Ensaluto

Blogo de Mike59

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (86)

Kiam la veturilo lasis min antaŭ la Operejo, tiun konstruaĵon mi fakte rigardis kvazaŭ mirante, ke ĝi daŭre staras tie!

 

Sed iom fatalisma kiel ĉiu Orientano, mi eniris preta je ĉio!

 

Min ne surprizis la forrabo de Kristina Daae dum la prizono-akto, kaj kiu kompreneble mirigis ĉiujn,

Tute certe Erik malaperigis ŝin, kiel la reĝo de la prestidigitistoj, kio li fakte estas.

 

Mi ja opiniis, ke proksimiĝas la fino por Kristina kaj eble ĉiuj. Tiel ke unu momenton mi demandis min, ĉu ne konsili al ĉiuj homoj, kiuj restadis en la teatro, ke ili forkuru?

Sed refoje min haltis tiu ideo pri denunco, ĉar mi certis, ke oni rigardus min kiel frenezulon.

 

Krome mi sciis, ke celante elirigi la spektantojn, se mi ekzemple ekkrius: "Brulo!", mi povus okazigi katastrofon – pro sufokiĝoj dum la forkuro, piedpremadoj, sovaĝaj interpuŝiĝoj – eĉ pli gravan ol la katastrofo mem.

 

Tamen mi decidis tuj mem agi.

 

Fakte tiu momento ŝajnis al mi oportuna.

Tiam mi havis multe da ŝancoj, ke eble Erik pensis nur pri sia kaptitino. Necesis profiti de tio por eniri en lian domon per la tria subetaĝo.

 

Por tiu plano, mi pensis iri kune kun tiu kompatinda senespera vicgrafo.

Je mia unua vorto, li tuj akceptis kun fido, kiu profunde kortuŝis min.

 

Mi petis de la servisto, ke li alportu miajn pistolojn.

Darius revenis kun la skatolo en la tualetejon de Kristina.

Mi donis unu pistolon al la vicgrafo kaj konsilis, ke li estu preta pafi same kiel mi ĉar, bone pripensite, Erik eble atendus nin malantaŭ la muro.

 

Ni devis pasi laŭ la vojo de la komunumistoj kaj tra la klappordo.

Ekvidante miajn pistolojn la eta vicgrafo demandis, ĉu ni batalos en duelo?

Certe! kaj mi diris : kia duelo! sed kompreneble mankis al mi la tempo por iu ajn klarigo.

 

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (85)

"Nu, jen... Tio estas tute simpla! Kristina Daae eliros el ĉi tie laŭ sia volo kaj revenos!... Jes, ŝi revenos!... ĉar tio plaĉos al ŝi... ŝi revenos laŭ sia propra volo, ĉar ŝi amas min por mi mem!..."

 

"Ho! mi dubas, ĉu ŝi revenos!... Sed estas ja via devo lasi ŝin eliri."

 

"Mia devo, ĉu? ... grandega naivulo – (laŭtekste) – Mia volo... mi volas lasi ŝin eliri, kaj ŝi revenos ĉar ŝi amas min!... Tion mi asertas al vi: ĉio finiĝos per geedziĝo!... geedziĝo en La Madeleine*, grandega naivulo! – (laŭtekste). Ĉu finfine vi kredas min?.... kiam mi diras al vi, ke estas jam finskribita mia nupta meso... vi aŭdos ja mian Kyrie!..." **

 

Li plu frapetis la lignon de la boato per sia kalkano en ia ritmo, kiun li kantante akompanis duonvoĉe : "Kyrie!... Kyrie!... Kyrie Eleison! ... Vi ja aŭdos... kian meson!"

 

"Aŭskultu!" mi konkludis, "vin mi kredos, kiam mi vidos Kristinan Daae eliri el la Lago-domo kaj libere reveni tien!"

 

"Tiam vi ne plu enmiksiĝos en miajn aferojn, ĉu? ... Nu, tion vi vidos ĉi-vespere!... Venu al la maskobalo. Mi kaj Kristina kune iros tien... Poste iru kaŝiĝi en la formetejon kaj vi komprenos, ke Kristina, reveninte en sian tualetejon, plej volonte reiros laŭ la irvojo de la komunumistoj."

