opera malsano

La Deutsche Oper (Germana Operejo) en Berlino ĉiun jaron dediĉas specialan atenton al unu komponisto. Kaj (1a bonŝanco) ĉi-jare temas pri Richard Wagner (Ríĥart Vágner), mia plej ŝatata komponisto, oni surscenigis/-as entute ses el liaj dek tri operoj/muzikdramoj. Ĉar mi donace ricevis (2a bonŝanco) la t.n. ClassicCard, mi havis la eblecon 1 horon antaŭ la komenco de ĉiu spektaklo aĉeti bileton por la plej bona loka restanta po nur 10 eŭroj (ĉe regula vendado mi pagus 84€!).

Do, mi kaptis la unikan okazon kaj ene de nur unu semajno mi spektis kvar operojn, kiuj daŭris inter 2,5 kaj 4 horojn: Lohengrin, Tannhäuser, Der Fliegende Holländer (La Fluganta Holandano) kaj Die Meistersinger von Nürnberg (La nurenbergaj majstrokantistoj)! Tio ja ne plaĉus al tre multaj homoj kaj parte estis fortostreĉo, sed mi ripetus ĝin senhezite!

Partoprenis renomaj operistoj kiel Waltraud Meier kaj Ben Heppner, la Deutsche Oper krome havas bonan orkestron kaj eksterordinare bonan ĥoron, kiu ja tre gravas ĉe Wagner.

Tamen mi nur parte estis kontenta. Kial? Mi simple ne povas akcepti, se reĝisoroj perfortas la verkon. Por ke oni ne miskomprenu: Mi entute ne estas tia tradiciemulo, kiu akceptas nur kostumojn historie ĝustajn kaj plenan obeon de la surscenigantoj la la reĝiaj instrukcioj de la komponistoj - male, bonaj verkoj miaopinie estas nur alegorioj de io eterne vera, pro tio ili ne devas aperadi nur en sia origina ekstera formo. Ne pri tio temas, sed pri la misŝanĝo de la kerna enhavo! Mi ne povas plendi pri Lohengrin aŭ la Meistersinger (kiu fakte estis unu el miaj plej plezuraj vizitoj en operejo!), sed la fina parto de Tannhäuser kaj la tuta Holländer simple koliziis kun tio, kion la verkoj instruu al la spektantoj.

Tiel ĉe Tannhäuser, kie temas pri saviĝo pere de pentofaro, ja ĉe la fino mortu Tannhäuser, forpuŝinte la logantan Venuson, pro la ofero de Elisabeth, kiu ĵus antaŭe mortis por peti persone en la ĉielo por Tannhäuser (ĉar la papo rifuzis senpekigi lin). Kaj kion mi vidis? Tannhäuser kaj Venuso staras (tute vive) en intima brakumo, dum la ĥoro kantas "La graca savo apartenas al la pentanto". Krome, alia malglataĵo: Ĉar Venuso kaj Elisabeth neniam surscenas samtempe, ofte ambaŭ rolojn kantas unu sopranulino, kio ne estas problemo. Sed pro tio Elisabeth antaŭ la morto (kiun ŝi nur aludas per gesto al ĉielo) aj nepre desceniĝu, ĉar malmulte poste aperas Venuso! Sed ĉi-foje ŝi mortis sur la scenejo, Wolfram kovris ŝin per tuko, kaj kelkajn minutojn poste ŝi kiel Venuso kvazaŭ reviviĝis de sub la tuko - se mi ne scius la enhavon, mi tute ne kaptus pri kio temas en la opero.

Sed dum Tannhäuser krom ĉe la fino estas vere kontentiga, ĉe la Holländer mi jam dekomence suspektis, ke finiĝis malbone (mi havas malbonegajn spertojn kun alia surscenigo de la Holländer el Würzburg, kie mi iam loĝis). Kaj bedaŭrinde mi pravis: Dum la kantistoj (ĉi-foje ne la plej bonaj, krome, ili foje ne povis supersoni la orkestron) daŭre kantis pri ŝipoj, vento kaj la maro, sur la scenejo oni vidis borsajn makleristojn, kaj anstataŭ pri saviĝo (jes, denove) de la Holandano pro senfina kompato de la juna virino Senta oni spektis ŝakradon de monavidaj viroj kaj vantaj virinoj, kiu kulminas en murdo kaj plurfoja memmortigo (nu, almenaŭ ne mortis la Holandano, kion mi senkrede vidis en Würzburg...). Kiu scipovas la germanan, bonvole legu ĉi tiun trafan recenzon: http://www.dradio.de/dkultur/sendungen/fazit/798115/ - mi nun silentas.

Nu, eble nun vi komprenas la titolon de ĉi tiu blogaĵo: Opero min infektis, tamen mi ne suferas, sed samtempe la opero parte suferas pro la prestiĝavido (mi supozas kaj imputas) de kelkaj reĝisoroj, kiuj ŝajne volas plibonigi la verkojn. Kiel esprimis iu mia konato: Kvazaŭ oni pentrus al Mona Lisa larĝan ridon. Homoj, ŝia rideto estas jam perfekta.