Ensaluto

Neretenebla Pasio (1/10)

Averton! Ĉi tiu novelo ĉefe temas pri erotikaĵo! La anonima novelo, tradukita el la ĉina, troveblas ĉe ĉinalingva retejo en ĉi tiu kaj ĉi tiu paĝoj.

 

Unu

Kutime Mo1 ne veturis per aŭtobuso, kies konfuzan bruon kaj ŝliman odoron ŝi tre ne ŝatis. Sed hodiaŭ kiam ŝi eliris, ŝi tute ne havis deziron voki taksion.

 

Pasis jam tri monatoj ekde la divorco. Rigardadante la vakan ĉambron ĉiutage, ŝi nur sentis, ke troviĝas neniom da viveco hejme. Kiam la klimatizita aŭtobuso alvenis, ŝi suriris senpense.

 

Dum septembro en Nanjing2 estis ankoraŭ varmege, kaj plie estis semajnfina posttagmezo, multaj veturis en la buso, ke ne restis eĉ unu sidloko. Tamen pri tio neniom zorgis Mo, ŝi nur volis senti sian ekziston inter la homamaso — kaj ricevis iom pli da aprezantaj ridgardoj.

 

Antaŭ ol eliri el hejmo, ŝi vestis sin per silkogaza robo. Jen gigatnigra longa hararo alpremiĝis al blanka kolo, la jam brile ruĝaj lipoj estis leĝere ŝmiritaj per lipruĝo, kaj aspektis eĉ pli mielriĉaj. Rigardante sin en la surtera spegulo, ŝi tre kontentis, tamen ankaŭ silente suspiris en la menso.

 

Kiam la imagitaj rigardoj fariĝis korpo alpremanta ŝian dorson kaj mano kaŝe premanta ŝian postaĵon, agitiĝo, maltrankvilo kaj sennoma ekscito, kvazaŭ eksplodaĵo post miksado, tondre eksplodis en ŝia brusto. Ŝi dumtempe malatentiĝis, tamen la mampintoj ekstaris kvazaŭ elektrigitaj.

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆

 

Mo intencis iri al la firmao por kromtempa laboro. La financa departemento havis aparte multe da laboro lastatempe. Liu kaj Wang3 ambaŭ edziniĝos en la nacia tago, kaj franjo Zhang4 emeritiĝos je la jarfino. Posttagmeze vendrede, direktoro Wu5 aspektis tre pardonpetanta, kiam li petis Mo-n pro la kromlaboro.

 

Malgraŭ ke ŝi jam kromlaboris tri sinsekvajn semajnojn, Mo konsentis sen ajna plendo, ĉar unue, ŝi ne volis resti en la vakeca hejmo sin kompati, kaj due, direktoro Wu ja alfrontis malfacilaĵon, ke tre mankis al li laboristoj.

 

Dum la lasta duonjaro, direktoro Wu multe helpis ŝin kaj zorgis pri ŝi. Kiam ŝi plej bezonis konsolon, direktoro Wu estis ĉiam bona aŭskultanto. Fakte dum la plej malforta momento virino ne nepre bezonas bonan konsilanton, jam sufiĉas bona aŭskultanto.

 

Direktoro Wu ne nur estis bona aŭskultanto, li ankaŭ donis al Mo multe da bonaj konsiloj. Nur pro tio, Mo devis repagi la emocian ŝuldon, eĉ se ne konsideri, ke resti kun direktoro Wu estas neniam enue.

 

Escepte de ŝiaj plej depremitaj tagoj, direktoro Wu rankontis senĉese malprudajn ŝercojn, ĉiam novajn kaj neniam ripetitajn. Tamen li neniam palpaĉis koleginojn, ĉiam agis kiel tipa mezaĝa ĝentilulo, “buŝe sed ne mane”.

 

Male agis Liu kaj Wang, kiuj, aŭdinte la ŝercojn, ofte kaj hontis kaj koleris kaj ridegis anhelante, atakis lin por ŝiri la buŝon kaj orelojn. Direktoro Wu ne evitis, nek eskapis, nur poŭtis por kiseti la maneton etenditan, dirante “kia aromo”, kaj tio facile forturnis Liu kaj Wang.

 

Aŭdinte ŝercojn de direktoro Wu, Mo nur ridis, neniam iris por puni lin. Tial direktoro Wu fojfoje alkuris al ŝi kaj suspiris: “Mo, ankaŭ vi venu por lasu min kisi.” Sed tio ne trompis Mo-n, tial li ne havis la ŝancon de intima kontakto, escepte de unu fojo.

