Ensaluto

traduko

Fatalo (verkita de Liu Cixin)

Fatalo

Verkita de Liu Cixin1

 

Ni trovis la asteroidon2 milionon kaj okdek mil da kilometroj for de la Tero. Ĝi havis diametron de proksimume dek kilometroj, kaj aspektis neregule elipsa. Ĝi lante rotaciis, ke facetoj de ĝia surfaco reflektis la sunlumon, kvazaŭ palpebrumantaj okuloj. La komputilo sur la kosmoŝipo montris, ke ĝia trajektorio krucas tion de la Tero, kaj post dekok tagoj, ĉi tiu kosmorokego falos proksime de la Meksika Golfo!

 

Monitora sistemo de la Tero devintus rimarki ĝin pasintjare, sed ni aŭdis nenion pri tio. Ni kontaktis la Teron, post atendita malfruo de kvin sekundoj, estis ankoraŭ tuta silento en la aŭskultiloj. Ni provis multfoje poste, kaj ricevis neniun respondon, kvazaŭ la tuta homara mondo estus en ŝoko, kvankam antaŭ dek minutoj ni interkomunikis kun la Tero. Ĉi tiu afero pli skuis nin ol la apero de la asteroido.

 

Antaŭ dudek tagoj, mi kaj Ema luis ĉi tiun kosmoŝipeton por nia mielmonato en kosmo. la ŝipeto estis malmoderna kosmoŝipo pelita de tradicia energio, dum erao de spactempa salto en kosma vojaĝo, ĉi tiu antikvaĵo malrapida kvazaŭ heliko montris sin tre romantika kaj etosoplena. Ni vizitis la kosmurbon en la samdaŭra orbito3, kaj vojaĝis sur la Luno, de kie flugis ekteren pli ol milionon da kilometroj. La tuta itinero estis romantika kaj glata kvazaŭ idilio. Sed tuj kiam ni estis revenonta, ĉio ekfariĝis tiel malnormala.

 

Sed tiu asteroido ja estis kvindek kilometrojn antaŭ ni, kiu elstaris sur la peĉnigra kosma fono, tiel reala kiel eksponaĵo sur nigra veluro, ke mi certis, ke mi ne estas en koŝmaro.

 

“Ni devas fari ion!” mi diris.

 

bildo de gb2312

Vilaĝa Instruisto (8/8)

Ĉapitro Ok

 

Kiam la infanoj finis konstrui la novan tombon, jam ekheliĝis en la oriento. La instruisto estis entombigita sur pordtabulo malmuntita el la klasĉambro, akompanata de du skatoloj da kretoj kaj aro da elementaj lernolibroj eluzitaj. La infanoj starigis sur la tumuleto ŝtonan tabulon, sur kiu estis skribita per kreto la vortoj “Tombo de Instruist Li”.

 

Eĉ se okazos unu pluvo, la infanecaj vortoj sur la ŝtona tabulo jam malaperos. Post nelonge, ĉi tiu tombo kaj kiu eterne dormas en ĝi estos tute forgesitaj de la esktera mondo.

 

La suno malkaŝis sin per unu peco el malantaŭ la monto, kaj ĵetis strion da orlumo en la ankoraŭ profunde dormantan montvilaĝon. Sur la herbejo en la valo ankoraŭ ombrata, rosoj trembrilis krystale, kaj aŭdiĝis unu aŭ du timemaj pepoj de birdoj.

 

La infanoj iris al la vilaĝo laŭ la vojeto. La aro da figuretoj baldaŭ malaperis en la bluan matenan nebulon de la valo.

 

Ili plu vivos, en ĉi tiu antikva malfekunda tereno, kaj rikoltos magran, tamen realan esperon.

bildo de gb2312

Vilaĝa Instruisto (7/8)

Ĉapitro Sep

 

“Tre bedaŭrinde,” la ĉefdirektoro diris, “ke sen kulturado de altnivelaj civilizacioj, ili devos limiĝi en sublumrapido kaj tridimensia spaco du mil jarojn plu. Nur post minimume mil jaroj ili povos mastri kaj utiligi neniigan energion, nur post du mil jaroj ili povos komuniki per multdimensia tempospaco. Se temas pri kosma vojaĝo per superspaca salto, tio eble okazos post kvin mil jaroj. Nur post almenaŭ dek mil jaroj ili ekhavos la bazan kriterion por aliĝi al la familiego de karbonbazaj civilizacioj en la Laktovojo.”

