Ensaluto

Blogo de Mike59

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (81)

Samtempe aŭdiĝis iu bruo, kies naturon ili ne povis diveni. Ili nur ekkomprenis, ke tiu bruado ŝajne moviĝis kaj proksimiĝis kune kun la homa flamfiguro. Temis pri knaradoj aŭ pli ĝuste grincadoj, kvazaŭ miloj da ungoj skrapus nigran tabulon – terure neeltenebla bruo kelkfoje farita de ŝtoneto ene de kreto, kiu grincas kontraŭ la tabulo.

 

Ili ankoraŭ retroiris sed la flamfiguro pli kaj pli alproksimiĝis.

 

Oni povis nun tre bone vidi ĝiajn trajtojn. La okuloj estis tute rondaj kaj fiksaj, la nazo iom malrekta kaj la buŝo granda kun pendanta malsupra lipo duoncirkla – preskaŭ similaj al la okuloj, nazo kaj lipo de la luno, kiam tiu ĉi aspektas tute ruĝa, sangoruĝa.

 

Kiel do tiu ruĝa luno glitis en la tenebro, homonivele sen apogpunkto, sen korpo por subteni ĝin, almenaŭ ŝajne? Kaj kiel ĝi tiom rapide moviĝis rekte antaŭen, kun siaj okuloj fiksaj, tiel fiksaj? Kaj de kie venis tiuj grincado, krakado, knarado, kiujn ĝi kuntrenis?

 

Iun momenton, la Perso kaj Raŭlo ne plu povis retroiri kaj ili platigis sin kontraŭ la muro, ne sciante kion okazigos tiu nekomprenebla fajrofiguro kaj, precipe nun, tiu bruado pli forta, pli svarma, pli vivanta, pli "multnombra", ĉar tiun bruadon certe faris centoj da bruetoj, kiuj moviĝis en la tenebro, sub la flamo-kapo.

 

Antaŭeniras tiu flamo-kapo!... jen ĝi venas kun ties bruado!... jen ĝi estas tuj apud!...

 

Kaj, premataj kontraŭ la muro, pro hororo ambaŭ viroj sentas siajn harojn stariĝi sur la kapoj, ĉar ili ekscias nun de kie venas tiuj mil bruetoj. Ili venas arigataj en la ombro, rulataj de etaj sennombraj rapidaj fluaĵoj, pli rapidaj ol la ondoj trotantaj sur la sablo dum alta tajdo, etaj noktofluaĵoj ŝaŭmantaj sub la lunbrilo, sub la flamo-kapo-luno.

 

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (80)

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (80)

 

Ĉar ili estis "la pordo-fermantoj"... la senfortigitaj eksaj maŝinistoj, kiuj vekis la kompaton de iu estro. Tiu faris ilin "pordo-fermantoj" en la etaĝoj kaj subteretaĝoj.

Ili senĉese iris supren kaj malsupren el la scenejo por fermi la pordojn – oni ankoraŭ nomis ilin "aerblovo-ĉasitoj" – sed mi kredas, ke de tiam ili ĉiuj mortis.

 

De ie ajn ili venas, la aeroblovoj tre difektas la voĉon. (1)

 

Aparte parolante la Perso kaj Raŭlo ĝojis pri tiu incidento, kiu senigis ilin de ĝenaj atestantoj, ĉar iuj el la pordo-fermantoj, havante nenion por fari kaj estante senhejmaj, pro pigreco aŭ pro bezono restis en la Operejo, kie ili tranoktis. Ilin oni povus trafi kaj veki, kaj okazigi iliajn demandojn por klarigoj. La enketo de sinjoro Mifroid provizore fortenis de niaj du herooj tiajn maloportunajn renkontojn.

 

Sed ne longe ili ĝuis sian solecon...

 

Aliaj ombroj nun malsupren venis el la sama vojo, laŭ kiu ĵus supreniris la "pordo-fermantoj". Ĉiu el tiuj ombroj portis antaŭ si lampeton ... kiun ili vigle movis supren kaj malsupren, esplorante la tutan ĉirkaŭon kaj sendube serĉante ion aŭ iun.

