Ensaluto

Blogo de Mike59

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (95)

" Kristina !" mi ekkriis. "Kie vi estas ?"

"Apud la skorpio !"

 

"Ne tuŝu ĝin !"

 

Ĉar mi bone konis Erikon, jen venis al mi tiu ideo, ke la monstro denove perfidis la junan virinon.

Eble ĉion eksplodigos la skorpio !

 

Ĉar kial do li mem ne ĉeestis ?

Jam de longe estis la kvin minutoj pasintaj… kaj li ne revenis…

Li certe ŝirmis sin !… Kaj li eble atendis la teruran eksplodon…

Nur tion li plu atendis…

 

Fakte li ne povis plu esperi, ke Kristina iam konsentos iĝi lia propravola predo…

 

Kial li ne estis reveninta ?…

Ne tuŝu la skorpion !…

 

"Estas li !" ekkriis Kristina. "Lin mi aŭdis… Jen li !…"

 

Efektive li alvenis.

Ni aŭdis, ke liaj paŝoj alproksimiĝis la ĉambron Ludoviko-Filipo.

Li kuniĝis kun Kristina. Eĉ ne unu vorton li diris…

 

Tiam mi laŭtigis la voĉon :

"Erik ! Estas mi !… Ĉu vi rekonas min ?"

 

Je tiu alvoko, li tuj respondis per voĉtono eksterordinare paca :

"Nu, vi ne mortis ene tie ?… Do, provu resti trankvilaj !…"

 

Mi intencis interrompi lin, sed li diris al mi tiel malvarme, ke malantaŭ la muro tio frostigis al mi la sangon :

"Neniun vorton plu, daroga* ! Aŭ mi ĉion eksplodigos !"

 

Kaj li tuj aldonis :

"Tiun honoron meritas la fraŭlino…

La fraŭlino ne tuŝis la skorpion (kiel kviete li parolis!), la fraŭlino ne tuŝis la lokuston (kun tiel timinda memrego!) … sed ne estas tro malfrue por bone fari.

 

Nu, mi malfermas sen ŝlosilo, ĉar mi estas la ŝatanto de l' klappordoj, kaj mi fermas kaj malfermas ĉion, kion mi volas kaj kiel mi volas…

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (94)

ĈAPITRO 26 :

 

Ĉu turni la skorpion ? Ĉu turni la lokuston ?

Fino de la rakonto de l' Perso

 

 

Tiel, malsuprenirinte en la kelon, mi trafis la fundon mem de mia timinda penso !

Ne trompis min la fiulo per siaj nebulaj minacoj kontraŭ multaj el la homa gento.

 

Ekster la homaro, li konstruis al si subteran bestrifuĝejon for de la homoj.

Li estis ja decida ĉion eksplodigi kun si per orelfrapa katastrofo se tiuj el la supro de la tero venus lin postĉasi en la ejon, kie li kaŝis sian malbelecon.

 

La malkovro, kiun ni ĵus faris, tiom emociis nin, ke ni forgesis ĉiujn niajn pasintajn penojn, ĉiujn niajn tiamajn suferojn…

 

Nia escepta situacio, dum ni estis sinmortingontaj antaŭ ĵusa momento, neniam aspektis al ni tiel precize timega.

Tiam ni komprenis ĉion, kion la monstro volis diri kaj ĉion, kion li diris al Kristina Daae kaj ĉion, kion signifis tiu abomeninda frazo :

"Jes aŭ ne !… Se estas ne, ĉiuj estas mortaj kaj enterigitaj !…"

 

Jes, enterigitaj sub la restaĵoj de tio, kio iam estis la granda Pariza Operejo !

Ĉu oni imagu pli teruran krimon por forlasi la mondon en horora apoteozo ?

Planita por la trankvileco de lia rifuĝejo, la katastrofo celos venĝi la amon de la plej horora monstro, kiu iam promenis sub nia ĉielo...

 

"Morgaŭ vespere, ĝis la dekunua, lasta templimo !"

 

Ha ! Li bone elektis sian tempon !

