Ensaluto

La Okulo de la Ventoj Ploras - 1 de 6

La Okulo de la Ventoj Ploras
 
 
 
La Ventoj komplotas
Vekiĝu, vekiĝu viro de l’sorĉo.
Kirlado, turnado, ĉagreno ĉeporde.
Kion vi faros al tiuj kiuj kuraĝas
renversi ŝamanon el sia lito.
Merlin leviĝis kun furiozo teruriga
kaj ordonis la pordojn estu duonofermaj.
Tiel ĉirkaŭ kaj ĉirkaŭ la ventoj iris
ĝis tute intervindataj senmova ili estis.
La sorĉisto parolas. “Kial ĉi-tiun vi aŭdacas?
Nun parolu ke mi respondu kaj havu mian dormadon,
aŭ senmova vi estos dum centjaroj.”
La ventoj ankoraŭ tremblantaj trovis ilian voĉon.
La planojn faritajn jam tute fuŝataj.
“Kian rajton havas homo regi ĉi-mondon,
niajn potencojn kontroli por fari siajn agojn?
Agoj ke certas ĉiuj nin detruos,
do liberigu nin tiel ke nin povos de homoj esti sen.”
“Tenu vian langon kaj aŭskulto bone.
Estas koston pagi por magion alvoki.”
La ventoj kun plektitaj langoj respondis,
“Al ia ajn kosto, jes ni diras!”
Merlin ridetas kaj voĉigas la sorĉon.
“Ĉiu vento estu bindata al estaĵo homa,
elekti unu momenton de unu tago.
Do elektu bone. Juĝu homaron.”
 
bildo de Garol_Mar


povigita de