Ensaluto

traduko

Sapvezikoj de Ronda (Verkita de Liu Cixin) (9/9)

Naŭ

Du tagojn post la formala starto de la sistemo por aerakvotransporto, Ronda aervojaĝis de Bengala Glofo al provincurbo en la nordokcidenta regiono. Elirante el la aviadilo, ŝi vidis plenlunon pendi silente en nokta ĉielo, la vezikoj ekirinte de la maro ankaraŭ ne alvenis. En la urbo, homoj amasis sub la luno. Ronda ankaŭ parkumis en la centra placo, enŝovis sin en la homamason, por fervore atendi kune kun ili. Ĝis la meznokto, la nokta ĉielo restis la sama, ke la homamaso komencis disiĝi kiel en la du antaŭaj tagoj. Sed Rondo ne foriris, ĉar ŝi sciis, ke vezikoj cere alvenos ĉi tien ĉi nokte. Ŝi sidadis sur benko, kaj tuj kiam ŝi sentis sin dormema, ŝi ekaŭdis krion:

 

“Ho ĉielo, kial estas tiom multe da lunoj!!”

 

Ronda malfermis la okulojn, kaj ŝi vere vidis riveron da lunoj en la nokta ĉielo! La sennombraj lunoj konsistis el sennombraj gigantaj vezikoj, kaj estis malsamaj ol vera luno, ĉar ili ĉiuj estis lunarkoj, jen kreskantaj, jen malkreskantaj, ĉiu el ili estis tiom kristale klara, ke la vera luno ŝajnis tute ordinara, kaj oni nur povis distingi ĝin laŭ ĝia senmova stato inter la majesta lunrivero fluanta trans la ĉielo.

 

Ekde tiam, la ĉielo de la nordokcidenta regiono fariĝis ĉielo de revo.

 

Tage vezikoj en aero ne estis bone videblaj, nur ke okazis ĉie en la blua ĉielo reflekto de la vezika muro, ke la tuta ĉielo en la suno ŝajnis kvazaŭ ondanta surfaco de lago, kaj sur tero malrapide moviĝis ombroj de la vezikoj, gigantaj kaj facile videblaj. La plej splendaj tempoj estis matenkrepusko kaj vesperkrepusko, kiam la leviĝanta aŭ subiranta Suno ĉe la horizonto brile oris la riveron da vezikoj en ĉielo.

 

Sed tiaj pezaĝoj ne daŭris longe, ĉar vezikoj en aero rompiĝis sinsekve. Kvankam pli da vezikoj amase alvenis, aperis pli da nuboj en ĉielo, ke oni ne povis vidi la vezikojn klare.

 

bildo de gb2312

Sapvezikoj de Ronda (Verkita de Liu Cixin) (8/9)

Ok

La giganta projekto por aere transporti akvon al la nordokcidenta regiono de Ĉinio daŭris dek jarojn.

 

Dum la dek jaroj, en la sudmaro de Ĉinio kaj Bengala Golfo, estis kontruitaj multaj grandegaj ĉielretoj. La retoj estis formitaj el tubetoj, kies surfaco estis plena je truetoj. Ĉiu interspaco de la reto havis diametron de kelkcent aŭ eĉ kelkmil metroj, kiu similis al la ringego, kiu antaŭ pli ol dek jaroj elblovis la supersapvezikon. Ĉiu ĉielreto havis kelkmil interspacojn. Estis du specoj de ĉielretoj, grundaj kaj aeraj. Grundaj ĉielretoj estis instalitaj laŭ la marbordo, dum aeraj ĉielretoj estis penditaj je alto de kelkmil metroj de gigantaj balonoj alligitaj al tero. En la sudmaro kaj Bengala Golfo, ĉielretoj etendadis sin seninterrompe pli ol du mil kilometrojn aere laŭ marbordo kaj en oceano, kiujn oni nomis “Granda Muro de Vezikoj”.

 

La tagon kiam la sistemo por aerakvotransporto startis la unuan fojon, tubetoj konsistigantaj ĉielretojn pleniĝis je Fluglikvo, kaj formiĝis tavolo sur ĉiu interspaco. Humida kaj forta marvento elblovis de sur la ĉielretoj sennombrajn gigantajn vezikojn, kiuj ĉiuj havis diametron de kelkaj kilometroj. Ĉi tiuj vezikojn sinsekve forlasis la ĉielretojn, grupope soris al pli alta ĉielo, al la stratosfero, kaj forvojaĝis en la vento. Dume, pli multaj vezikoj estis plu elblovitaj senĉese de sur la ĉielreto. Grandaj grupoj da gigantaj vezikoj grandioze ŝvebis al interno de la kontinento, envolvante humidan aeron de la maro, trans Himalajo, trans la sudokcidenta regiono, ĝis la ĉielo super la nordokcidenta regiono, ke en la ĉielo super la sudmaro, Bengala Glofo kaj super la nordokcidenta regiono, ekformiĝis du vicoj da vezikaj riveroj kelkmil kilometrojn longaj!