 

"Konsentite!"

 

Se tion mi vidus, fakte, mi devus nur rezignacii, ĉar iu tre bela persono ĉiam rajtas ami la plej hidan monstron precipe kiam, kiel tiu ĉi, li havas muzikĉarmon, kaj la persono estas mem tre eminenta kantistino.

 

"Kaj nun, foriru!... ĉar mi devas eliri por bazarumi!..."

 

Mi foriris do, daŭre malkvieta por Kristina Daae, sed precipe kun timoplena penso profunde en mi ekde kiam li vekis ĝin tiel forte per la elvoko de mia malsaĝo.

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (84)

"Tre eluzita, kara Daroga!... Tre eluzita, tiu lustro!... Ĝi mem falis... Bum!... Kaj nun jen konsilo, Daroga: sekigu vin se vi ne volas malvarmumi!... kaj neniam plu reiru en mian boaton! ... kaj precipe ne provu eniri en mian domon! Ne ĉiam mi ĉeestas, Daroga!...Kaj min ĉagrenus dediĉi al vi mian promortan Meson! "

 

Dirante tion kun rikano, li staris sur la malantaŭaĵo de sia boato kaj juladis kun simieska balancado. Li ja aspektis tiam kiel la malgaja pramisto*, kun siaj oraj okuloj krome.

 

Baldaŭ mi plu vidis nur liajn okulojn, kaj finfine li malaperis en la tenebro.

 

Ekde tiu tago mi rezignis eniri en lian domon trairante la lagon.

 

Kompreneble tiu eniro estis tro bone gardita, despli kiam li eksciis, ke mi konas ĝin. Tamen mi opiniis, ke iu alia certe ekzistas ĉar jam plurfoje mi ekvidis Erikon malaperi en la trian subetaĝon, dum mi gvatis lin, sed ne povis imagi kiel.

 

Mi devas ja rediri tion: de kiam mi retrovis Erikon loĝanta en la Operejo, mi vivis en senfina teruro koncerne liajn hororajn fantaziojn – ne pri kio povus rilati al mi, certe, sed ĉion mi timis de li rilate al ĉiuj aliuloj.(1)

Kaj kiam okazis iu akcidento aŭ fatala evento, mi certe diris al mi: "Eble estas Erik!..." same kiel iuj diris ĉirkaŭ mi : "Estas la fantomo!..."

 

Kioman fojon mi aŭdis ridetantajn homojn rediri tiun frazon! Kiaj kompatinduloj! 

 

... Se nur ili scius, ke tiu fantomo ekzistas ja kun karno kaj ostoj, kaj ege pli terura ol la vana ombro, kiun ili elvokis, mi asertas, ke ili tuj ĉesus primoki!

... Se nur ili scius, je kio kapablas Erik, precipe sur tia manovrokampo kiel la Operejo!

... Kaj se nur ili scius pri mia timoplena penso!...

 

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (83)

22a ĈAPITRO

 

         Interesaj kaj instruaj aventuroj de unu Perso en la subetaĝoj de l' Operejo.

 

                                                    Rakonto de la Perso.

 

 

La Perso mem rakontis kiel, ĝis tiu nokto, li vane provis eniri la Lago-domon, veturante tra la lago; kiel li eltrovis la enirejon ie en la tria subetaĝo; kaj kiel la vicgrafo de Chagny kaj li mem fine baraktis kontraŭ la infera imagpovo de l' fantomo en la torturĉambro.

 

Jen la skriba rakonto, kiun li lasis al ni (en klarigotaj cirkonstancoj), kaj pri kiu mi ŝanĝis eĉ ne unu vorton.

 

Ĝin mi prezentas kiel ĝi estas, ĉar mi opinias ne devi gardi silenton pri la personaj aventuroj de la "daroga"* ĉirkaŭ la Lago-domo antaŭ ol li troviĝis tie kune kun Raŭlo.