 

La senatano diris: “Ĉi tia soleca evoluado de civilizacio nur okazis dum pratempo de la Laktovojo. Se la antikvaj registroj estas veraj, miaj pratempaj antaŭuloj vivis en profunda maro de oceana planedo. Post nekalkuleblaj dinastioj en la malluma mondo, komenciĝis grandega esplora projekto. Ili lanĉis la unuan eksterspacan ŝipon, kiu estis travidebla flosforta globo, kaj flosis ĝis la marsurfaco post longega vojaĝo. Tiam estis ĝuste noktomezo, kiam la antaŭuloj en la globo ekvidis stelan ĉielon la unua fojon … Vi povas imagi, kiel grandioza kaj mistera tio aspektis al ili!”

 

La ĉefdirektoro diris: “Tio estis reviga epoko, kiam polvereca planedo estis senlime vasta mondo por la antaŭuloj, kaj sur la verda maro kaj purpura herbejo, la antaŭuloj respektege frontis la stelarojn… Tian senton ni jam perdis antaŭ dek milionoj da jaroj.”

 

bildo de gb2312

Vilaĝa Instruisto (6/8)

Ĉapitro Ses

 

“Objektnumero: 500921473. Absoluta magnitudo16: 4.71. Evolua fazo: centre en ĉefstelvico17, kun naŭ planedoj. Ĉi tio estas raporto de la ŝipo Blu84210.”

 

“Delikata kaj perfekta planed-sistemo.” la flotokomandanto admiris.

 

Ĉefdirektoro samopiniis: “Jes, ĝia aranĝo de solidaj planedoj kun malgranda volumeno kaj gasaj planedoj kun granda volumeno estas tre ritma. La situo de astroid-zono estas ĝuste konvena, kvazaŭ bela ornama ĉeno. Cetere la eta metan-glacia planedo, kiu situis plej ekstere, ŝajnas kvazaŭ la lasta noto ankoraŭ eĥanta de ĉi tiu melodio, aludante komenciĝon de iu nova ciklo.”

 

“Ĉi tiu estas la ŝipo Blu84210, kiu komencos detekton de vivaĵoj pri planedo numero 1 ĉe la plej interna flanko. Lanĉu detektantan ondo-faskon. La planedo ne havas atmosferon, rotacias malrapide, kaj havas grandegan temperaturan diferencon. Testo de hazarda punkto numero 1, la rezulto estas blanka; testo de hazarda punkto numero 2, la rezulto estas blanka… testo de hazarda punkto numero 10, la rezulto estas blanka. La ŝipo Blu84210 raportas, ke ne troviĝas vivaĵoj sur ĉi tiu planedo.”

 

La flotokomandanto diris malaprobante: “La surfaca temperaturo de ĉi tiu planedo estas sufiĉe alta por fandujo. Ne necesis malŝpari la tempon.”

 

bildo de gb2312

Vilaĝa Instruisto (5/8)

Ĉapitro Kvin

 

“Nun ni parolas pri la dua leĝo de Neŭtono…”

 

Li sentis brulan urĝecon, kaj volis instrui kiel plej eble multe al la infanoj dum limigita tempo.

 

“La akcelo de korpo estas rekte proporcia al la forto efikanta sur ĝin, kaj inverse proporcia al ĝia maso. Unue, akcelo, kiu estas la variado de rapido laŭ tempo, estas malsama ol rapido. Pli granda rapido ne ĉiam signifas pli grandan akcelon, kaj pli granda akcelo ne ĉiam signifas pli grandan rapidon. Ekzemple:

 

Nun la rapido de korpo estas 110 metroj por sekundo, kaj post 2 sekundoj la rapido estas 120 metroj por sekundo, do ĝia akcelo estas 120 minus 110 dividite per 2, kio estas 5 metroj por sekundo. Nu ne, 5 metroj por kvadrata sekundo. La rapido de alia korpo estas nun 10 metroj por sekundo, kaj post 2 sekundoj la rapido estas 30 metroj por sekundo, do ĝia akcelo estas 30 minus 10 divite per 2, kio estas 10 metroj por kvadrata sekundo. Vidu, ĉi lasta korpo havas pli malgrandan rapidon, sed pli grandan akcelon! Nu, ni diris pri kvadrato, kiu estas nombro multiplikite per si mem…”

 

Li miris pri la klareco de sia cerbo kaj la rapideco de sia penso. Li sciis, ke la kandelo de sia vivo jam brulas ĝis la fundo, kiam la meĉo faliĝas kaj tute bruligas la lastan vakspeceton, ke ekbrulegas fajro dekoble pli brila ol antaŭe. Dolorego malaperis, korpo ne plu pezis, fakte li jam ne sentis la ekziston de la korpo. El lia tuta vivo ŝajne restis nur la manie funkcianta cerbo. La cerbo ŝvebanta en la aero klopodis per ĉiu forto por kiel eble plej multe kaj rapide transdoni siajn konservitajn informojn al la ĉirkaŭaj infanoj, sed parolado estis la damna botelkolo. Li sciis, ke ne restas sufiĉe da tempo. Li ekhavis iluzion:

