de