 

La tagon kiam la divorca kontrakto estis subskribita, sciigite pri tio, Direktoro Wu akompanis Mo-n ĝis ŝia hejmo. En la lifto, li leĝere brakumis Mo, frapetante ŝian ŝultron por konsoli ŝin, dirante al ŝi: “Eksedziĝo de vi absolute estas lia malgajno.”

 

La kontakto ja estis intima, tamen tute natura, sen ia ajn nedeca penso, kaj tio estis ankaŭ la plej intima tuŝo, kiun Mo havis kun viro dum la lastaj tri monatoj.

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆

 

Sed nun ĝuste malantaŭe, vira korpo en la plej intima pozo alpremiĝis impertinente. La buso pasis tra la universitata kvartalo, kaj multaj studentoj enbusiĝis, ke la buso fariĝis pli plena. Mo sensis, ke la korpo malantaŭa alpremiĝas eĉ pli firme.

 

Hodiaŭ ŝia vesto estis silka robo. Tra la diafana ŝtofo, Mo klare sensis la varmecon de la vira korpo alpremiĝanta kaj la firmecon de la armilo, kiu jam sin klinis en ŝian glutefendon.

 

Samtempe, mano delikate glitis sur ŝia dekstra gluteo. Mo ne volis, ke oni ekvidu la formon de ŝia subvesto somere, do ŝi ĉiam portis t-kalsoneton.

 

Sekvante la glitadon de la mano, fibroj de la subjupo frotetis ŝiajn glatajn gluteajn petalojn. Tiu malforta stimulado tamen pligrandiĝis eksponenciale en la specifa situacio en la aŭtobuso.

 

Mo dumtempe ne sciis kion fari, nur instinkte movis sian korpon iom antaŭen, provante liberigi sin de la korpo malantaŭa, kiu kontraŭ ŝia anticipo ne plu alpremiĝis.

 

Mo elspiris iom, kaj kaŝe rigardis malantaŭen, kaptante la okazon ŝangi manilon. Neatendite ŝi vidis brilaspektan viron, kiu ŝajne estis studento, rigardante ŝin kun rideto kaj elmetante neĝblankan dentaron. Mo nervoze retiris sian rigardon, elspiris plu en sia koro: bonŝance ŝi ne renkontis tian obscenan mezaĝan voluptulon.

 

Eble li ne intencis tion, estis ja tro homplena en la buso…

 

Ĉiam plaĉas al Mo rideto kun blanka dentaro, sed subite ŝi sentis sian koron iom vaka. Tian senton de frotetado inter fibroj kaj karno ŝi jam ne ĝuis longtempe, eĉ ne antaŭ ol la divorco. Ŝajne nur per retrospekto ĝis universitataj jaroj ŝi povis svage rememoris tian…

 

Dum ŝi sencele revis, la buso subite ekbremsis. La malantaŭa korpo impetis kaj alŝovis antaŭen, alpremiĝante al Mo denove. Longa gambo sekvante puŝis sin en la malantaŭan fendon de la jupo de Mo. La nuda haŭto super la fino de ŝtrumpo ĉe la femuro de Mo eksensis la specifan malglatecon de pantalono el linaĵo.

 

La haŭto inter ŝiaj gamboj eĉ sensis ion varmegan. Kapo de la varmega kaj firma cilindro jam ŝoviĝis sur ŝian maldekstran gluteon. Mo povis nenien fuĝi, nur maltrankvile tordiĝi kelkfoje, esperante ke tio estas nur akcidento kaŭzita de la bremsado, kaj tiu embarasa situacio tre baldaŭ malaperos.

 

Neatendite, post la tordado, la varmega bastonkapo, kiu firme premiĝis al ŝia maldekstra gluteo, strekis dolĉan kurbon. Mo ektremis momente pro la varmega kaj pika stimulo. Mampintoj, kiuj ĵus malstreĉiĝis, denove elstariĝis. La pudendo ankaŭ ekvarmiĝis. Mo tuj ne kuraĝis movi sin.

 

La mano denove etendiĝis, sed nur paŭzis momente sur la jupo, kaj tuj poste levis la malantaŭan fendon de la jupo kaj eniris, kovrante ŝian dekstran gluteon. Mo estis subite puŝita de unu montpinto de antaŭtimo al la alia. Ŝia glutea karno forte kuntiriĝis pro la sturmo.

 

Tiu subita atako jam transiris la tolereblan limon de Mo. Kvankam Mo ne tre rezistis la korpan alproksimiĝon de brilaspekta viro, tamen la mano enirinta la jupon jam rompis la laste restintan esperon por hazardo kaj la vojbarieron starigitan de ŝi.

