Ensaluto

La simbolo de la famo(26)

kaj memorante tiun pluvan tagon en kiu mi iris kun la amatino kaj ŝi estis preninta mian manon,larmojn mi pluvigis el miaj okuloj,mi kaj la enua aŭtuna ĉielo donis manon unu al la alia kaj alvojigis torenton,ankoraŭ ankaŭ iam mi,iam la ĉielo,mi memorante mian amon,kaj la ĉielo kun preteksto komencas plori,el la sama tago ke la aŭtuna ĉielo akordis kun mi,kaj disŝutis la larmojn,ties ploron mi kalkulas kiel mian,kvazaŭ tiu ankaŭ ploras por mi.Denove Zulfeli ĝenadas min,estas teninta kajeron kaj krajonon en la mano,kien ajn ke mi iras,li ekkreskas en mian vojon,hodiaŭ ankaŭ li estas alvojinta post mi,mia koro brulas kompate,li estas veninta ĉi tiom vojon,nu,kion ajn mi havas en la koro,mi diras ke li skribu,sed ĉu ĉi tio estiĝos por ni la libro?se la diraĵo kaj skribaĵo estas mia,scieblas ke deliras,kvankam ke Zulfeli ornamu kaj obtondu tion,la ekspliko de la aventuro ne estas komencita ab la unua parto,nek estas atingita al la finiĝo,kaj kun skribi postaĵeton per plumo de Zulfeli ne estiĝos kompletita,kiom entuziasmon kaj sensacion ankaŭ li havas,ĉu estas li mem,aŭ estas sinmontremo kaj adori famon kiu jam donis al lia mano la plumon?la resumo de la diraĵo estas jene,ke mi estas perdinta mian vivon senkoste,miaj haroj jam blankas,miaj okuloj jam estas blindaj kaj senlumaj,ĉion videndan mi rigardeskumas tra la kurteno de iluzio kaj imago,mia mondo estas sombra kaj obskura,kvankam por trankviligi oni nomas min korluma,diriĝas ke oni devas havi esperon,kiun esperon?la vivo estas pezŝarĝo al mia ŝultro,mi jam malsanas kaj senfortas,sonĝo pri eterna trankvilo jam konsolas min.Denove Zulfeli iris al la supro de la katedro,mi kiam sugestas al mi la feblon kaj astenion?nu,mi krias ke mi jam fortas,atletas,mi estas historia Rostamo,sed kion vi diras pri tremo de mia mano?principe mi ne skribas,mi ne diras ke li skribu,multfoje mi estas dirinta ke la memoroj de miaj pasitaj aventuroj estas resumitaj en ĉi tiu frazo,buĉata klopodado kaj fiasko,ĉi tiun li skribu kaj lasu ke mi estu trankvila...pasis jaroj,la inspira anĝelo kun eteraj korpopartoj kaj imaga karaktero ne estis aparta fenomeno de mia ekzisto,enui pri ŝi estis miksita al mia tuta ekzisto,por liberiĝi ab tio,en la dezerto de amemo,perplekse kaj vagante,mi volis trovi amatinon por preni ŝian baskon kiel larmo kiu ĉiam pendis el miaj okulharoj,dum multaj jarjaroj,mia cerbo estis senama kaj plenplena de enuo,en sopiro de iu fajra amo,mi brulis kaj ardiĝis,sed la anĝelo de la amo el kiu mi havis supozatan desegnaĵon en mia imago,neniam ridetis al mi,ne iu enamiĝis al mi,kaj ne mi enamiĝis al iu,scintilo de amo tiel ke mi volis,ne brilis al mia koro,kaj la flamo de amo ne burĝonis el mia cerbo,la solecon kaj ĝian tutan teruregon mi sentis per mia tuta ekzisto,por kreiĝo de amo kiojn mi ne faris! frenezeske mi aliĝis batumeskante min al montoj kaj dezertoj,mi vojaĝis al forestantaj vilaĝoj,kion alian eblis fari? neniu estiĝis mia Lejlio,mi estis dirinta,ke se mi trovu Ŝirinon,la Bistunmonton mi fosos per la okulharoj,sen adzo mi estiĝos Farhado,pro la sufero kaj doloro en fosi la monton mi neniam senespere lacegos kaj pro la ruzo kaj artifiko de la rivalo ankaŭ,mi ne batos per adzo al mia kapo,kie ajn estis iu koramikema,mi metinte la koron sur mian manplaton staris en ties vojo,mi volis ami amemon kiu se ne fidu al mi,nu,ofendu kaj turmentu min,volunte ŝi ĝenu min,kaj el fora distanco aŭ en sia brusto min suferigu,el rigardo de iu arĝentkolorulino,iam kaprico burĝonis en mia ekzisto,sed avangardo de iu amo ne kreiĝis en mia cerbo,aliaj malsaniĝas pro la amo,mi pro la senameco estis malsana,aspekto de neniu virino en mia vidpunkto estis amkreiga,kiam en la mondo de la imago mi supozis havigi al mi dezirindan amatinon,la anĝelo de la inspiro enkorpiĝis en mian videblecon,dum tempoj mi malpacetis al ŝi,tiom ŝi elmontriĝis kaj ridetis ke mi jam paciĝis,iom post iom ŝi estiĝis mia imaga amatino,mi diris la sekreton de mia koro al ŝi,kaj la rakonton de mia amo mi kantis al ŝia orelo,ŝi ĉiam estis al mi konsenta kaj afabla,post horoj en kiuj ŝi koketis,kaj allogis min,sian varman kaj agrablan rigardon kudris al miaj okuloj,la pokalon de siaj lipoj plenigis per rideto kaj kun rigardo diris drinku!ŝi min amis kaj karesis kaj sin cedis al mia mano kun ĉiuj belecoj de sia spirito kaj korpo,

                                                                26

bildo de davud shams hakimi


povigita de