 

bildo de gb2312

Sapvezikoj de Ronda (Verkita de Liu Cixin) (7/9)

Sep

Iun tagon post du jaroj, la urbestro ricevis telefonan vokon de la filino.

 

“Paĉjo, feliĉan naskiĝtagon!”

 

“Ha, Ronda? Kie vi estas?”

 

“Ne malproksime de vi, mi venas por sendi al vi donacon por naskiĝago!”

 

“Ho, multjarojn mi ne rememoris pri naskiĝtago. Nu, venu hejmen tagmeze, pli ol unu monaton ankaŭ mi ne revenis hejmen, kie nur la servistino prizorgis.”

 

“Ne, la donacon mi sendas al vi nun!”

 

“Mi estas laboranta, ke tuj okazos semajna kunsido pri urbaj aferoj.”

 

“Ne gravas. Malfermu la fenestron kaj rigardu ĉielen!”

 

Neĝoj tute forestis en la ĉielo hodiaŭ, kiu estis pure blua. Tia vetero malofte okazis en ĉi tiu loko. Ekaŭdiĝis tondrobruo de motoro el ĉielo, kaj la urbestro vidis aviadilon malrapide cirkli sur la urbo, kiu estis tre okulfrapa en la fono de blua ĉielo.

 

“Paĉjo, mi estas en la aviadilo!” Ronda kriis en la telefono.

 

Tiu estis malnovstila helica aviadilo, kiu aspektis kvazaŭ malpenema birdego en ĉielo. Tempo momente retroirus, ke ia konata senso fulmrapide ekaperis. La urbestro ektremis, kion li same faris antaŭ dudek jaroj, kiam la filino demandis, ĉu li estas malvarma.

 

“Ronda, kion… vi faras?!”

 

“Mi sendos la donacon, paĉjo, rigardu la malsupron de la aviadilo!”

 

bildo de gb2312

Sapvezikoj de Ronda (Verkita de Liu Cixin) (6/9)

Ses

Tempo plu flugis, sed Ronda ne plu blovis sapvezikojn.

 

Ronda finis kursojn kaj fariĝis bakalaŭro, magistro kaj doktoro, post tio ŝi komencis entrepreni je rapido kapturniga por sia patro. Surbaze de teknologio, kiun ŝi kreis dum sia doktora esplorado, ŝi disvolvis novan specon de sunĉelo, kiu kostis nur kelkdekonon de tio de la tradicia ĉelo el monokristala siliko, kaj oni povis fiksi ĝin kiel mozaikon sur tutan surfacon de konstruaĵo. Post nur tri aŭ kvar jaroj, ŝia kompanio evoluis ĝis la amplekso de kelkcent milionoj da yuanoj en kapitalo, kaj fariĝis unu el la multaj miraklaj entrepenoj rapidege ekspansiantaj pro la helpo de nanoteknologio.

 

La patro de Rondo sin troviĝis en delikata situacio. Laŭ sukceso de la entrepreno, la filino jam rajtis intrui sian patron. Ŝajne la bela instruistino de Ronda tiam diris tre prave, ke facilanimaj kaj senĝenaj pensado kaj karaktero ne devas esti malavantaĝoj. Ĉi tiu estis ĉagrena tempo al la generacio de la patro, ke nun sukceso bezonis agresan sagacon de pensado, ne determine efikis sperto, persisto kaj sento de misio inter aliaj, seriozeco kaj solideco ŝajnis pli stultaj.

 

“Tre longe mi ne havis tian sensaĵon, ĉi tio estas la plej bela kantado inter tio, kion mi aŭdis, ili ja estas pli bonaj ol la triopo el la lasta generacio.” Sur la placo ĉe la elirejo de la ŝtata operdomo, la urbestro diris al sia filino. Ronda sciis, ke patro ŝatas klasikan kantadon, kiu ankaŭ estas unu el liaj malmultaj ŝataĵoj, do uzante la okazon kiam li venis al Beijing por kunveno, ŝi invitis lin al koncerto de nova tenora triopo de la mondo por la venonta Olimpiaj ludoj.

