Ensaluto

Neretenebla Pasio (3/10)

Averton! Ĉi tiu novelo ĉefe temas pri erotikaĵo! La anonima novelo, tradukita el la ĉina, troveblas ĉe ĉinalingva retejo en ĉi tiu kaj ĉi tiu paĝoj.

 

Tri

Post kiam Mo eniris la necesejon, ŝi sentis iom perdita. Dum dudek ok jaroj, ĉi tio estis la unua fojo, kiam ŝi alfrontis tian malkaŝan moleston, des pli en aŭtobuso. Estis terure, ke ŝi mem eĉ sentis ĝuon, kaj la reago de karno estis tiel intensa.

 

Starinte sen ideoj por momento, ŝi ekmemoris sian celon eniri la necesejon. Ŝi mekanike levis la jupon, malrapide subentiris la t-kalsoneton, kaj sidiĝis sur la necesejan sidlokon. La t-kalsoneto estis tute malpura, ke la mallarĝa ŝtofo de ĉirkaŭ tri centimetroj jam plene trempiĝis de ŝia amsuko.

 

La orgasmo alvenis subite kaj forte. Iom da subite elŝprucita viskoza mielsuko, post kiam la ŝtofpeco sorbis ĝian akvon, postlasis ĝelon, kiu eltiriĝis inter ŝia mielvazo kaj la t-kalsoneto, formante kelkajn brilaj arĝentajn fadenojn. La kristalaj fadenoj baraktis necedeme kelkfoje, poste rompiĝis kaj kuntiriĝis ree al ŝia mielvazo kaj la ŝtofpeco, formante arojn da tordiĝantaj punktaĵoj.

 

Mo ne sciis, kiam ŝi lastfoje tiel orgasmis. Ĉu en universitato? Ĉu antaŭ edziniĝo? Aŭ poste? Kun kiu el la tri viroj? Tamen pri pinta sperto jam forpasinta, kvazaŭ leĝera fumo disipiĝinta en la aeron, oni nur scias ĝian iaman ekziston, sed kiam returnante al ĝi, ĝi jam tute ne troveblas.

 

Pensante pri tio, Mo subite timiĝis. Ĉu vere ŝi estis malĉasta virino? Ne, neniel. Kvankam ŝi havis tri seksajn partnerojn, tamen ŝi neniam daŭrigis seks-rilaton kun du viroj samtempe, kaj konservis decan distancon kun viraj kolegoj in la firmao.

 

Sed kial ekspliki la ŝlimon sur la kalsoneta peco? Mo ree ekkapturniĝis. Fortirinte la t-kalsoneton, preninte manplenon da tualet-papero el la papertenilo, ŝi komencis vigle viŝi la kalsoneton. Ŝlimo kaj ĝelo estis forviŝitaj, sed la restanta malseka spuro sur la ŝtofpeco ankoraŭ insiste memorigis ŝin pri ĉio, kio okazis.

 

Mo rezignis la klopodon sekigi la t-kalsoneton, kaj ekprenis alian manplenon da tualet-papero por viŝi sian mielvazon, kie estis ankaŭ en tuta malordo.

 

Sed kiam la raspa papertuko preterviŝis la petalojn kaj karnan burĝonon, kiuj estis ankoraŭ ŝvelantaj de sango, delikata stimulo kune kun intensa plezuro denove pikis ŝin subite laŭ ŝia spino. Fluo de varmo reŝprucis el sekreta loko en la korpo, ke la petaloj fariĝis tute malsekaj.

 

Sopirante al io, sed eltenante nenion. Milde karesante siajn molajn lipojn, Mo suspiris, kaj fine faris decidon. La fingroj preterglitis la petalojn, tremante alpremis la karnan burĝonon ĉe la fino de la petaloj, kaj komencis froti rotaciante.

 

Kvazaŭ la fulmotondro post sumera tagmezo , malhelaj nuboj amasiĝis tavolon post tavolo. Post ventego, kiam ĉio en la mondo fariĝis svaga en la polvo, tondroj ekaperis, jen unu, jen alia pli forta.

 

Kun la surdiga bruego, tutkorpaj muskoloj de Mo kuntiriĝis nereteneble. La du gamboj disetendiĝis flanken ĝislime, kaj ekkonvulsiis intense dum tondroj pli kaj pli fortaj.

 

Mo ne plu volis pensi pri io ajn, nek fari ion ajn. Ŝi nur volis perdiĝi en ĉi tiun furiozon jam perditan antaŭ longtempe, eĉ se ŝi pereus kvazaŭ sampaneto en la maro dum uragno.