La feston ĉeestos multe da homoj !… multaj el la homa raso… tie supre … inter la brilaĵoj de l' Muzikdomo…

Ĉu pli belan eskorton li povus imagi por morti ?…

 

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (93)

Ni laŭvorte ekmortis pro varmego, malsato kaj soifo… precipe pro soifo…

 

Fine mi vidis sinjoron de Chagny sin levi sur unu kubuto por montri al mi punkton de l' horizonto…

Li ĵus eltrovis la oazon !…

 

Jes, tie for la dezerton anstataŭis oazo… oazo kun akvo !… akvo klara kiel spegulo… akvo, kiu respegulis la arbon el fero !…

 

Nu ! Tio estis ja la dekoro de l' miraĝo… ĝin mi tuj rekonis… tiu ĉi estis la plej terura… Al tio neniu jam sukcesis kontraŭstari… neniu…

 

Mi klopodis konservi mian tutan racion… por ne esperi tiun akvon… ĉar mi sciis, ke se oni esperus la akvon, tiun akvon kiu respegulis la arbon el fero, kaj se post tia espero oni trafus spegulon, restus nur io farenda : sin pendumi sur la feran arbon !…

 

Tial mi kriis al sinjoro de Chagny :

" Jen la miraĝo !… Tio estas la miraĝo !… ne kredu je la akvo !… jen unu plia spegultruko !…"

 

Tiam, kiel oni diras, li ja "forspitis min" pro miaj spegultrukoj, risortoj, pivotaj pordoj, fantazia palaco …

Li kolerege asertis , ke mi estas freneza aŭ blinda por opinii, ke la tuta akvo fluanta tie for inter tiuj sennombraj belegaj arboj ne estas reala akvo… kaj la dezerto estas reala… kaj ankaŭ la arbaro… Ne al li oni rakontu stultaĵojn !… Li jam sufiĉe vojaĝis… kaj en ĉiuj landoj…

 

Li trenis sin kriante :

"Akvo !… Akvo!…"

 

Kaj li malfermis la buŝon, kvazaŭ trinkante… ankaŭ mi havis la buŝon malfermitan kvazaŭ mi trinkus…

 

ni la akvon ne nur vidis sed ankaŭ aŭdis !…

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (92)

Karaj fidelaj legantoj kaj geamikoj,

Kun plezuro mi prezentas al vi la sekvan epizodon de via felietono, kiun mi ĵus esperantigis el la fama franca romano de Gaston Leroŭx "Le Fantôme de l'Opéra" (1910)

 

Mi tutkore dankas al IVAR pro liaj amikaj rimarkoj!

 

Por malkovri la romanon ekde ties unua epizodo, jen la ligilo :

www.ipernity.com/blog/mike59/748731

Agrablan legadon!

 

 

Tiam sur la pargeton li kuŝiĝis kiel oni faras en arbaro.

 

Li asertis, ke li atendos ke mi eltrovu la pordon de l' arbaro, ĉar nenio pli bona utilas liaflanke!

Kaj li kredis devi aldoni, ke de sia loko "la vidaĵo estas belega".

(Malgraŭ ĉio, kion mi diris, la turmento efikis.)

 

Rilate al mi, forgesante la arbaron, mi elektis unu spegulpanelon kaj ĉiudirekten ekpalpis ĝin, serĉante ties plej malfortan punkton, kiun oni premu por rotaciigi la pordon laŭ la sistemo de pivotaj pordoj kaj klappordoj de Erik.

 

Tiu malforta loko povis kelkfoje esti sur la spegulo nura makulo dika kiel pizo, sub kiu troviĝas la movenda risorto. Mi serĉis kaj serĉadis ! …

Mi esploris kiel eble plej supren povis trafi la manoj…

 

Erik estis proksimume tiel granda kiel mi, kaj mi opiniis, ke li ne metis la risorton pli supren ol necesas lia staturo – fakte tio estis nur konjekto sed mia ununura espero.

 

Tiel sen malforto mi decidis precize kontroli la ses spegulpanelojn, kaj poste ankaŭ tre atente ekzameni la pargeton.

Dum mi plej zorgeme esplortuŝis la spegulojn, mi klopodis ne perdi tempon ĉar la varmego pli kaj pli ĝenis min, kaj ni laŭvorte kuiriĝis en tiu fajranta arbaro.

 

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (91)

 

 

 

25a ĈAPITRO

 

"Barelojn ! Barelojn !… Ĉu vi vendas barelojn ?"

 

Sekva parto de la rakonto de l' Perso

 

Mi jam diris, ke la ĉambro, kie sinjoro de Chagny kaj mi troviĝis, estis regule sesangula kaj tute ornamita per speguloj.

