Ensaluto

Neretenebla Pasio (5/10)

Averton! Ĉi tiu novelo ĉefe temas pri erotikaĵo! La anonima novelo, tradukita el la ĉina, troveblas ĉe ĉinalingva retejo en ĉi tiu kaj ĉi tiu paĝoj.

 

Kvin

Kiam ili laboris posttagmeze, ambaŭ Mo kaj Wu distriĝis de siaj pensoj, kaj laboris malpli rapide ol kutime, kun oftaj eraroj.

 

De tempo al tempo Mo levis la kapon kaj rigardis Wu, scivole sin demandante, kial Wu agas tute alimaniere hodiaŭ, parolas malmulte, fumadas silente, laboras malrapide, kvazaŭ enpensiĝante.

 

La restaĵo de sia orgasmo ne tute malaperis, Mo ankoraŭ sensis iomete da pulsado profunde en sia korpo. Laboron, kiun ŝi kutime finis en du kaj duono horoj, Mo finis nur duone ĝis 17:00.

 

Je 17:30 Wu forĵetis la muson kaj diris: “Hodiaŭ la produktiveco estas aĉa, ni ĉesu kaj ripozu iomete. Mi gastigos vin. Ĵus malfermiĝis nova restoracio de kradrostaĵo en Xin-Jie-Kou10, mi ankoraŭ ne vizitis ĝin.”

 

Mo tuj volis akcepti, sed ekpaŭzis, rememorante sian nudan pudendon. Kvankam ŝi ja iam eliris sen kalsoneto, tamen tio okazis en la universitata nokto, kiam ŝi ne devis zorgi. Ŝi ja neniam iris sur la strato tiel… Pensinte pri tio, ŝi iom hezitis.

 

Tamen Wu ŝajne sciis, kion ŝi pensas, dirante: “Ni jam laboris tutan posttagmezon. Eliru kaj spiru freŝan aeron. Eĉ se ni daŭrigus la laboron, ni ne laborus produktive. Post manĝo, ni tuj finis la tutan laboron per uno fojo. Ĉiukaze la distanco estas tre mallonga.”

 

Mo ekpensis: en la jupo ankaŭ troviĝas subjupo, ŝi ne bezonis zorgi pri elmeto. Do ŝi iom ordigis aferojn, kaj sekvis Wu malsupren de la etaĝo.

 

Elirinte el la oficeja konstruaĵo, Wu vokis taksion, kaj malfermis la malantaŭan pordon por ke Mo eniru, tamen li sidiĝis en la antaŭan seĝon.

 

Mo sentis iom da varmo en koro. Kvankam Wu kutime parolis malprude, li tamen estis ĉina ĝentilulo, rigore sekvanta la regulon “sinjorino unue”. Li neniam utiligis ŝancon en laboro por gajni malprudan tuŝon de kolegino. Nuntempe viroj spektis multe da fremdaj filmoj, kaj afekte imitadis fremdulojn, tamen kondutis sin tute alimaniere.

 

Tiam, en ŝia koro ekaperis iomete da bedaŭreto. Mo fakte volis sidiĝi kun Wu. Ne temis pri speciala intenco. Ŝi nur sentis, ke kiam konato proksimiĝas al si, ŝi estas pli trankvila, kvazaŭ subtenata. Pretervole ŝi iomete plendis kontraŭ li mense, ke Wu estas tro ĝentila.

 

Alveninte al la kradrostaĵa restoracio, Mo vere ekpaŭzis, ĉar en la restoracio troviĝis sur la planko glataj kaheloj kvazaŭ spegulo. Mo pretervole retiriĝis, kaj malrapidigis siajn paŝojn, ne sciante kion fari.

 

Dum noktoj en universitataj jaroj, eliri sen kalsoneto kontentigis la deziron de ŝia koramiko, samtempe estigis senbridan plezuron en la koro de Mo. Tamen tia plezuro devis baziĝis sur sekureco.

 

Troviĝis virinoj interrete, kiuj fotis sin nudaj en kampo. Mo ankaŭ vidis tiujn, eĉ kun admiro. Tamen se oni petus ŝin fari la saman, tio absolute ne eblus. Mo sentis, ke ŝi ankoraŭ apartenas al la speco de iom tradiciaj virinoj, kiuj kvankam havas de tempo al tempo pli-mapli senbridan ideon, tamen tio restas nur ideo.

 

Hezitante, ŝi levis la kapon, kaj vidis Wu-on rigardi ŝin demandeme. Ŝi ne povis tuj trovi pretekston, kaj rezignacie sekvis Wu-on dum ŝi kun singardo pene tenis la femurojn kune.