 

Se kelkfoje tiu tre interesa komenco ŝajnas iom forigi nin de la torturĉambro, tio celas nur pli bone alkonduki nin tien – tuj post klarigoj pri tre gravaj aferoj, kaj pri iuj sintenoj kaj agmanieroj de la Perso, kiuj eble iam aspektis eksterordinaraj.

 

                                                    ****************

 

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (82)

Karaj legantoj,

Jen la sekva epizodo de via felietono, kiun mi ĵus esperantigis el la fama franca romano de Gaston Leroŭx "Le Fantôme de l' Opéra".

Mi deziras al vi agrablan legadon!

                                      

                                               --------------------------------

 

Tiam li frapis iun muron de la kuvego.

Kaj eble necesas sciigi al la leganto, kiel estis konstruitaj la fundo kaj muroj de tiu giganta kavo.

 

Por malebligi, ke la akvo ĉirkaŭanta la konstruaĵon restu en rekta kontakto kun la muroj, kiuj subtenas la tutan teatran maŝinaron – kies tutaĵo el traboj, lignaĵaro, tolaĵoj pentritaj tempere, nepre restu protektita kontraŭ malsekeco – la arĥitekto devis ĉie konstrui duoblan kovraĵon.

La laboro koncerne tiun duoblan kovraĵon daŭris tutan jaron.

 

Kaj la muron de tiu unua kovraĵo frapis la Perso, dum li parolis al Raŭlo pri la Lago-domo.

 

Por iu sciante pri la arĥitekturo de tiu konstruaĵo, la gesto de la Perso ŝajne montris, ke la mistera domo de Erik estis konstruita ene de tiu duobla kovraĵo – kiu konsistas el unua dika muro masonita kiel palisdigo, poste unu muro el brikoj kaj dikega tavolo el cemento, kaj alia muro plurajn metrojn dika.

 

Aŭdinte la Person, Raŭlo ĵetis sin kontraŭ la vandon kaj atente aŭskultis.

 

... Sed nenion li aŭdis... krom malproksimajn paŝojn, kiuj resonis sur la planko en la altaj partoj de l' teatro.

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (81)

Samtempe aŭdiĝis iu bruo, kies naturon ili ne povis diveni. Ili nur ekkomprenis, ke tiu bruado ŝajne moviĝis kaj proksimiĝis kune kun la homa flamfiguro. Temis pri knaradoj aŭ pli ĝuste grincadoj, kvazaŭ miloj da ungoj skrapus nigran tabulon – terure neeltenebla bruo kelkfoje farita de ŝtoneto ene de kreto, kiu grincas kontraŭ la tabulo.

 

Ili ankoraŭ retroiris sed la flamfiguro pli kaj pli alproksimiĝis.

 

Oni povis nun tre bone vidi ĝiajn trajtojn. La okuloj estis tute rondaj kaj fiksaj, la nazo iom malrekta kaj la buŝo granda kun pendanta malsupra lipo duoncirkla – preskaŭ similaj al la okuloj, nazo kaj lipo de la luno, kiam tiu ĉi aspektas tute ruĝa, sangoruĝa.

 

Kiel do tiu ruĝa luno glitis en la tenebro, homonivele sen apogpunkto, sen korpo por subteni ĝin, almenaŭ ŝajne? Kaj kiel ĝi tiom rapide moviĝis rekte antaŭen, kun siaj okuloj fiksaj, tiel fiksaj? Kaj de kie venis tiuj grincado, krakado, knarado, kiujn ĝi kuntrenis?

 

Iun momenton, la Perso kaj Raŭlo ne plu povis retroiri kaj ili platigis sin kontraŭ la muro, ne sciante kion okazigos tiu nekomprenebla fajrofiguro kaj, precipe nun, tiu bruado pli forta, pli svarma, pli vivanta, pli "multnombra", ĉar tiun bruadon certe faris centoj da bruetoj, kiuj moviĝis en la tenebro, sub la flamo-kapo.