 

De post tiu tempo oni vidis interalie en iuj ekspozicioj tiajn simile aranĝitajn ĉambrojn, kiujn oni nomis "domo de miraĵoj" aŭ "palaco de iluzioj".

 

Sed tiu invento apartenas al Erik, kiu konstruis antaŭ miaj okuloj la unuan el tiaj ĉambroj dum la rozkoloraj horoj de Mazenderan.

 

Sufiĉis meti en la angulojn iun ornamaĵon, ekzemple kolonon, por tuj vidi palacon kun mil kolonoj ĉar, pro la efiko de la speguloj, la realan lokon grandigis ses ĉambroj sesangulaj kaj ĉiu el ili senfine obliĝis.

 

Iam por amuzi la "etan sultaninon" li kreis dekoron, kiu fariĝis la "sennombra templo"; sed la eta sultanino baldaŭ enuis pri tia infana iluzio, tial sian inventon Erik ŝanĝis en torturĉambron.

 

Anstataŭ la arkitektura motivo en la anguloj, kiel unua vidaĵo li metis arbon el fero.

Nu kial tiu arbo, kiu per ties pentritaj folioj perfekte imitis la vivon, estis el fero ?

 

Ĉar ĝi devis esti sufiĉe fortika por kontraŭstari ĉiujn atakojn de l' "paciento" enŝlosita en la torturĉambron. Ni vidos kiel tiu novfarita dekoro dufoje tuj ŝanĝiĝis en aliajn sinsekvajn dekorojn danke al la aŭtomata rotacio de la tamburoj.

 

Tiuj ĉi troviĝis en la anguloj ; ili estis partigitaj en trionojn kaj adaptiĝis al la anguloj, ĉiu kun dekora motivo kiu alterne aperis.

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (90)

"Ĉu vi mem kreis tiun ĉambron, Erik ? … Ĝi estas tre bela , sciu!… Elstara artisto vi estas, Erik ! ..."

 

"Jes, elstara "en mia speco "..."

 

"Nu, diru al mi, Erik, kial do vi nomis ĝin la torturĉambro ?"

 

"Ho ! … Estas tre simple ! … Unue, kion vi vidis ?"

 

"Mi vidis arbaron."

 

"Kaj kio estas en arbaro ?"

 

"Arboj..."

 

"Kaj kio estas en arbo ?"

 

"Birdoj..."

 

"Ĉu vi vidis birdojn?"

 

"Ne, birdojn mi ne vidis ..."

 

"Do, kion vi vidis ? … Serĉu !… Vi vidis branĉojn… Kaj kio estas sur iu branĉo ?" demandis la terura voĉo.

"Estas pendumilo ! Jen kial mi nomas mian arbaron la torturĉambro !…

Komprenu, jen nura dirmaniero… Ĉio tio estas ŝerca!…

Neniam mi parolas kiel la aliaj !… Nenion mi faras kiel la aliaj !…

 

Sed tio vere lacigas min !.. Jes ja, mi estas laca !…

Vidu, naŭzas min havi arbaron en mia domo, kaj tiun torturĉambron… kaj loĝi kiel ĉarlatano funde de skatolo kun duobla fundo !…

Tio naŭzas min !… jes, tio naŭzas min ! …

 

Mi volas vivi en kvieta apartamento kun ordinaraj pordoj kaj fenestroj, kun honesta edzino ene, kiel ĉiuj ! …

Tion vi devus kompreni, Kristina ! … kaj mi ne bezonus senĉese rediri al vi !…

Edzino kiel ĉe iuj aliaj…

Edzino, kiun mi amus, promenus dimanĉe, kaj ridigus la tutan semajnon !…

 

Ha ! Vi ne enuus kun mi !

Mi konas multajn ruzajn trukojn, ne parolante pri la ludkarto-prestidigitaĵoj !…

 

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (89)

24a ĈAPITRO

 

La torturoj komenciĝas. (Sekva parto de la rakonto de l’ Perso)

 

 

La voĉo kolerege rediris :

« Kion vi faris el mia eta sako ? »

 

Kristina Daae tremis certe ne pli ol ni.

