Blogo de vojo

Rimoj ne serĉu. Ili mem venos, se ili ne venos des pli bone.

Rimojn ne deziru, ili mem sin anoncos, se ili ne anociĝas des pli bone.

Pri ĉio alia resto trankvila.

La inspiro jam ekzistis antaŭ ol vi decidis elpaĉi.

Ĝin vi nek kreos, nek vastigos, vi nur ĉerpos, se vi atendos, se vi ne atendos, ĝi atendos.

Elektu vortojn de la ordinara mondo, ne surprenu perukon sed kombu la harojn.

Celu komprenon, kaj komprenon kaj antaŭ ĉio komprenon.

Lasu la florojn vigli en la kamparo. Ne pluku ilin bukeden.

Vi estas poeto ne ĝardenisto, impresu per pensoj ne per koloroj.

Batalu per sentoj ne per aromoj.

Ne timu se vi svarmos viajn tekstojn.

Ankaŭ tiel parolas infanoj

(Panjo, kie vi estas? kie estas paĉjo?)

Ekzistas nenio pli poezia ol infanparolo. Aŭskultu ilin.

Parolu klare kaj oni legos vin klare.

Pensu glate, kaj oni sentos vin glate.

Ne tro svingu la salujon kaj oni eltenos vian guston.

Ne zorgu kolorigis vian stilon per kuzaj similaj vortoj.

Fuĝu de tio, kiel de ĉio artifica kaj bombasta.

Estu sincera, kaj verku ne ajn iel.

Sed nepre ion kaj antaŭ ĉiu KUN  VIA  KOR'

En plata kamparo oni vidas ĝis la horizonto kaj

neniu monto kaŝas la sunon tie.

Ne timu la platecon, nek la nudon.

Ankaŭ ĉiganidoj iras nudoj kaj senŝuaj kaj

neniam gripas.

PLI DA ARTO VI NE BEZONAS!

La 20a frazoj, kiuj oni uzas ĉe la komenco de esperantaj renkontigoj kun ne konatuloj
Ili estas nur ekzemploj.
la ordo estas: esperanto / germana / hispana

Estas 2  aŭ 3 vortoj kiuj estas rilataj aû kontraŭaj po lineo Ekzemplo: granda - malgranda aŭ aŭto - trajno - aviadilo
Korektoj estas bonvenitaj. Ğuu la legado!

La ordo estas:
esperanto / germana / hispana / angla

En Hamburg' neĝas kaj neĝas,
kiam oni pensis printempo jam venas.
Kutime estas marte pli varma ĉi tie
sed tiu vintro okazas malsimilec'.

Temperaturoj ofte falis sub nulo gradoj,
la neĝo restis sur teroj semajnoj,
infanoj ludas jetinte sin neĝbulojn,
gepatroj helpas farinte neĝhomojn.

Ni ĉiu esperas baldaŭ do pritempas,
kiam sunbrilo ankaŭ varmegas,
kiam per kanto birdoj feliĉojn esprimas,
kiam man' en mane kisante homoj strate enamiĝas.

Sed paciencu, varmaj tagoj do venos
kaj ĝuu la neĝon kaj nunan malvarmon
ke baldaŭ ni ĉiuj post longa somer'
sopiros denove por vintroaper'.

Momente mi legas esperante tiun libron, laûdire por infanoj, sed taŭgas laŭ mi ankaŭ bone por kreskuloj.

Traktas pri infano -10jara- kiu fuginte de siaj klaskamaradoj kiuj lin mokas kaj persekutas por enmeti lin en rubaĵ-kubo, eniras en malnova librovendejo, iu plova mateno antaŭ la lernejo komencis. La vendisto -maljuna kaj kalva vireto, fumante kaj libro-legante  agnoskas la eniro de Bastjano kaj malestimas sian viziton, ĉar laü li, infanoj estas estajoj kiuj nur difektas kaj surŝmiras librojn. Bastjano kontraüdiras lin kaj komencas konversacio inter ili, kiam telefono sonas kaj la maljunulo foriras alian ĉambron por respondi la telefonon kaj li forestas tie kelkaj da tempo. Dum tio, Bastjano observas kurioze la libron, kiu la maljunulo estis leginta kiam li alvenis, kun la titolo La Senĉesa Rakonto. Bastijano pasio estis legi librojn pri rakontoj, pri fabeloj, kaj kiam li gapis tiun libron, li sentis alterne varmon kaj froston. Ĉu tiu libro ne estus pri kiu li jam ofte sonĝis? Rakonto kiu neniam finas, la libro de ĉiuj libroj. Li decidis havi la libron, je iu ajn kosto, sed tiu sinjoro abomenis infanojn kaj li ne havis sufiĉe da mono. Sen pensis du foje le prelnis ĝin kaj malaperis kurinte de la vendejo.
Kun la libro mane, li preferis komenci legi ĝin ol iri al sia klas-ĉambro. Li do iris al la lernejo sed al deponejo, situata supren sub la tegmento de la konstruajo. Li sciis, kie estis la ŝlosilo por eniri, kaj tie li trovis grisan kovrilon kaj komfortan lokon -sur gimnastika matratzo- por senĝene malkovris sian trezoron.