 

bildo de gb2312

Vilaĝa Instruisto (4/8)

Ĉapitro Kvar

 

“Objektnumero: 1033715. Absoluta magnitudo16: 3.5. Evolua fazo: super de ĉefstelvico17. Oni eltrovis du planedojn, kun mezaj orbitaj radiusoj de 1.3 kaj 4.7 distancaj unuoj. Sur la planedo numero unu oni eltrovis vivon. Ĉi tio estas raporto de la ŝipo Ruĝ69012.”

 

La cent mil batalŝipoj de la karbonbaza federacia interstelara floto nun jam disvastiĝis en bendforma regiono dek mil lumjarojn longa, kiu estas la barzono konstruata. La projekto ĵus komenciĝis, kaj oni eksperimente detruis kvin mil stelojn, el kiuj nur 137 steloj havis planedojn, kaj ĉi tiu estis la unua, sur kies planedo troviĝis vivo.

 

“La unua spiralbrako ja estas dezerta loko,” ĉefdirektoro ekkriis. Lia saĝ-kampo ekvibris kaj kaŝis la flagŝipon sube kaj la stelplenan ĉielon supre per holografio, ke li, la flotokomandanto kaj la senatano ekŝvebis en senlima nigra nenieco. Poste, li montrigis la bildon senditan de la detektilo, ke ekaperis en la nenieco fajra globo brilanta kun blua lumo. La saĝ-kampo de la ĉefdirektoro produktis blankan kadron, kiu alĝustigis sian grandecon kaj encirkligis ĉi tiun stelon, kaj kaŝis ĝian bildon. Ili denove sinkis en senliman mallumon, tamen en kiu troviĝis eta flava lumpunkto. Fokuso de la bildo ekŝanĝiĝis abrupte, ke la bildo de la planedo antaŭenpuŝis svenige rapide kaj baldaŭ okupis duonon de la nenieco. Ĉiuj tri mergiĝis en la oranĝflava lumo, kiun ĝi reflektis.

 

bildo de gb2312

Vilaĝa Instruisto (3/8)

Ĉapitro Tri

 

La nokto profundiĝis. En kandela lumo, infanoj de la tuta klaso ĉirkaŭis la malsanliton de la instruisto.

 

“Ripozu, instruisto. Egalas ke vi instruos morgaŭ,” iu knabo diris.

 

Li devigis sin ridi malfacile: “Morgaŭ estos morgaŭa leciono.”

 

Li pensis, ke etus bone se li povus daŭri ĝis morgaŭ, tiam li instruus pluan lecionon, sed li sciis instinkte, ke tio ne eblus.

 

Li ekgestis, kaj iu infano metis nigran tablueton sur la littukon ĉe lia brusto. Dum la lasta monato, li daŭre instruis tiamaniere. Per malforta mano li prenis la duonon da kreto, kiun la infano transdonis, kaj pene metis ĝin sur la nigran tablon. Tiam alia dolorego atakis, kaj lia mano ektremis, ke la kreto klakis sur la nigra tabulo, lasinte kelkajn blankajn punktojn. Ekde reveno el la provincurbo, li ne plu vizitis la hospitalon. Du montojn poste, Lia hepato ekdoloris lin, kaj li sciis, ke kanceraj ĉeloj jam atingis tien per metastazo. La doloro akriĝis pli kaj pli, fine superis ĉiujn sentojn. Li palpserĉis unumane sub la kapkuseno, kaj eltrovis kelkajn kontraŭdoloraĵojn, kiuj estis de la plej ordinara speco, en plasta longpaketo. Por akra doloro de malfrufaza kancero, tia medikamento jam neniel efikas, sed eble pro memsugestio, li sentis sin almenaŭ iom pli bone glutinte la medikamenton. Anestaza drogo ne kostis multe, sed la hospitalo ne permesis, ke li elportu ĝin eksteren. Eĉ se li kunportus ĝin hejmen, neniu injektus ĝin por li. Kiel antaŭe li prenis du pilolojn el la plasta paketo. Sed post ekpenso, li elprenis ĉiujn restantajn dek du pilolojn, kiujn li glutis per unu spiro, ĉar li sciis, ke li ne plu bezonos tiujn. Baraktante li volis skribi ion sur la nigran tabulon, sed subite lia kapo turniĝis flanken. Iu infano haste prenis pelveton ĉe lia buŝo. Li sputis buŝplenon da nigre ruĝa sango kaj senforte klinis sin sur la kapkuseno, anhelante.