 

« Ĉu por preni mian sakon, vi petis ke mi liberigu vin ? … Nu ?... »

 

Aŭdiĝis la rapidegaj paŝoj de Kristina, kiu revenis en la Ludoviko-Filipo-ĉambron, kvazaŭ por serĉi ŝirmejon antaŭ nia muro.

 

« Kial vi forkuras ? » demandis la kolerega voĉo, kiu venis post ŝi.

« Bonvolu redoni mian sakon ! Ĉu vi ja ne scias, ke ĝi estas la sako pri la vivo kaj la morto ? »

 

« Aŭskultu, Erik », suspiris la juna virino, «nun kiam estas certe, ke ni devas kunvivi … ĉu tio gravas al vi ? … Ĉio via de nun estas mia !... »

 

Ĉio dirita kun tiom da tremo, ke tio kompatigas…

 

Sian tutan energion la malfeliĉulino devis uzi por venki sian teruron… Sed ne per tiaj infanaj trompoj, diritaj inter klakantaj dentoj, oni povis surprizi la monstron.

 

« Vi ja scias, ke ĝi enhavas nur du ŝlosilojn !... Kion vi volas fari ? » li demandis.

 

Ŝi diris :

« Mi ŝatus viziti tiun de mi nekonatan ĉambron, kiun vi ĉiam kaŝis al mi… »

« Temas pri virina scivolo… », ŝi aldonis per voĉtono, kiun ŝi volis ŝajnigi gajan, sed kiu certe sukcesis nur pligrandigi la malfidon de Erik, tiom false ĝi sonis.

 

«Ne plaĉas al mi la scivolemaj virinoj ! » Erik respondis, « kaj vi devus esti suspektema depost la legendo pri Blubarbulo… Nu ! Redonu mian sakon !… Redonu tiun sakon !… Lasu do la ŝlosilon !… Vi, scivola ulino »

 

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (88)

Aŭdante tion, sinjoro de Chagny kaj mi ne povis reteni koleregokrion.

Nia triopa saviĝo dependis de la movlibero de la junulino.

 

Ho! Ŝin liberigi! Alveni al ŝi! ...

 

"Sed kie do vi troviĝas? " plu demandis Kristina... "Estas nur du pordoj en mia ĉambro : la Ludoviko-Filipo ĉambro, pri kiu mi jam parolis al vi, Raŭlo!...unu pordo tra kiu Erik en- kaj eliras, kaj alia, kiun li neniam malfermis antaŭ mi. Tiun li malpermesis, ke mi iam trairu, ĉar li diras, ke ĝi estas la plej danĝera el la pordoj... la pordo de l' torturoj!..."

 

"Kristina, ni troviĝas malantaŭ tiu lasta pordo!..."

 

"Ĉu vi estas en la torturĉambro?"

 

"Jes, sed ties pordon ni ne vidas."

 

"Ha! Nur ke mi povus min treni ĝis tie!... Mi frapus kontraŭ la pordon tiel vi scius kie ĝi estas!"

 

"Ĉu pordo kun seruro?" mi demandis.

 

"Jes, kun seruro."

 

Mi pripensis.

Aliaflanke ĝi malfermiĝas per ŝlosilo kiel ĉiu ajn pordo, sed niaflanke ĝi malfermiĝas per la risorto kaj kontraŭmaso... sed estos malfacile trovi tion.

 

"Fraŭlino, vi nepre malfermu tiun pordon!" mi diris.

 

"Sed kiel?..." respondis la ploranta voĉo de la kompatindulino...

 

Ni aŭdis korpon kvazaŭ ĉifiĝantan, kiu tute certe provis liberiĝi de siaj ligiloj...

 

"Nur per ruzo ni povos elturniĝi", mi diris. "Necesas havi la ŝlosilon de tiu pordo..."

 

"Mi scias, kie ĝi estas", respondis Kristina, kiu ŝajnis elĉerpita pro siaj ĵusaj streboj. "Sed mi estas firme ligita!... Kia fiulo!..."

 

Aŭdiĝis plorĝemo...

 

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (87)

23a ĉapitro

 

En la torturĉambro (sekva parto de la rakonto de l' Perso)

 

Ni troviĝis meze de eta ĉambro perfekte okangula... kun ties ses murpartoj interne ornamitaj per speguloj... de supre malsupren...

En la anguloj estis tre bone distingeblaj la etaj aldonaĵoj el speguleroj... la etaj partoj, kiuj devis pivoti ĉirkaŭ tamburoj...