 

Antaŭeniras tiu flamo-kapo!... jen ĝi venas kun ties bruado!... jen ĝi estas tuj apud!...

 

Kaj, premataj kontraŭ la muro, pro hororo ambaŭ viroj sentas siajn harojn stariĝi sur la kapoj, ĉar ili ekscias nun de kie venas tiuj mil bruetoj. Ili venas arigataj en la ombro, rulataj de etaj sennombraj rapidaj fluaĵoj, pli rapidaj ol la ondoj trotantaj sur la sablo dum alta tajdo, etaj noktofluaĵoj ŝaŭmantaj sub la lunbrilo, sub la flamo-kapo-luno.

 

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (80)

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (80)

 

Ĉar ili estis "la pordo-fermantoj"... la senfortigitaj eksaj maŝinistoj, kiuj vekis la kompaton de iu estro. Tiu faris ilin "pordo-fermantoj" en la etaĝoj kaj subteretaĝoj.

Ili senĉese iris supren kaj malsupren el la scenejo por fermi la pordojn – oni ankoraŭ nomis ilin "aerblovo-ĉasitoj" – sed mi kredas, ke de tiam ili ĉiuj mortis.

 

De ie ajn ili venas, la aeroblovoj tre difektas la voĉon. (1)

 

Aparte parolante la Perso kaj Raŭlo ĝojis pri tiu incidento, kiu senigis ilin de ĝenaj atestantoj, ĉar iuj el la pordo-fermantoj, havante nenion por fari kaj estante senhejmaj, pro pigreco aŭ pro bezono restis en la Operejo, kie ili tranoktis. Ilin oni povus trafi kaj veki, kaj okazigi iliajn demandojn por klarigoj. La enketo de sinjoro Mifroid provizore fortenis de niaj du herooj tiajn maloportunajn renkontojn.

 

Sed ne longe ili ĝuis sian solecon...

 

Aliaj ombroj nun malsupren venis el la sama vojo, laŭ kiu ĵus supreniris la "pordo-fermantoj". Ĉiu el tiuj ombroj portis antaŭ si lampeton ... kiun ili vigle movis supren kaj malsupren, esplorante la tutan ĉirkaŭon kaj sendube serĉante ion aŭ iun.

 

"Diable!" flustris la Perso, "mi ne scias, kion ili serĉas, sed ili ja povus nin malkovri...Ek!... ni foriru! Kun la mano daŭre en pozicio preta pafi... Pli fleksu vian brakon, nu, kun la mano samnivele kun la okuloj, kvazaŭ duelonte vi atendus la ordonon "Pafu!"... Lasu do vian pistolon en la poŝo! ... Ek! malsupren! (Li kuntrenis Raŭlon en la kvinan subetaĝon)... Samnivele kun la okuloj: jen afero pri vivo kaj morto! ... Tien ĉi!... tiu ŝtuparo! (Ili alvenis al la kvina subetaĝo)... Ha! Kia duelo, sinjoro! Kia duelo!..."

 

bildo de Mike59

Demando...

Karaj (ankoraŭ) nekonataj legantoj,

 

Mi elkore dankas pro viaj multaj vizitoj kaj tiu intereso koncerne mian blogon.

Tamen, mi tre ŝatus scii iom pri vi...

Kiuj vi estas? ...

Ĉu vi iam havas komenton?... (eble proponojn aŭ rimarkojn por plibonigi/poluri mian tradukaĵon)...

 

Antaŭdankon pro viaj respondoj.  smiley

 

Plej amike el suda Francio (Castellane) salutas vin

Mikelo

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (79)

Mifroid elrektiĝis, malsupreniris kelkajn ŝtupojn kaj ekkriis:

 

Rigardu!"

 

En la ruĝa lumeto de eta signallampo, malsupre de la ŝtuparo, kuŝis du pliaj korpoj.

 

La reĝisoro rekonis la helpantojn de Mauclair... Mifroid suben iris kaj ekzamenis ilin.