 

"Diable!" flustris la Perso, "mi ne scias, kion ili serĉas, sed ili ja povus nin malkovri...Ek!... ni foriru! Kun la mano daŭre en pozicio preta pafi... Pli fleksu vian brakon, nu, kun la mano samnivele kun la okuloj, kvazaŭ duelonte vi atendus la ordonon "Pafu!"... Lasu do vian pistolon en la poŝo! ... Ek! malsupren! (Li kuntrenis Raŭlon en la kvinan subetaĝon)... Samnivele kun la okuloj: jen afero pri vivo kaj morto! ... Tien ĉi!... tiu ŝtuparo! (Ili alvenis al la kvina subetaĝo)... Ha! Kia duelo, sinjoro! Kia duelo!..."

 

bildo de Mike59

Demando...

Karaj (ankoraŭ) nekonataj legantoj,

 

Mi elkore dankas pro viaj multaj vizitoj kaj tiu intereso koncerne mian blogon.

Tamen, mi tre ŝatus scii iom pri vi...

Kiuj vi estas? ...

Ĉu vi iam havas komenton?... (eble proponojn aŭ rimarkojn por plibonigi/poluri mian tradukaĵon)...

 

Antaŭdankon pro viaj respondoj.  smiley

 

Plej amike el suda Francio (Castellane) salutas vin

Mikelo

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (79)

Mifroid elrektiĝis, malsupreniris kelkajn ŝtupojn kaj ekkriis:

 

Rigardu!"

 

En la ruĝa lumeto de eta signallampo, malsupre de la ŝtuparo, kuŝis du pliaj korpoj.

 

La reĝisoro rekonis la helpantojn de Mauclair... Mifroid suben iris kaj ekzamenis ilin.

"Ili dormas profunde" li diris. "Jen tre stranga afero! Ni ne plu dubu pri la interveno en la lumiga servo de iu nekonatulo... kaj kompreneble tiu nekonatulo laboris por la forrabisto!... Sed kia stranga ideo forrabi artiston de sur la scenejo!...Jen elekto de malfacilaĵo, aŭ mi ne estas kompetentulo! ...Venigu la kuraciston de l' teatro!"

 

Kaj sinjoro Mifroid rediris;

"Jen stranga afero!... tre stranga afero!..."

 

Poste li turnis sin al la interno de l' eta ĉambro, parolante al homoj, kiujn nek Raŭlo nek la Perso povis ekvidi de la loko, kie ili troviĝis.

 

"Kion vi pensas pri ĉio tio, sinjoroj?" li demandis. "Nur vi daŭre silentas... Vi tamen certe havas iun opinion, ĉu?..."

 

Tiam super la plataĵo de la ŝtuparo Raŭlo kaj la Perso vidis la sinjorojn direktorojn antaŭeniri kun konsternitaj vizaĝoj – nur iliajn vizaĝojn ili vidis – kaj ili aŭdis la emociitan voĉon de Moncharmin:

 

"Sinjoro la komisaro, ĉi tie okazas aferoj, kiujn ni ne povas kompreni."

 

Kaj malaperis la du vizaĝoj.

 

"Dankon pro la informo, sinjoroj!", mokeme respondis Mifroid.

 

Sed la reĝisoro, kun la mentono en sia dekstra mankavo, tiam profunde pripensante, diris:

"Ne la unuan fojon Mauclair endormiĝas en la teatro. Mi memoras, ke iun vesperon, mi trovis lin ronkantan en la "niĉo" kaj apud lia tabakujo."

 

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (78)

21a ĈAPITRO :

 

En la subetaĝoj de l' Operejo

 

 

"Kun la mano levita preta pafi!" haste rediris la kuniranto de Raŭlo.

 

Komplete turniĝinte ĉirkaŭ si mem, la muro fermiĝis malantaŭ ili.

 

Dum momento la du viroj retenante sian spiron restis senmovaj.

En tiu mallumo regis silento, kiun nenio rompis.

 

Fine la Perso decidiĝis iomete sin movi, kaj Raŭlo aŭdis lin genue ŝoviĝi por blindopalpe ion serĉi en la tenebro.

 

Subite la lumo de duonopaka lanterno ekheligis la tenebron antaŭ la juna viro. Raŭlo instinkte retroiris kvazaŭ li volus eviti serĉon de iu nevidebla malamiko. Sed li tuj komprenis, ke tiu lumo apartenas al la Perso, kies gestojn li atente observis.