 

“Se mi scius, mi devintus aĉeti plej bonajn sidlokojn, ĉar mi timis, ke vi denove plendos pri mia malŝparado, do mi aĉetis du biletojn mezrangajn.”

 

“Po kiom kostis tia bileto?” Patro demandis senpense.

bildo de gb2312

Sapvezikoj de Ronda (Verkita de Liu Cixin) (5/9)

Kvin

Finiĝis la tutlanda ekzameno por universitata akcepto, kaj Ronda rangis kiel la dua plej bona studento de la sciencaj studobjektoj en la provinco. Paĉjo tute ĝojis en rara okazo, kaj malavare demandis la filinon pri ŝiaj deziroj, permesante eĉ iom da eksceso. Ronda montris al li malfermitan manon.

 

“Kvin… Kvinon da kio?”

 

“Kvin pecojn da travideblaj sapoj de la marko Kriaglo.” Dirinte tion, ŝi denove malfermis la alian manon, “Dek sakojn da lavpulvoro de la marko Tide,” ŝi renversis ambaŭ manojn, “Dudek botelojn da deterganto de la marko Blanka Kato,” fine ŝi elprenis folion da papero, “La plej gravaj estas ĉi tiuj kemiaĵoj, aĉetu tiujn laŭ kvanto en la listo.”

 

Tiuj kemiaĵoj ja kaŭzis problemojn al la patro, kiu petis, ke vicestro de lia oficejo dum labora vojaĝo en Beijing aĉetas ĉion, kiu nur plenums la taskon post klopodo de tuta tago.

 

Post kiam ŝi ricevis tiujn aĵojn, Rondo tuj eniris la banĉambro, kaj laboradis tie dum tri tagoj. Ŝi mikis plenan kuvon da solvaĵo, kies stranga odoro plenigis ĉiun ĉambron de la hejmo. La kvaran tagon, du knabaj studentoj alportis cirklon kun diametro del pli ol unu metro, kiun ŝi mendis. Oni faris la cirklon el kurbigita longa metala tubo, en kiu multaj truetoj estis boritaj.

 

La kvinan tagon, aro da homoj vizitis la hejmon frumatene, en kiuj estis du kameraistoj de la televida stacio. La urbestro ankaŭ rekonis belan sinjorinon inter ili, kiu estis prezentistino de distra programo de la provinca televida stacio. Ankaŭ troviĝas du uloj bunte vestitaj, kiuj prezentis sin kiel anojn de la ĉina filio de la Guinness-libro de rekordoj4, kaj ĵus flugis ĉi tien de Shanghai hieraŭ. Unu el ili diris en raŭka voĉo:

 

bildo de gb2312

Sapvezikoj de Ronda (Verkita de Liu Cixin) (4/9)

Kvar

Tempo flugis plu. Ronda ekvizitadis la mezlernejon. Ŝi ankoraŭ amis sapvezikojn.

 

Ĉi tiun tagon, juna ĉefinstruistino de la klaso de Ronda vizitis ŝian hejmon. Ŝi transdonis ludilan pafilon novstilan kaj belaspektan, dirante ke Ronda ludis ĝin dum leciono, kaj ĝin forprenis la instruisto de fiziko. La pafilo havis ventregon, kun anteno-aspekta cirklo fiksita ĉe la pinto de tubo. Paĉjo ekzamenis ĝin je dorso kaj fronto, tre konfuziĝante pri kiel ludi ĝin. “Tio estas veziko-pafilo.” dirante tion, la instruistino prenis ĝin kaj premis la ellasilon, ke kun murmuro, longa ĉeno da sapvezikoj forflugis el la cirkleto je la pinto de la tubo.

 

La instruistino de la klaso diris al paĉjo, ke la Ronda ĉiam ricevas pli altajn notojn ol aliaj en klaso, sed ŝia plej granda avantaĝo estas ŝia tre forta kreema pensmaniero. La instruisto diris, ke ŝi la unuan fojon vidis studenton kun tia vigla penso, kaj la paĉjo zorgu pri tia burĝono.

 

“Ĉu vi ne sentas, ke la infano… kiel diri, estas iom facilanima?” Paĉjo demandis kun la veziko-pafilo en mano.

 

“Infanoj nuntempaj ĉiuj estas tiaj… Fakte en ĉi tiu nova erao, facilaj kaj senĝenaj pensado kaj karaktero ne devas esti malavantaĝoj.”