 

Wu ankaŭ nur povis ridaĉi rezignacie al si. Tiu ĉi restoracio ĵus malfermiĝis antaŭ nelonge, ke li ankoraŭ ne vizitis ĝin, kaj ne sciis, ke troviĝas sur la planko glataj kaheloj spegulecaj. Jen Mo sen kalsoneto, kio ja estis problemo. En sia koro Wu neniel esperis , ke aliaj vidas la sekretejon de Mo.

 

Kvankam li ne povis konsideri Mo-n kiel iun sian, kvankam ĉiuj, kiujn li ŝtelrigardadis, apartenis al aliaj, tamen en la mondo de ŝtelrigardado, Wu nur volis, ke li mem estas la sola proprietulo, kaj neniam volis dividi kun aliaj, aparte Mo-n — tiu estas mia propra!

 

Vidinte ke Mo tiel singarde paŝis, Mo ekĝojis, eĉ eksentis plezuron de petolo. Li turnis sin al Mo kaj diris: “Ĉi tiu restoracio ja estas stranga, kun tiaj spegulaj kaheloj, eĉ ne timas, ke virinoj plendos.”

 

Mo ekruĝiĝis, pensante: jam rekomenciĝis, tiu buŝo ja estas iom ĝena, vere klaĉema pri la nemencienda.

 

Tamen ŝi ankaŭ sentis iom da memkontento: Hm, se mi dirus al vi, ke hodiaŭ mi ne portas kalsoneton, vi sendube tiel ŝokiĝus, ke vi ne povus fermi la buŝon. Kvankam tiel pensante, ŝi tamen pli firme kunigis la femurojn.

 

Mendinte du kradrostaĵojn kaj kelke da pladoj, ili eksidiĝis. La sidejoj de la restoracio estas trajn-stilaj, ili sidiĝis vid-al-vide, kiam Mo fine malstreĉiĝis iom. Atendante la manĝaĵojn, Wu estis en gaja humoro denove, kaj diris al Mo: “Mi havas rakonton por vi, ĉu vi volas aŭskulti?”

 

Mo ekrigardis lin, dirante: “hm, denove klaĉos, do klaĉu.”

 

Wu ekridis, dirante: “La rakonto ja temas pri maljunaj revoluciistoj. Tio okazis en la kvina aŭ sesa jarodeko, kiam oni organizis balon en Zhong-Nan-Hai11 ĉiunokte. La grandaj revoluciistoj ĉe vespero tuj revestis sin per ordinara vesto, kombis al si la harojn glitaj, ciris botojn spegulecaj, kaj gaje partoprenis en la balo.

 

Tio estis vera altklaso tiam en ĉi tiu lando. sed kie troviĝis hetajroj? Tiuj ne ekzistis, sed la ofico aranĝis kunulinojn, kiuj ĉiuj estis knabinoj el diversaj trupoj de dancistoj, por kiuj danci kiel akompanantino estas kvazaŭ malŝpari sian talenton. Ĉefo Chen12 plej ŝatis tiajn sveltajn knabinojn, kaj ĝuis ŝerci kun ili.

 

Foje, dancante kun knabino en siaj brakoj, li diris al ŝi: “Ho, knabino, hodiaŭ vi portas ruĝan kalsoneton, ĉu ne?” La knabino estis tro juna kaj ne sperta, ke ŝi tute perpleksiĝis: Ve, kiel li povas scii?

 

La sekvan tagon, kiam ŝi denove iris al la balo, ŝi intence vestis sin per flava kalsoneto.

 

Poste kiam ŝi dancis kun ĉefo Chen, li ree diris: “Ho, knabino, hodiaŭ vi portas flavan kalsoneton, ĉu ne?” La knabineto estis eĉ pli perpleksa. Kiam ŝi denove iris al la balo, ŝi decideme forlasis la kalsoneton.

 

Poste dum la danco, la ĉefo subite ŝanĝis la mienon: “Ve, miaj ledŝuoj rompiĝis, ke troviĝas fendoj!” Antaŭ ol la fino, Mo jam ridis nebrideble, ke ŝi etendis la manon por pinĉi Wu-on. Wu evitis tion per flankeniĝo de la kapo, kaj profunde ekflaris, ridante diris: “Finfine mi elflaris, kiel aroma.”

 

Mo ege ruĝiĝis, tamen ne povis reteni sian ridon pensante pri la ŝerco, ke ŝia mieno fariĝas brila kaj ĉarma. Wu fiksrigardis nekonscie. Mo ekruĝiĝis, sentante iom da embaraso.

