Blogo de Marko Praecano

Neniam lasu la tonojn mutiĝi
Neniam lasu malĝojon venki
forgesu la mornan pasinton
lasu kantojn vin animi

La vivo prenas kaj la vivo donas
vi ne pensu pri aĵoj perditaj
la donacoj, kiuj venas, venas nun:
varmaj ventoj, brilanta sun'

Sentu la ritmon de la sekundoj
dum minutoj iĝas melodioj
la horojn plenigas akordoj
la tagoj estas simfonioj

La vivo estas via kanto
ĝin lasu en ĉiu momento
plenigi vian ĉambron
vin luli, bela amo

Enspiru la tonojn, la freŝan aeron,
plenigos ili la tutan animon
la muziko neniam mutiĝos
sed eterne plu sonos

La vivo estas kiel unu tago

la noktoj kiel momentoj

la horoj: korbatoj

de via koro kaj mia

Feliĉo estas pli

ol nur manko de sufero
kaj sufero estas pli

ol nur manko de feliĉo
kaj tiuj du "pli"

povas kunekzisti
aŭ ambaŭ manki
en nia stranga mondo

de ridantaj melankoliuloj
plorantaj optimistoj
kaj palaj figuroj

sen esprimo
kiuj malrimarkitaj

nin preterpasas

ĉiutage sur la strato

Li naskiĝis

sen nomo

Lian unuan nomon

al li donis la patrino

Lian duan nomon

al li donis la patro

Lian trian nomon

al li donis la instruisto

Lian kvaran nomon

li mem trovis

Lian kvinan nomon

al li donis la amantino

Lian sesan nomon

al li donis la gefiloj

Lian sepan nomon

al li donis la historiistoj

Sed en la tago,

kiam la historio

estis forgesita

li iĝis denove

viro sen nomo