 

Paĉoj suspiris, svingis la veziko-pafilon, kaj finigis la interparolon. Li sentis, ke troviĝis malmulto por diskuti kun la instruistino, kiu mem preskaŭ estas infano.

 

Adiaŭinte la instruiston kaj reveninte al la hejmo, kie troviĝis nur paĉjo kaj filino, paĉjo volis diskuti kun Ronda pri la problemo de la veziko-pafilo, sed tuj okazis alia malagrablaĵo por li:

 

“Jam ŝanĝita denove? Vi jam ŝanĝis ĝin unu fojon ĉijare!” Li demandis, fingromontrante la poŝtelefonon pendantan sur la brusto de Ronda.

 

bildo de gb2312

Sapvezikoj de Ronda (Verkita de Liu Cixin) (3/9)

Tri

Tempo flugis plu. Ronda nun vizitadis la elementan lernejon. Ŝi ankoraŭ amis sapvezikojn.

 

Je la tago de Qingming2, kiam ŝi kaj paĉjo venis al la tombo de panjo, ŝi ankoraŭ kunportis la boteleton por blovi vezikojn. Kiam paĉjo metis freŝajn florojn antaŭ la simplan tomboŝtonon, Ronda elblovis ĉenon da vezikoj. Tuj antaŭ ol paĉjo ekkoleris, lin pacigis frazo de la filino, ke liaj okuloj malsekiĝis.

 

“Panjo vidos tiujn!” Ronda diris, montrante la sapvezikojn ŝvebantajn trans la tomboŝtono.

 

“Ho infano, fariĝu homo kiel panjo, kiu havas sentojn de respondeco kaj misio, kiu havas grandan celon en vivo!” Paĉjo diris al Ronda, brakumante ŝin.

 

“Mi ja havas grandan celon!” Ronda kriis.

 

“Diru al paĉjo?”

 

“El—” Ronda fingromontris sapvezikojn flugintajn malproksimen, “blovi— grand— egajn— vezikojn!”

 

Paĉjo ridis ironie kun kapskuo, kaj kondukis la filinon foren. Ĉi tie ne estis for de la loko, kie la aviadilo kraŝis antaŭ kelkaj jaroj. La semoj plantitaj tiujare de glacibomboj falantaj el la ĉielo ja ĉiuj postvivis, kaj fariĝis arbidoj, sed la lasta venkinto restis la senlima sekeco, ĉar la arbaro el aero-arbarigo tute formortis dum la sekva senpluva jaro, kaj la dezerto daŭre antaŭeniris nehaltigeble. Returnante sin, paĉjo vidis, ke la subiranta Suno etendigas la ombron de la tomboŝtono tre longe, sapvezikoj elbrovitaj de Ronda jam tute malaperis, kiel la idealo de tomboloĝanto, kiel la bela revo disvolvi la okcidentan regionon.

 

 

bildo de gb2312

Sapvezikoj de Ronda (Verkita de Liu Cixin) (2/9)

Du

Tempo flugis. Ronda nun estis en la plejaĝa klaso de infanĝardeno. Ŝi ankoraŭ amis sapvezikojn.

 

Sabaton ŝi iris ludi kun la paĉjo, dum ŝi portis boteleton por blovi vezikojn en ŝia poŝeto. Paĉjo promesis, ke panjo kunportos ŝin en aviadilo por fari vezikojn. Tio ne estis fanfaronado, ili vere iris al simpla flughaveno proksima al la urbo, kie parkis la aviadilo, kiun panjo uzis por esplorado de aero-arbarigo. Ronda elreviĝis de la aviadilo, kiu estis kaduka du-flugila agro-aviadilo, supozeble fabrikita de la malaperinta socialisma unio. Rondo sentis, ke ĝi estis farita el kadukaj tabuloj, kiel kaduka ligna kabano en fabeloj loĝita de ĉasisto en arbaro, ke ŝi ne kredis, ke tia aĵo povos flugi. Sed eĉ en tia aĉa avialilo panjo ne lasis al Ronda sidi.

 

“Hodiaŭ estas la naskiĝtago de la infano, vi tamen kromlaboras anstataŭ hejmeniri. Lasu al Ronda sidi en la aviadilo, por ke tio donu al ŝi surprizon!” diris paĉjo.

 

“Kian surprizon. Ŝi tiom pezas, ke kiom malpli da arbsemoj mi kunportos?” dirante tion, panjo pene movis pezan plastan sakegon en la kajuton.

