Ensaluto

romano

bildo de Mike59

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (68)

Karaj fidelaj legantoj, Kun plezuro, mi prezentas al vi la sekvan epizodon de via felietono, kiun mi esperantigis el la franca. (Romano de Gaston LEROŬ : Le Fantôme de l' Opéra) Mi deziras al vi tre agrablan legadon! Por legi la unuan epizodon : www.ipernity.com/blog/mike59/748731 

 

ĈAPITRO XVII

 

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (68)

 

Antaŭ ol sekvi la polican komisaron Mifroid al sinjoroj direktoroj, la leganto permesu, ke mi sciigu al li iujn eksterordinarajn eventojn, kiuj ĵus okazis en tiu oficejo, kien vane provis eniri la sekretario Remy kaj la administranto Mercier, kaj kie sinjoroj Rikardo kaj Moncharmin sin enŝlosis hermetike por iu celo, kiun la leganto ankoraŭ ne konas. Sed kiel historiisto, estas mia devo ne kaŝi ĝin pli longe.

 

Mi jam havis la okazon diri kiom malagrable de kelka tempo ŝanĝis la humoro de sinjoroj direktoroj, kaj mi duonkomprenigis, ke tiun ŝanĝon ne nur kaŭzis la falo de l' lustro en la konataj cirkonstancoj.

 

Malgraŭ la deziro de l' direktoroj, ke tia evento restu por ĉiam kaŝita, ni sciigu do al la leganto, ke la Fantomo sukcesis facile enspezi siajn unuajn dudek mil frankojn !

Estis la plorado kaj la grincado de dentoj!...

 

La afero tamen okazis plej simple.

Iun matenon, sinjoroj direktoroj trovis tute preparitan koverton sur sia skribotablo. Sur la koverto estis skribite :

"Por sinjoro Fantomo de l' Operejo persone."

Kun tio estis letereto de l' F. de l' O. mem :

"Alvenis la momento por plenumi la klaŭzojn de l' kontrakto : enŝovu dudek bankbiletojn de mil frankoj en la koverton. Tiun ĉi vi fermos per via propra sigelo kaj donos al sinjorino Giry, kiu faros ĉion necesan."

 

bildo de Mike59

Mia tradukado jam aldonita ĉe IPERNITY : LA FANTOMO DE L' OPEREJO (Epizodo 66)

Ĉapitro dek ses : "Kristina ! Kristina !"

 

Post la eksterordinara malapero de Kristina Daae, la unua penso de Raŭl estis por kulpigi Erikon. Li ne plu dubis pri la kvazaŭ supernatura povo de l’ Muzikanĝelo en tiu konstruaĵo de l’ Operejo, kie li diable estigis sian regnon.

 

Kaj Raŭl kuregis al la scenejo kun am- kaj malesper- frenezeco.

 

"Kristina !… Kristina !..." li konfuze ĝemis, vokante ŝin same kiel ŝi mem estus lin vokanta el la fundo de tiu obskura abismo, kien la monstro estis ŝin kunpreninta kiel predon, ankoraŭ tremantan pro ŝia dia ekzaltiĝo, vestitan per blanka mortotuko, en kiu ŝi jam oferis sin al la anĝeloj de l’ paradizo.

 

"Kristina !… Kristina !..." ree kriis Raŭl, kaj li ŝajne aŭdis la kriojn de la fraŭlino tra tiuj rompeblaj tabuloj, kiuj apartigis ilin.

 

Li kliniĝis, aŭskultis… Li vagadis sur la scenejo kiel frenezulo. Ha !… iri malsupren ! malsupren ! malsupren !… en tiun ŝakton el tenebro, kies ĉiuj eniroj estas al li fermitaj !… Ha !… tiu fragila obstaklo, kiu kutime tiel facile glitas sur si mem por lasi ekvidi la abismon, al kiu celas lia tuta deziro… tiuj tabuloj, kiujn krakigas liaj paŝoj, kiuj sonigas sub lia pezo la mirindegan malplenon de la « subterateĝoj »… tiuj tabuloj estas pli ol senmovaj ĉi-nokte : ili aspektas neŝanĝeblaj… Tiuj aspektas firmaj ĉar neniam ili moviĝis… kaj jen la ŝtuparoj, kiuj ebligas iri sub la scenejon, estas malpermesitaj al ĉiuj !…

 

"Kristina !… Kristina !..."