 

bildo de gb2312

Vilaĝa Instruisto (2/8)

Ĉapitro Du

Kvindek mil lumjarojn for de la Tero, en la centro de la Laktovojo, interstelara milito, kiu daŭris dudek mil jarojn, jam proksimiĝis al la fino.

 

Tie en la kosmospaco iom post iom aperis kvadrata regiono, kvazaŭ oni fortranĉus kvadratan aperturon el la fono de brilaj stelaroj. Latera longo de la regiono estis proksimume dek mil kilometroj. Interno de la regiono estis ia mallumo pli malhela ol ĉirkaŭa kosmospaco, kiu donis la senton de ia malpleno inter malpleno. En la nigra kvadrato ekaperis realaĵoj diverformaj, grandaj kiel la luno, kaj brile arĝentkoloraj. Ekaperis pli kaj pli multe da tiaj objektoj, el kiuj formiĝis neta kub matrico. Ĉi tiu arĝenta matrico solene veturis ekster la nigran kvadraton. Tiuj du formis mozaikon pendantan sur eterna universa firmamento, kiu havis kiel veluran bazon la kvadraton de absoluta nigra korpo, kaj estis bonorde inkrustita per puraj kaj brilaj arĝentaj partetoj. Tio ankaŭ ŝajnis kvazaŭ solidiĝaĵo de universa simfonio. Iom post iom, nigra kvadrato dissolviĝis en la stelara spaco, kies lokon plenigis la stelaroj. Arĝenta matrico solene ŝvebis inter stelaroj.

 

La interstelara floto de Karbonbaza Federacio de la Laktovojo plenumis la unuan tempospacan salton de ĉi tiu krozado.

 

Sur la flagŝipo de la floto, la ĉefdirektoro de la Karbonbaza Federacio rigardis la metalan teron antaŭ siaj okuloj. La tero kovriĝis de interkrucigitaj strekoj, kvazaŭ senlime vasta arĝenta gravurita cirkvito-tabulo. De tempo al tempo aperis sur la tero kelkaj brilaj boatoj gutformaj, kiuj veturis laŭ la sulkoj je kapturniga rapido dum kelkaj sekundoj, kaj poste silente malaperis en profundan puton subite ekaperintan. Kosmaj polvoj kunportitaj de la tempospaca salto estis jonigitaj, kaj fariĝis buloj da nuboj eligantaj malhelan ruĝlumon, kiuj vualis la ĉielon super la arĝenta tero.

 

bildo de gb2312

Vilaĝa Instruisto (1/8)

Ĉapitro Unu

Li sciis, ke li devos fruigi instruadon de ĉi tiu lasta leciono.

 

Ankoraŭ alia atako de dolorego sturmis el la hepato, tiel forte, ke li preskaŭ svenis. Li jam ne havis la forton ellitiĝi, li do malfacile sin movis proksimen al la fenestro ĉe la lito. Lunlumo rebrilis sur la fenestro-papero arĝenthele, ke la fenestreto ŝajnis kvazaŭ pordo al alia mondo, en kiu ĉio devis esti arĝenthela, kvazaŭ miniatura sceno farita el arĝento kaj nefrostiga neĝo. Tremetante li levis la kapon por rigardi eksteren tra la romptruo de la fenestro-papero, la iluzio tuj malaperis. Li vidis la malproksiman vilaĝon, en kiu li vivis la tutan vivon.

 

bildo de gb2312

Vilaĝa Instruisto (0/8)

Pri la traduko

Ĉi tiu trakudo estas mia unua provo de iom longa verko. Mi tre dankas esperantistojn ĉe la forumo pri tradukado de elerno.cn, kie forumanoj (aparte Eto) korektis multajn erarojn. Sendube restas ankoraŭ pli da eraroj, pri kiuj nur mi kulpas.

 

Antaŭparolo de la Verkisto

Verkita de Liu Cixin1

 

Aldonitaj vortoj de la verkisto: Ĉi tiu novelo iom ŝanĝiĝis, kompare kun miaj antaŭaj verkoj, precipe en tio, ke ĝi ne estas tiom “malmola”, kaj la fokuso estas kreado de etoso. Ne estu trompita de la komenca parto, ĉar ĝi ne estas tia, kia vi imagas ĝin. Mi ne kuraĝas diri, kiom altnivela ĝi estas, sed vi vidos en ĝi la plej bizaran kaj plej neimageblan etoson en la historio de ĉina sciencfikcio.

 


 

1

[Lju Ci-ŝin], vidu Vikipedion.

 

bildo de gb2312
Abonrilata enhavo


povigita de