 

La eta ruĝa cirklo zorgege esploris supre malsupren la vandojn ĉirkaŭ ili. Tiujn vandojn konsistigis muro dekstre, septo el tabuloj maldekstre kaj plankoj supre kaj malsupre.

 

Raŭlo diris al si, ke tien Kristina jam pasis tiun tagon, kiam ŝi sekvis la voĉon de la Muzikanĝelo. Certe jen la kutima vojo de Erik, kiam li alvenis tra la murojn por trompi la honestecon de Kristina kaj veki scivolon en la naiva junulino.

 

Memorante la vortojn de la Perso, Raŭlo opiniis, ke tiu vojo estis mistere farita de la fantomo mem. Tamen oni poste ekscios, ke Erik trovis tiun sekretan koridoron kvazaŭ preparitan por li. Longtempe nur li sciis pri ĝia ekzisto.

 

Fakte tiu koridoro estis farita dum la Pariza Komunumo* por ebligi, ke la gardistoj rekte konduku siajn malliberulojn al la karceroj konstruitaj en la kelaro – ĉar la komunumistoj okupis la konstruaĵon tuj post la 18an de Marto : ili faris el ties supraĵo la elirpunkton por la varmaerbalonoj komisiitaj por alporti al la departementoj iliajn ribeligajn proklamojn; la malsupraĵo iĝis ŝtata prizono.

 

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (77)

"Eniru!" ordonis la Perso.

 

Eniris viro kun longa mantelego, same vestita per ĉapo el astrakano.

Li salutis kaj eltiris el sia mantelo skatolon belege cizelitan. Li metis ĝin sur la tualetotablon, refoje salutis kaj aliris la pordon.

 

"Ĉu iu vidis vin eniri, Darius?"

"Ne, via moŝto."

"Neniu vidu vin eliri."

 

La servisto singarde ekrigardis en la koridoron kaj tuj malaperis.

 

"Sinjoro," diris Raŭlo, "ion mi pripensas : oni povus nin facile surprizi tie ĉi, kaj kompreneble tio ĝenus. Tre baldaŭ la komisaro venos traserĉi tiun tualetejon."

"Nu!... Ne la komisaron oni timu!"

 

La Perso malfermis la skatolon.

Enestis du longaj pistoloj belege desegnitaj kaj ornamitaj.

 

"Tuj post la forrabo de Kristina Daae, mi sciigis mian serviston, ke li alportu tiujn ĉi armilojn, sinjoro. Ilin mi konas de longe : pli fidindaj ne ekzistas."

"Ĉu vi volas dueli?" demandis la juna viro, mirante pro tiu alportita armilaro.

"Fakte jes : ni iras batali en duelo, sinjoro" respondis la aliulo dum li ekzamenis la prajmon de siaj pistoloj. "Kaj kia duelo!"

 

Post tio li prezentis pistolon al Raŭlo kaj reparolis:

"Du kontraŭ unu ni batalos en duelo, sed estu preta je ĉio malbona, sinjoro, ĉar mi ne kaŝas antaŭ vi, ke ni alfrontos la plej teruran kontraŭulon imageblan. Sed vi amas Kristinan Daae, ĉu ne?"

 

"Mi?!... Ĉu mi amas ŝin, sinjoro?! ... Tamen, ĉar vi mem ne amas ŝin, bonvolu klarigi kial vi pretas riski vian vivon por ŝi? ... Ĉu do Erikon vi tiom malamas?"

"Ne, sinjoro," triste respondis la Perso, "lin mi ne malamas. Se mi malamus lin, jam de longe li ne plu suferigus."

"Ĉu vin li suferigas?"

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (76)

20a ĈAPITRO : La vicgrafo kaj la Perso.

 

Tiam Raŭlo memoris, ke lia frato, dum iu vespera spektaklo, montris al li tiun saĝan homon, pri kiu oni sciis nenion – krom ke oni parolis pri li kiel "la Perso"...

Laŭ onidiro li estis perso kaj loĝis en malnova eta apartamento en la strato Rivoli.* Vestita per ĉapo el astrakano, la viro kun ebona haŭto kaj jadkoloraj okuloj kliniĝis super Raŭlon.