 

Mo provis rememori diversajn methodojn kontraŭ voluptuloj en buso, kiujn menciis kolegoj, sed samkiel lernanto, kiu ankoraŭ havas duonpaĝon da respondoj nefinitaj, kiam la ekzameno baldaŭ finiĝos, ŝia cerbo tute vakis, ke ŝi ne povis rememori ion ajn. Krom nervozeco restis ankoraŭ nervozeco, kaj ŝia koro batis pli rapide ĉiufoje.

 

T-kalsoneto povis nur kovri la interglutean fendon. La nudan gluteon de Mo jam tute okupis la mano, kiu ŝajne sensis la nervozecon de Mo. Post dufojaj karesoj sur la dekstra gluteo, ĝi eĉ frapetis la gluteon du foje en la jupo, kvazaŭ pacigante bebon timigitan. Poste denove okazis leĝera kareso glitanta tra la tuta gluteo.

 

Kuntirita muskolo malstreĉiĝis, dum la koro de Mo ankaŭ malfaldiĝis kvazaŭ trempate en varmeta akvo. La mano denove komencis malpeze sed energie knedi la gluteajn petalojn de Mo, preskaŭ same kiel amato karesas.

 

Mo volis rezisti sed neniel povis rezisti. Ŝi konfuziĝis en tiu subita atako kaj kareso. Ŝi iom ĝuis, eble ne temis pri senkapableco rezisti, sed pri domaĝo rezisti, kvazaŭ en sonĝo, el kiu ŝi ne volis vekiĝi.

 

En la korpo varmo ekondiĝadis, ke Mo pretervole kuntiris la sfinkteron de sia mielvazo. La mano tamen ne satiĝis, kaj ekmoviĝis malrapide al ŝia glutea fendo. Mo amis tiun vivecan tuŝon, tamen pro virina pudoro ŝi kuntiris siajn femurojn.

 

Mo sciis, ke tio fakte ne multe helpas, kaj ŝia citadelo fine breĉiĝos paŝon post paŝo. Ŝia pudendo havis aperturon direktantan preskaŭ tute suben, ke transe de la glutea fendo troviĝis ŝiaj petalaj lipoj.

 

Ŝi jam ne volis pensi pri kio okazos. Kiel atendite, post nur mallonga paŭzo, Mo jam sensis, ke fingro trans maldika ŝtofo alpremiĝas al ŝiaj karnaj lipoj. Ne eblis uzi kalsonetan tukon en ŝia t-kalsoneto, tial ambaŭ povis klare sensi la tuŝojn karesantan kaj karesatan.

 

Je la alpremo de la fingro, Mo sentis malsekiĝon kaj malvarmiĝon ĉe la pudendo, kio hontigis kaj agitis ŝin, ke ŝi eĉ tiamaniere reagis al kareso de nekonata viro en aŭtobuso.

 

La malseketiĝo de Mo estis tamen granda kuraĝigo al la fingro. Tuj poste alia fingro aliĝis al viglaj premoj kelkfojaj, ke la ŝtofpeco tute mergiĝis en la mielvazon trempatan de la amsuko el Mo.

 

Nur restinte tie momente, la du fingroj, kiuj preskaŭ povus ludi pianon sur la t-kalsoneto, post plektri kaj pluki facilmove, subite elmetis ŝiajn karnajn lipojn en la aeron.

 

Sekvante nature la mezfingro leviĝis, glitis en la finon de la glutea fendo, dum momente tuŝis ŝian karnan burĝonon, tamen jam atingis la limon de etendado, kaj retiriĝis nevolonte.

 

Mo ne atendis, ke la viro tiel lertas. Ŝi denove varmiĝis en la koro, kaj la varmo rekte fluis suben. La mezfingro ne plu strebis por la limo, sed returniĝinte plonĝis profunden en la karnajn lipojn. La fingra pinto pikis supren, kaj ŝoviĝis en la malsekan mielan truon de Mo.

 

Mo tute ne povis rezisti tian senkomparan skuon, ke ŝi pretervole ekĝemis mallaŭte.

 

Leviĝante la kapon, ŝin renkontis rigardo demandanta.

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆

 

Lin Hai rimarkis ŝin tuj kiam la bela oficistino enbusiĝis. Ŝi havis apartan aŭron. En la homplena buso, ŝi estis same okulfrapa kiel ŝafo sur la prerio.

 

Pro la puŝado de la homamaso, la belulino malrapide moviĝis al lia sidejo, sed iom tro proksime, ke li nur povis frandi ŝian korpon strabe.