"Ili dormas profunde" li diris. "Jen tre stranga afero! Ni ne plu dubu pri la interveno en la lumiga servo de iu nekonatulo... kaj kompreneble tiu nekonatulo laboris por la forrabisto!... Sed kia stranga ideo forrabi artiston de sur la scenejo!...Jen elekto de malfacilaĵo, aŭ mi ne estas kompetentulo! ...Venigu la kuraciston de l' teatro!"

 

Kaj sinjoro Mifroid rediris;

"Jen stranga afero!... tre stranga afero!..."

 

Poste li turnis sin al la interno de l' eta ĉambro, parolante al homoj, kiujn nek Raŭlo nek la Perso povis ekvidi de la loko, kie ili troviĝis.

 

"Kion vi pensas pri ĉio tio, sinjoroj?" li demandis. "Nur vi daŭre silentas... Vi tamen certe havas iun opinion, ĉu?..."

 

Tiam super la plataĵo de la ŝtuparo Raŭlo kaj la Perso vidis la sinjorojn direktorojn antaŭeniri kun konsternitaj vizaĝoj – nur iliajn vizaĝojn ili vidis – kaj ili aŭdis la emociitan voĉon de Moncharmin:

 

"Sinjoro la komisaro, ĉi tie okazas aferoj, kiujn ni ne povas kompreni."

 

Kaj malaperis la du vizaĝoj.

 

"Dankon pro la informo, sinjoroj!", mokeme respondis Mifroid.

 

Sed la reĝisoro, kun la mentono en sia dekstra mankavo, tiam profunde pripensante, diris:

"Ne la unuan fojon Mauclair endormiĝas en la teatro. Mi memoras, ke iun vesperon, mi trovis lin ronkantan en la "niĉo" kaj apud lia tabakujo."

 

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (78)

21a ĈAPITRO :

 

En la subetaĝoj de l' Operejo

 

 

"Kun la mano levita preta pafi!" haste rediris la kuniranto de Raŭlo.

 

Komplete turniĝinte ĉirkaŭ si mem, la muro fermiĝis malantaŭ ili.

 

Dum momento la du viroj retenante sian spiron restis senmovaj.

En tiu mallumo regis silento, kiun nenio rompis.

 

Fine la Perso decidiĝis iomete sin movi, kaj Raŭlo aŭdis lin genue ŝoviĝi por blindopalpe ion serĉi en la tenebro.

 

Subite la lumo de duonopaka lanterno ekheligis la tenebron antaŭ la juna viro. Raŭlo instinkte retroiris kvazaŭ li volus eviti serĉon de iu nevidebla malamiko. Sed li tuj komprenis, ke tiu lumo apartenas al la Perso, kies gestojn li atente observis.

 

La eta ruĝa cirklo zorgege esploris supre malsupren la vandojn ĉirkaŭ ili. Tiujn vandojn konsistigis muro dekstre, septo el tabuloj maldekstre kaj plankoj supre kaj malsupre.

 

Raŭlo diris al si, ke tien Kristina jam pasis tiun tagon, kiam ŝi sekvis la voĉon de la Muzikanĝelo. Certe jen la kutima vojo de Erik, kiam li alvenis tra la murojn por trompi la honestecon de Kristina kaj veki scivolon en la naiva junulino.

 

Memorante la vortojn de la Perso, Raŭlo opiniis, ke tiu vojo estis mistere farita de la fantomo mem. Tamen oni poste ekscios, ke Erik trovis tiun sekretan koridoron kvazaŭ preparitan por li. Longtempe nur li sciis pri ĝia ekzisto.

 

Fakte tiu koridoro estis farita dum la Pariza Komunumo* por ebligi, ke la gardistoj rekte konduku siajn malliberulojn al la karceroj konstruitaj en la kelaro – ĉar la komunumistoj okupis la konstruaĵon tuj post la 18an de Marto : ili faris el ties supraĵo la elirpunkton por la varmaerbalonoj komisiitaj por alporti al la departementoj iliajn ribeligajn proklamojn; la malsupraĵo iĝis ŝtata prizono.

 

Abonrilata enhavo


povigita de