Blogo de Spirajn Senpretend

Vivo kaj mistero kiel aero en mia koro

Ventoj kun odoro de naturo

Ĉu juveloj estiĝis por montri sin fejsbuke?

Ĉu ili tiel fias esti nutro por malsaĝulo?

La vivo brilas pro mistero

Mistero al mi donas siajn virtojn

Ruĝaj folioj defalas de fendformaj branĉoj

la grundon riĉigas per ruĝa suko

ruĝega sento kiel pasio

kiel amo kaj dolĉa morto

Mia egoo mortantas

kaj la naturo kreskas en mi

profitante la brilan ŝancon

mi permesas ĝin

kaj sian paŝadon en mia profundo

Espereble siaj kreskantaj branĉoj

deĉerpos de mia koro

tiajn infanajn ludilojn

La profundo bonodoras

mi ja scias tion

kaj Spirajn volas ludi

Fajro, fajro, mi bezonas moderigi miajn ĉiujn esprimojn.

Akvo, akvo, mi bezonas reteni miajn profundanimajn esprimojn.

Tero, tero, mi bezonas ordigi kaj envojigi miajn esprimojn.

Paŝoj el retenata fajro.

Saĝe amasigi la fortojn.

Saĝe pafadi la sagojn.

Fajro amasigita estas la plej bona fajro.

Spiro ajna senpretende.

La amo de mia patrino estas tiel pura, ke ŝian vidkapablon akrigas (kvazaŭ ŝi estus aglo spirita). Tio estas kiel magia okazo ke malgraŭ miaj ruzaj intencoj kaŝi la malgajon de mia brusto, ŝi ĉiel vidas mian, laŭ ŝi travideblan spiriton... kaj tuj volas apliki medicinon.
 

Jam mi havas medicinon, patrino: vidi sendistre mian animon, rigardi al la plej profunda ejo en mia kor'... rezisti la primitivan vundon el la origino de mia estaĵo, ĝis tiam, kiam mi alvenos... al mi.
 

Tamen... la limonado kun citrono ankaŭ bonas. Dankon, panjo.

Kanzonoj sangigaj

sangas mia kor'

sangas emocioj

sangas pro dolor'

Dolor' estas ega

sufero sincera

sed maskon mi portu

antaŭ mond' batalema

Miaj brunaj okuloj

ruĝiĝas sen kolero

miaj eluzitaj manoj

ne plu tenas la glavegon

Ho, malsana mondo,

via malico estas kvazaŭ dia decido.

Post la revelacio,

mi ne plu serĉu mian koron en vi.

Saĝaj homoj kun antikva komprenemo

neniam eniras tian esperon de maltrankviluloj.

Tia espero originas en malespero,

kaj la nure vera espero, ja nomiĝas senesper'.

Malsana mondo,

mi ne plu estas la infan' de la pretendoj.

Mi nun estas nur arda larmo, sopiranta veran sentaron

Vidu min.

Jen mia forta masko el sankta ŝtono.

Vi neniam povos damaĝi ĝin.

Ĝi nun estas mia plej amata protektil'.

Ĝi estas el malnovega ŝtono.

Vi ne plu malutilos min.

Venu batali kontraŭ miaj okuloj malfalsaj.

Venu batali kontraŭ mia senpretendemo,

ĉar mia spirito, ĉiam estos preta

celigi miajn glavojn al la mensogo origina de la mondo.

Mia spirit', ĉiam pretas.

Spirajn Senpretend