 

Oni forpelas lin kun ridoj… Oni primokas lin… Oni kredas, ke li havas perturbitan cerbon, tiu kompatinda fianĉo !…

 

bildo de Mike59

Mia tradukado jam aldonita ĉe IPERNITY : LA FANTOMO DE L' OPEREJO (Epizodo 66)

Ĉapitro dek ses : "Kristina ! Kristina !" Post la eksterordinara malapero de Kristina Daae, la unua penso de Raŭl estis por kulpigi Erikon. Li ne plu dubis pri la kvazaŭ supernatura povo de l’ Muzikanĝelo en tiu konstruaĵo de l’ Operejo, kie li diable estigis sian regnon. Kaj Raŭl kuregis al la scenejo kun am- kaj malesper- frenezeco. "Kristina !… Kristina !..." li konfuze ĝemis, vokante ŝin same kiel ŝi mem estus lin vokanta el la fundo de tiu obskura abismo, kien la monstro estis ŝin kunpreninta kiel predon, ankoraŭ tremantan pro ŝia dia ekzaltiĝo, vestitan per blanka mortotuko, en kiu ŝi jam oferis sin al la anĝeloj de l’ paradizo. "Kristina !… Kristina !..." ree kriis Raŭl, kaj li ŝajne aŭdis la kriojn de la fraŭlino tra tiuj rompeblaj tabuloj, kiuj apartigis ilin. Li kliniĝis, aŭskultis… Li vagadis sur la scenejo kiel frenezulo. Ha !… iri malsupren ! malsupren ! malsupren !… en tiun ŝakton el tenebro, kies ĉiuj eniroj estas al li fermitaj !… Ha !… tiu fragila obstaklo, kiu kutime tiel facile glitas sur si mem por lasi ekvidi la abismon, al kiu celas lia tuta deziro… tiuj tabuloj, kiujn krakigas liaj paŝoj, kiuj sonigas sub lia pezo la mirindegan malplenon de la « subterateĝoj »… tiuj tabuloj estas pli ol senmovaj ĉi-nokte : ili aspektas neŝanĝeblaj… Tiuj aspektas firmaj ĉar neniam ili moviĝis… kaj jen la ŝtuparoj, kiuj ebligas iri sub la scenejon, estas malpermesitaj al ĉiuj !… "Kristina !… Kristina !..." Oni forpelas lin kun ridoj… Oni primokas lin… Oni kredas, ke li havas perturbitan cerbon, tiu kompatinda fianĉo !… En kia furioza kurado tra la koridoroj el nokto kaj misteroj, nur de li konataj, Erik kuntrenis la puran infanon ĝis tiu malbelega ĉambro Louis Philippe, kies pordo rigardas al tiu lago de l’ Infero ?

bildo de Dima Ŝevĉenko

Dek tagoj de kapitano Postnikov. Romano

Dek tagoj de kapitano Postnikov. RomanoMikaelo Bronŝtejn

Dek tagoj de kapitano Postnikov. Romano

Dua eldono, reviziita kaj korektita

352 paĝoj, 21,5x14,5 cm, bindita, ilustrita.

Respondeca redaktoro Aleksandr ŝevĉenko

Ilustraĵoj de Anastasia Baŝlikova

Redaktoro de la unua eldono Viktoro Aroloviĉ

Pli detale: http://impeto.trovu.com/projektoj

bildo de Dima Ŝevĉenko

Jesa

Jesa Iŝtvan Nemere.

Jesa.

Originala romano. (Kunlabore kun Justo).

ISBN 978-5-7161-0195-1

184 paĝoj

 

En malgranda urbeto, kiu situas rande de dezerto, post sabla tempesto aperas stranga virino. Iuj opinias ŝin nova Mesio, aliaj — pseŭdoprofeto, eĉ fripono. ŝi allogas dekdu disĉiplojn, preferante elekti el la plej malestimataj urbanoj. Ŝiaj adeptoj iĝas loka Casanova, trompisto-almozulo, bubo-trampo, narkotikulino, pastro-hipokritulo. Jesa ne disvastigas speciale bonagojn aŭ miraklojn, ŝi vidas homojn trae, inklinas ilin ŝanĝiĝi. Kompreneble, okazas konflikto inter ŝi kaj urbaj aŭtoritatuloj...

http://impeto.trovu.com/prozo/jesa

Abonrilata enhavo


povigita de