ESPERANTO KAJ MI

Zukio

Mi estas varma amanto de Esperanto kaj firma subtenanto de la lingvo.

Mi tenas optimismon por Esperanto. Mi kredas ke realiĝos neeviteble la ideo de Esperantismo.

Mi konis Esperanton unuafoje je la 1963-a jaro. Unufoje mi trovis hazarde du librojn de Esperanto en malnova librejo. Unu el tiuj estas ELEMENTA KURSO DE ESPERANTO verkita de Venlo Fon. La dua estas ABC-LIBRO DE ESPERANTO verkita de Sofio. Dum tia tempo mi lernadis Rusan lingvon en iu urversitato en urbo Guiyang kaj antaŭe ne sciis pri tia interesa kaj facila lingvo kiel Esperanto. Mi tuj aĉetis ilin.

Proksime post la naskiĝo de esperanto, eniris  Irano  ĉar tio tempe Irananoj vojaĝis al Europaj landoj ,kaj kelkaj famaj verkistoj lernis tion kaj ankau propagandis pri esperanto ,sed reakciuloj precipe parto de reliĝiuloj proklamis ke esperanto apartenas al Bhaismo ( fanatikaj ŝiaistoj tre malamikas tion) kaj ili propagandis pri tio ideo), post la dua monmilito ke nia reĝo falis kaj estiĝis libera etoso denove la situacio de esperanto pliboniĝis kaj post la 10 jaroj pro nuliĝado de libera etoso la kondiĉoj malboniĝis ĝis la revoludcio en jaro 1979 ,el tio jaro po 3 jaroj vere estis por esperanto reva epoko ankau tiam instruas esperanton en moskeo,  ĉar islamaj gvidantoj ne intresis anglan lingvon .Ankau Uea en tio tempe skribis en  esperanta gazeto pri la progreso de esperanto en Irano ,sedbedaurinde kun fermo de liberala  etoso denove situacio por esperanto malfaciliĝis . mi esperas ke en venonte la esperantisma movado pliboniĝu.

Mi estas fizikisto, do mi emas rigardi la mondon per la sciencaj okulvitroj kaj mi klopodas (anstataŭe, mi penas!) koni la multegajn novaĵojn, kiuj ĉiutage aperas.

Do, kiel reagus fizikisto kiel mi fronte al ŝajne super-natura fenomeno?

Imagu, ekzemple, ke morgaŭ aperu fronte al mi fantomo de mortinta homo, kiu asertu esti la fantomo de sanktulo. Kio okazus?

Mi nun provas imagi tion.

Morgaŭ vespere

Mi estas ĉe mia ĉambro, apud mia komputilo, kiam ege intensa helo aperas tie. Tute mirante, mi ektimegas kaj retroiras per mia seĝo. Tiu helo estas kvazaŭ blindiga, kaj mi levas manon por kovri miajn okulojn de la intensa lumo. Tute terurita, mi restas senmove kaj senspire.

En la eksterordinara situacio, mi komencas flari parfumon de floroj. Estas tre intensa parfumo, preskaŭ naŭza, kaj mi rekonas la hipotezan floron: la violo. Ĝia parfumo estas bona, sed kiam ĝi troas, tiam ĝi eknaŭzas min. Kaj tamen, tiu malkoncentras min de la teruro, kaj mi nun sentas min pli trankvila. Subite mi ekkonscias, ke la helo estas malpli intensa ol antaŭe, kaj, rigardante la fonton de la lumo tra miaj fingroj, mi rimarkas formon.

Tiu formo komence estas nepreciza, sed dum malmulta tempo ĝi iĝas klara, kaj mi fine rekonas la bildon de homo. Anstataŭe, de anktivulo: li tute ne estas vestinta laŭ la nuntempo; li havas longajn, blankajn vestojn, kiuj elvokas en la mia menso la antikvajn tempojn, eble je antikva Grekio eble je Romia Imperio. Fronte al mi estas tiu maljunulo kun malhela vizaĝkoloro, kiel la haŭto de tiuj popoloj, kiuj vivas sub la suno de la dezerto. La maldensaj haroj estas blankaj kaj blukaj, klare kontraŭante la malhela koloro de lia haŭto.