 

"Sinjoro de Chagny, mi esperas, ke vi ne rivelis la sekreton de Erik?"

"Kaj kial do mi hezitintus perfidi tiun monstron, sinjoro? " arogante respondis Raŭlo, provante liberiĝi de tiu tedulo. "Ĉu li estas do via amiko?"

"Mi esperas, ke vi diris nenion pri Erik, sinjoro, ĉar la sekreto de Erik estas la sekreto de Kristina Daae! Kaj paroli pri unu signifas paroli pri la alia!"

 

"Ho! sinjoro!" diris Raŭlo pli kaj pli malpacience, "vi ŝajne scias pri multaj aferoj, kiuj interesas min. Tamen mankas al mi la tempo por aŭskulti vin!"

"Refoje, sinjoro de Chagny, kien vi tiom rapidas?"

"Ĉu vi ne divenas? Sekurigi la vivon de Kristina Daae..."

"Tiukaze, sinjoro, restu ĉi tie!... ĉar Kristina Daae estas ĉi tie!"

 

"Ĉu kun Erik?"

"Kun Erik!"

"Kiel vi scias tion?"

"Mi ĉeestis la spektaklon, kaj neniu en la mondo krom Erik povus organizi tian rabon!..." Li aldonis kun profunda suspiro: "Ho! mi rekonis la spertan manon de l' monstro!..."

 

"Ĉu vi ja konas lin?"

La Perso ne respondis, sed Raŭlo aŭdis plian suspiron.

 

"Sinjoro!" diris Raŭlo, "mi ne scias, kion vi intencas fari... sed ĉu eble vi farus ion por mi?... mi volas diri : por Kristina Daae...?"

"Jes, eble, sinjoro de Chagny. Kaj jen kial mi aliris al vi."

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (75)

Karaj fidelaj legantoj,

Jen la sekva parto de via felietono: mia traduko de la fama franca romano de Gaston LEROŬ "Le Fantôme de l'Opéra".

 

Ĉu oni ekscios, kio okazis al la malaperinta kantistino Kristina Daae?

 

Mi deziras al vi tre agrablan legadon!

 

Por legi la komencon de tiu rakonto, jen ties ligilo:

www.ipernity.com/blog/mike59/748731

 

Koran dankon al IVAR pro lia amika helpo!

 

 

Dume Mifroid alterne rigardis la direktorojn kaj Raŭlon, kaj sin demandis, ĉu li ne perdiĝis en frenezulejo. Li pasigis sian manon tra la hararo.

 

"Fantomo", li diris, "kiu dum la sama vespero forrabas kantistinon kaj ŝtelas dudek mil frankojn : jen tre okupata fantomo!... Se vi bonvolas, ni ordigu la aferojn. Unue la kantistino, poste la dudek mil frankoj!... Nu, sinjoro de Chagny, ni provu paroli serioze. Vi opinias, ke fraŭlino Daae estis forrabita de iu Erik. Ĉu vi konas tiun ulon? Ĉu vi jam vidis lin?"

 

"Jes, sinjoro komisaro."

"Kie?"

"En tombejo."

 

Mifroid eksaltis kaj plu observis Raŭlon.

Li diris: "Kompreneble! Fantomojn oni kutime renkontas tie!... Kaj kion vi faris en tiu tombejo?"

"Sinjoro", replikis Raŭlo, "mi klare konscias pri la strangeco de miaj respondoj kaj pri la impreso, kiun ili faras ĉe vi. Sed mi petegas kredi, ke mi estas mense tutsana. Danĝero minacas la personon, kiu – kun mia frato – estas por mi la plej kara en la mondo. Mi dezirus konvinki vin per kelkaj paroloj, ĉar la afero urĝas kaj valoregas la minutoj. Malfeliĉe, se mi ne rakontos al vi la plej strangan historion de ties komenco, vi ne kredos min. Tuj mi diros al vi ĉion, kion mi scias pri la Fantomo de l' Operejo, sinjoro komisaro... Ve! sinjoro, mi scias ege malmulte..."

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (74)

Karaj fidelaj legantoj kaj geamikoj, jen la sekva epizodo de via felietono, kiun mi ĵus esperantigis por via plezuro.

Agrablan legadon!

Mi kore dankas al IVAR kaj GINETTE pro iliaj amikaj rimarkoj!