 

bildo de gb2312

Sapvezikoj de Ronda (Verkita de Liu Cixin) (1/9)

Unu

Multaj homoj, tute sen kialo, estas denaske ensorĉitaj de aĵo, ke li aŭ ŝi naskiĝis kvazaŭ por rendevui kun ĝi. Ĝuste tiel, Ronda1 estis ensorĉita de sapvezikoj.

 

Ekde sia naskiĝo, Ronda restis senenergia, eĉ ploris kvazaŭ por plenumi taskon. Evidente ĉi tiu mondo multe elrevigis ŝin.

 

Ĝis la unuan fojon ŝi vidis sapvezikojn.

 

Ronda aĝis nur kvin monatojn kiam ŝi vidis sapvezikojn la unuan fojon, tiam ŝi tuj svingis siajn membrojn en la sino de sia panjo, ŝiaj okuletoj tiom ekbrilis, eĉ pli ol la Suno kaj steloj, kvazaŭ ŝi nur tiam vere vidis ĉi tiun mondon la unuan fojon.

 

Tiam estis tagmezo en la nordokcidenta regiono, sen pluvo jam dum monatoj. Ekster la fenestro, sablopolvo ŝvebis tra la urbo sub la forta Suno. En ĉi tiu eksterordinare seka mondo, la belegaj feinoj de akvo ŝvebantaj en aero ja estas plejbelaĵoj. Vidinte ke la filineto povas agnoski tian belecon, la paĉjo, kiu elblovis la sapvezikojn por ŝi, tre ĝojis, same kun la panjo, kiu tenis ŝin en la sino. La panjo de Ronda ĉesigis sian nask-ferion, kiu restis ankoraŭ unu monaton, kaj estis revenonta por labori en la laboratorio morgaŭ.

 


1

La ĉina nomo [juan-juan] signifas ion rondan.

 

bildo de gb2312

La Mikroerao (Verkita de Liu Cixin) 6/6

La Sesa Sekcio: Renaskiĝo

 

La forvojaĝinto sola eniris fridĉelon sur la Arkeo, en kiu oni bonorde metis altajn bretojn, sur kiuj troviĝis kelkcent miloj da likimunaj tuboj. Tio estis la semkonservejo, en kiu estis konservataj semoj de kelkcent miloj da plantoj sur la Tero, kiujn la Arkeo planis porti al fora planedo por enmigri. Troviĝis ankoraŭ kelkaj vicoj da bretoj, kio estis la embrikonservejo, en kiu estis fridkonservataj embriaj ĉeloj de cent kaj kelkdek miloj da animaloj sur la Tero.

 

Kiam la vetero plivarmiĝos venontjare, la forvojaĝinto plantos herbojn sur la Tero. Inter la kelcent mil specoj da semoj, estis herboj kun fortega vivoforto por kreski en neĝo kaj glacio, kiuj certe povos vivi sur la nuna Tero.

 

Eĉ se la ekosistemo nur resaniĝos ĝis dekono de tio de la makroerao, la mikroerao ekhavos paradizon inter paradizoj, kaj fakte la Tero povos resaniĝi eble multe pli ol tio. La forvojaĝinto ebriiĝis de sia feliĉa imago. Li imagis ekstazon de la mikrohomoj kiam ili la unuan tempon vidos verdan herbeton atingantan la ĉielon. Kio do pri herbejeto? Kion signifos herbejeto por mikrohomoj? Stepon! Kion signifos stepo? Tio estos verda universo por la mikrohomoj! Kio pri rojo en stepo? Kiam mikrohomoj, starantaj ĉe herbradikoj, vidos la puran rojon, kia grandioza vidindaĵo tio estos tra iliaj okuloj! La tera ĉefo diris, ke pluvos, se pluvos, ja estos stepo, estos rojoj en stepo! Ankaŭ estos arboj, ho, arboj! La forvojaĝinto imagis, ke teamo de mikrohomaj esploristoj, ekde la radiko de arbo komencos sian longan kaj mirindan vojaĝon, ĉiu folio por ili estos senlima verda ebenaĵo… ankaŭ estos papilioj, kies flugiloj estos koloraj nuboj trans la ĉielo tra la okuloj de mikrohomoj; ankaŭ estos birdoj, kies pepo sonos en la oreloj de mikrohomoj kvazaŭ laŭta sonorilo de la universo…

 

bildo de gb2312
Abonrilata enhavo


povigita de