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆

 

Wu sidadis antaŭ la komputila tablo, preskaŭ malplena en la kapo. Liaj okuloj ne forlasis la ekranon ekde la momento kiam Mo eniris la necesejon.

 

Li tuj trovis, kiam Mo ĵus eniris la oficejon, ke Mo agas iom strange hodiaŭ. Sed eĉ se li fantazius milfoje, li ne povus imagi, ke en la necesejo aperos tia bela kaj obscena sceno.

 

La petaloj kaj mielvazo de Mo estis neniel fremdaj al Wu. Sed ĉar la malfermaĵo de ŝia mielvazo estis tro malsupra, samtempe la tre densa hararo preskaŭ ŝirmis ĉiujn sekretojn en la gardeno, kiel hederoj pendiĝis plene sur palisaro. Tion Wu ĉiam tre bedaŭris, kvazaŭ montgrimpanto celanta la Evereston devis retiriĝi kiam li nur atingis la alton de 6000 metroj, kiu povas nur rigardi larmoplene de malproksime kaj imagi ŝian belecon, kiam la pinto estas tuj antaŭe.

 

Fojon post fojo, tiom da peno estis dediĉita, sed ŝi neniam komprenis la profundan emocion kaj signifon por li. Tamen nun, dum sonĝeca momento, du femuroj en la ekrano leviĝis horizontale en v-formo, montrante al la kamerao la delonge revatan montpinton antaŭ lia vizaĝo.

 

Tio estis tiel bizara tamen ankaŭ tiel palpebla. La mano de Wu prenanta la muson tremante premis pli kaj pli forte. Batanta koro kvazaŭ impetus eksteren laŭ lia gorĝo. Wu eĉ ne palpebrumis, same emocia kiel antaŭ dudek jaroj, kiam li rigardis la korpon de sia novedzino en ilia unua nokto.

 

Nebulis iom antaŭ la okuloj, kion fakte kaŭzis la varma larmo defluinta el liaj okulkavoj.

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆

 

Vibra sento pro frotado de fingroj akumuliĝis, sed ĉiam ne povis rompi la limon, malsukcesinte per nur eta distanco ĉiu foje.

 

Kelkfoje ŝi eĉ klare sensis, ke ĝi alvenos, tuj ekster la pordo, sed kvazaŭ petolema infano, respondante la vokon tamen ne eniras.

 

Mo fariĝis iom senpacienca. Ŝi unue etendis unu fingron, poste du, en la glitan mielkanalon. Ŝi havis iom da delikate tonditaj ungoj sur siaj fingroj. Kiam la fingropintoj tuŝis la riĉajn faltojn en la karna muro, Mo pretervole enspiris profunde.

 

Per longa kaj forta kuntiro, sfinktero en la profundo de ŝia mielvazo preskaŭ englutis la fingrojn, sed la senso de alvenonta orgasmo subite malaperis entute. Mo sciis, ke ŝi jam atingis la okulon de tajfuno, ke post momenta trankvilo, alvenos pli forta ŝtormo.

 

Do ŝi levis du gambojn kiel eble plej alte, ankaŭ pumpis la du fingrojn je plej alta rapideco atingebla en sia mielvazo. Tamen la deziro ekkri iom post iom kreskis, ke ŝi devis kovri sian buŝon per sia mano prenanta la t-kalsoneton.

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆

 

Rigardante ŝiajn delikatajn fingrojn eniri kaj eliri ŝian mielvazon, kiu dum malfermo kaj refermo rivelas obscenan sopiron, Wu jam retrankviliĝis de la unua eksciteco. Li ja estis jam kvardek kvin jara viro, sed “Wu-eto” en lia pantolono, fariĝis pli firma, samkiel antaŭ dudek jaroj.

 

Erupciaj fervoro kaj deziro ankaŭ kreskis nereteneble. Wu iom sentis kaj amuzita kaj ĉagrenita, ke kvardek kvin jara viro neatendite devas dependi de siaj fingroj.

 

Wu singarde malfermis la zipon, ekŝovetis la kalsonon suben, “Wu-eto” tuj memfide ekstaris, kun la kapo alta kaj la okulo malferma, kaj la fungokapo fariĝinta malhele purpura profunde esprimis sian ekscitecon.

 

Wu ne povis eviti amaran rideton: Ho, mia nomo, Wu Gang, signifas, ke se mankas deziro, oni firmiĝas, sed “Wu-eto” kontraŭe firmiĝas kun deziro.

bildo de gb2312


povigita de