 

Jes, ja! ilin mi rekonas... kaj mi rekonas la arbon el fero en angulo, funde de unu el tiuj etaj partoj... la arbon el fero kun ties fera branĉo... por la pendumitaj.

 

Mi ekkaptis la manon de mia kuniranto.

La vicgrafo de Chagny tute tremetis kaj estis preta ekkrii al sia fianĉino, ke li tuj alvenos por savi ŝin...

Mi timis, ke li ne povos sin deteni ...

 

Subite ni aŭdis bruon ie maldekstre.

 

Unue ŝajnis, ke iu malfermas kaj fermas pordon en la apuda ĉambro, kaj poste aŭdiĝis obtuza ĝemo.

 

Mi pli forte retenis la brakon de sinjoro de Chagny; tiam ni klare aŭdis tiujn vortojn:

"Akceptu aŭ rezignu! Ĉu la geedziĝa Meso aŭ la promorta Meso?"

 

Mi rekonis la voĉon de l' monstro.

 

Refoje aŭdiĝis ĝemo...

Kaj poste okazis longa silento...

 

Tiam mi certis, ke la monstro ne scias pri nia ĉeesto en sia domo, ĉar alie li elturniĝus, por ke ni ne aŭdu lin.

Nur necesus, ke li hermetike fermu la nevideblan fenestreton, tra kiu la torturŝatantoj rigardas en la torturĉambron.

 

Kaj mi certis, ke se li scius pri nia ĉeesto, la torturoj tuj komenciĝus...

Do ni havis grandan superecon sur Erik : ni troviĝis proksime al li, kaj tion li tute ne sciis!

 

Gravis ne sciigi tion al li, kaj mi vere timis la senbridan reagon de la vicgrafo de Chagny, kiu deziris kuregi tra la muron por reiri kun Kristina Daae, kies ĝemon ni kredis aŭdi iam kaj iam.

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (86)

Kiam la veturilo lasis min antaŭ la Operejo, tiun konstruaĵon mi fakte rigardis kvazaŭ mirante, ke ĝi daŭre staras tie!

 

Sed iom fatalisma kiel ĉiu Orientano, mi eniris preta je ĉio!

 

Min ne surprizis la forrabo de Kristina Daae dum la prizono-akto, kaj kiu kompreneble mirigis ĉiujn,

Tute certe Erik malaperigis ŝin, kiel la reĝo de la prestidigitistoj, kio li fakte estas.

 

Mi ja opiniis, ke proksimiĝas la fino por Kristina kaj eble ĉiuj. Tiel ke unu momenton mi demandis min, ĉu ne konsili al ĉiuj homoj, kiuj restadis en la teatro, ke ili forkuru?

Sed refoje min haltis tiu ideo pri denunco, ĉar mi certis, ke oni rigardus min kiel frenezulon.

 

Krome mi sciis, ke celante elirigi la spektantojn, se mi ekzemple ekkrius: "Brulo!", mi povus okazigi katastrofon – pro sufokiĝoj dum la forkuro, piedpremadoj, sovaĝaj interpuŝiĝoj – eĉ pli gravan ol la katastrofo mem.

 

Tamen mi decidis tuj mem agi.

 

Fakte tiu momento ŝajnis al mi oportuna.

Tiam mi havis multe da ŝancoj, ke eble Erik pensis nur pri sia kaptitino. Necesis profiti de tio por eniri en lian domon per la tria subetaĝo.

 

Por tiu plano, mi pensis iri kune kun tiu kompatinda senespera vicgrafo.

Je mia unua vorto, li tuj akceptis kun fido, kiu profunde kortuŝis min.

 

Mi petis de la servisto, ke li alportu miajn pistolojn.

Darius revenis kun la skatolo en la tualetejon de Kristina.

Mi donis unu pistolon al la vicgrafo kaj konsilis, ke li estu preta pafi same kiel mi ĉar, bone pripensite, Erik eble atendus nin malantaŭ la muro.

 

Ni devis pasi laŭ la vojo de la komunumistoj kaj tra la klappordo.

Ekvidante miajn pistolojn la eta vicgrafo demandis, ĉu ni batalos en duelo?

Certe! kaj mi diris : kia duelo! sed kompreneble mankis al mi la tempo por iu ajn klarigo.

 

Abonrilata enhavo


povigita de