 

 

La Fantomo de l' Operejo

 

19a ĉapitro: La polica komisaro, la vicgrafo kaj la Perso

 

 

Enirante la direktoran oficejon, sinjoro komisaro tuj demandis novaĵojn pri la kantistino: "Ĉu Kristina Daae ĉeestas?"

 

Kiel mi jam diris, lin sekvis densa homamaso.

 

"Kristina Daae? Ne! Kial?" respondis Rikardo.

 

Al Moncharmin mankas la forto por eligi eĉ unu vorton...

Lia spiritostato estas pli malbona ol tiu de Rikardo ĉar tiu ĉi lasta daŭre povas suspekti lin. Sed Moncharmin troviĝas fronte al granda mistero, kiu tremigas la homaron jam de ties komenco : la Nesciado.

 

Rikardo reparolis ĉar la homamaso ĉirkaŭ la direktoroj kaj la komisaro imprese silentis.

 

"Sinjoro komisaro, kial vi demandas, ĉu Kristina Daae troviĝas ĉi tie? "

"Ĉar oni nepre retrovu ŝin, sinjoroj direktoroj de la Nacia Muzikakademio!" solene eldiris sinjoro komisaro.

"Kiel do? ... Necesas retrovi ŝin!...Ĉu do malaperinta? "

"Jes, spektaklomeze."

"Meze de la spektaklo?... Estas eksterordinare!"

 

"Ĉu ne?... Kaj estas same eksterordinare, kiel tiu malapero, ke mi mem sciigu tion al vi!" "Jes fakte!" aprobas Rikardo, kiu prenas sian kapon per ambaŭ manoj.

Li flustras:

"Kiu estas tiu nova afero?... Ho! Jen sufiĉe por eksiĝi!"

Kaj li nekonscie forŝiras kelkajn harojn el siaj lipharoj.

 

"Nu... ŝi malaperis dum la spektaklo?!..." li diris kvazaŭ sonĝante.

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (73)

Karaj fidelaj legantoj kaj geamikoj,

 

Jen la sekva epizodo de via felietono, kiun mi esperantigis por via plezuro!

Kun la espero, ke plaĉos al vi tiu rakonto, mi deziras al vi agrablan legadon!

 

Por malkovri la unuan epizodon, jen la ligilo: www.ipernity.com/blog/mike59/748731

 

Koran dankon al IVAR kaj TREVOR STEELE pro iliaj amikaj rimarkoj!

 

"Oni ne ŝercu pri dudek mil frankoj!"

"Pri tio mi ja samopinias!" asertas Moncharmin malfaldante gazeton, kiun li eklegas kun afekta mieno.

 

"Kion vi faros? Ĉu legi la gazeton nun?"

"Jes, Rikardo. Ĝis la horo, kiam mi rekondukos vin hejmen."

"Kiel la lastan fojon?"

"Kiel la lastan fojon."

 

Rikardo ekprenas la gazeton el la manoj de Moncharmin. Tiu ĉi rektiĝas pli kolere ol iam ajn.

 

Fronte al li Rikardo incitegite staras kaj krucas la brakojn sur sia brusto – gesto de aroganta provoko jam de la komenco de l' mondo.

Li diras:

"Jen pri kio mi pensas : kion mi opinius se, same kiel la lastan fojon post kiam ni duope pasigis la vesperon, vi rekondukus min hejmen, kaj se tuj antaŭ via foriro mi konstatus, ke la dudek mil frankoj estus malaperintaj el la poŝo de mia vesto?.. kiel la lastan fojon..."

 

"Kaj kion vi kredus?" ekkriis Moncharmin forte ruĝiĝante.

"Mi povus konjekti, ke ... ĉar vi sekvis min laŭpaŝe kaj, laŭ via deziro, nur vi mem proksimiĝis al mi kiel la lastan fojon ... mi povus pensi, ke se la dudek mil frankoj ne plu troviĝas en mia poŝo, ili ja certe estas en via."

 

Je tiu supozo Moncharmin eksaltis.

 

"Ho! Iun sekurpinglon!" li ekkriis.

"Kion vi faru per sekurpinglo?"

"Alligi vin!... Sekurpinglon!.. Sekurpinglon!.."

Abonrilata enhavo


povigita de