 

Li unue volis doni sian sidejon al ŝi, sed vidis, ke la kolumo de ŝia robo estas tre alta, tial oni ne povu vidi la randon de la altaĵo, eĉ se subenrigardi. Li rezignis la ideon pri la sidloko, kiu ja estis iom trudema.

 

Tamen vidinte la viron elmetantan blankn dentaron alpremiĝi al la belulino, Lin Hai sentis iom da envio kaj malkontento, ke jen tia bonŝanco forglitis. La viro ja havis amoran fortunon, tamen oni ne sciis, ĉu li scipovas utiligi la ŝancon.

 

Pensante pri tion, lia straba rigardo neniam forlasis tiun korpon. Kvankam la agoj de la viro malantaŭ la belulino ne videblis, Lin Hai tamen divenis ilin preskaŭ tute ĝuste, kaj silente aprobis. Eĉ li mem ne povis fari pli bone. Paŝon post paŝo, tamen ekagis decideme. Per tio oni tuj rekonis lin kiel lertulon.

 

Sed, kiam li aŭdis la ĝemon de la belulino, el la koro de Lin Hai subite erupciis sennoma kolero. Li senpense stariĝis, kaj diris al la belulino vidalvide: “Ho, ĉu ne estas Li? Ni ne renkontiĝis por longe. Venu, sidiĝu en mian lokon.”

 

Mo ekrigardis la viron antaŭ si, viron kiu aspektis tre milda, kun tamen tre angula mentono, rigardantan ŝin per tre klara rigardo, kun iom da demandemo.

 

Mo sentis iom da nenomebla kortuŝo kaj ankaŭ multe da embaraso: tiu viro certe rimarkis ion, tial ke li volis helpi ŝin, iun nekonatan. Kvankam la sidloko troviĝis tuj antaŭ ŝi, tamen ŝi neniel povis sidiĝi. Oni bone scias siajn proprajn aferojn. Se ŝi sidas en la sidejon nun, sendube aperos rimarkebla malseka makulo sur la malantaŭo de ŝia jupo.

 

Tial, Mo nur diris al la viro staranta antaŭ ŝi: “Dankon.”

 

Bonŝance baldaŭ la buso alvenos al la firmao. Kiam ĉi tiu viro stariĝis, la korpo malantaŭ ŝi jam silente apartiĝis de ŝi. Mo sentis multe da trankvilo, sed ankaŭ iom da nenomebla sensaĵo.

 

Post nelonge mezaĝa virino sidiĝis en la lokon, kaj la viro antaŭ ŝi iomete kapsignis al ŝi, poste per pozo de protektanto staris nerekte malantaŭ Mo.

 

Tio kortuŝis ŝin iom, sed Mo ekkomprenis, ke li sendube scias kion okazis, kaj ŝia vizaĝo tuj ruĝiĝis varmege.

 

La viro ankaŭ staris kun la korpo alpremiĝanta al ŝi, sed kun tuta memregado. Kontakto kun ŝia korpo nur okazis pro la skuo de la buso, kaj tio ĉesis tuj post tuŝo. Nur kiam la buso bremsis, la korpo leĝere kunpuŝiĝis kun ŝiaj gluteoj, kaj paŭzis momente.

 

Mo komprenis, ke li ne faris tion intence, kaj ŝi iom ĝuis tian leĝeran tuŝon, kaj pli ruĝiĝis. Ŝia mielvazo eĉ varmiĝis pli kaj pli pro tia neintensa stimulado, tute nereteneble. Mo iom volis alpremiĝi malantaŭen al la viro, sed neniel kuraĝiĝis.

 

La mallonga distanco de nur du haltejoj por Mo estis sendube la plej forta turmento.

 

Ĵus kiam la buso alvenis, returniĝante al la viro, Mo diris: “Dankon” kaj rapide marŝis al la firmao…

 


1

Laŭvorte “Xiao Mo” [Ŝjaŭ Mo], kiu signifas “Eta Mo”. Laŭ malfrua rankonto, “Mo” estas persona nomo (Zhang [Ĝang] estas ŝia famila nomo).

2

[Nan-Ĝing], ĉefurbo de orienta province Jiangsu [Ĝjangsu].

3

[Lju] kaj [Ŭang], laŭvorte “Xiao Liu” [Ŝjaŭ Lju] kaj “Xiao Wang” [Ŝjaŭ Ŭang], kiuj signifas “Eta Liu” kaj “Eta Ŭang”, kaj estas verŝajne familiaj nomoj de fraŭlinoj.

4

[Ĝang]

5

[U]

 

bildo de gb2312


povigita de