 

Wu tamen elmontris nenion en sia mieno kaj levis sian rigardon, dirante: “Ho, post nur rigardo oni havas bonegan apetiton.”

 

Ĉar oni portis la kradrostaĵojn por ili.

 

La manĝo daŭris pli ol unu horon. Ne estis multaj pladoj, tamen Wu havis multajn rakontojn, ke Mo neniel enuis.

 

Aŭskulti rakontojn de Wu dum manĝo estis tre interesa afero. Kelkfoje la enhavo de la rakonto ja estis tro malpruda, tamen ĝi ne havis tro da obscena senco.

 

La trajna sidejo estis mallarĝa, kaj iliaj kruroj multfoje tuŝis sin. Wu kondutis tre bone, ke li tuj retiris sin dum kelkaj komencaj fojoj. Mo tamen agis tre liberale. En tiom mallarĝa spaco, kiel oni povus ne tuŝi? Post kelkaj fojoj, Wu ne plu evitis.

 

La kruroj de la du ne vere intervolviĝis, tamen ja intime kunpremiĝis. Kvazaŭ en silenta interkonsento ambaŭ ignoris tiun fakton, kvankam ili ne eblis eviti la realan senson de tuŝo.

 

Dum la vojo reveni al la oficejo, Wu kaj Mo ambaŭ sidis en la malantaŭaj seĝoj de la taksio. Reveninte ambaŭ laboris pli produktive, tamen ili ankoraŭ bezonis pli ol unu horon por fini la laboron.

 

Wu diris iom pardonpetante al Mo: “Mi tre bedaŭras, ke ni finis tiel malfrue, tamen prefere, ke ni kopiu la dokumentaron kaj sendu al diversaj departementoj, por ke ni ne revenu morgaŭ.”

 

Mo konsentis, kaj prenis la dokumentaron por kopii. Kelkajn paŝojn for, ŝi rememoris, ke ankoraŭ restas kelkaj folioj sur la tablo, kaj turnis sin por preni ilin, ne atentante, ke Wu ankaŭ tenas dokumentaron sekvante ŝin, kaj ili koliziis, disĵetante la dokumentaron sur la plankon.

 

Wu urĝe demandis: “Ĉu doloras? Mi ja preteratentis.”

 

Mo ridis: “Ne gravas. Ni rapidu por ordigi la dokumentaron.”

 

La du dividis la laboron, kaj kaŭrante, unu kolektis, la alia ordigis.

 

Mo kolektis dum iom da tempo, kaj subite trovis la rigardon de Wu iel stranga, kio preterpasis antaŭ ŝi eviteme. Ŝia koro tuj ekbategis: Ve! Kiam ŝi kaŭris, ŝi ne zorgis pri sia jupo, ĉu li vidis? Ŝia vizaĝo tuj ruĝiĝis varmege.

 

Ŝi kaŝe rigardis Wu, sed ne plu vidis lian rigardon celi la internon de ŝia jupo. Ŝi tamen iom plendis pri li: ĉu mi vere havas neniun allogon? Ŝia koro tute maltrankviliĝis.

 

Veninte al la ĉambro de la kopiilo, ambaŭ silentis. Mo eĉ pli konfirmis sian ĵusan hipotezon, ke ŝia vizaĝo eĉ pli varmiĝis. Kopiinte stakon, ŝi pretis turni sin por preni alian stakon, preteratente pro enpensiĝo, ŝi paŝis sur la piedon de Wu, kaj tordis al si la maleolon.

 

Same enpensiĝanta, Wu atendis malantaŭ ŝi, prenante la dokumentaron. Post la puŝo, ambaŭ ekfalis sur la plankon, kriante mallaŭte kaj ree disĵetante la dokumentaron ĉien.

 

Kiam Wu vidis Mo falanta al li, li prenis dokumentaron en unu mano, kaj devis apogi Mo-n per la alia mano. Ne konsiderante, ke li mem staris malstabile, puŝite de Mo, li ankaŭ ekfalis. Tamen eĉ en tia situacio, li ne forgesis apogi Mo per la mano.

 

Li ne antaŭpensis, ke kiam falante, lia mano ĝuste kaptis la dekstran mamon de Mo, sentante la elastan glitecon plenmane. Ambaŭ haltis momenton, kaj Mo unua diris sinĝeme: “Lasu min stariĝi.”

 

Wu tuj fortiris sian manon, kun iom da bedaŭro, apogis Mo por stariĝi. Tuj post ekmoviĝo, Mo ekkriis pro doloro. Wu rapide lasis Mo sidi, dirante: “Lasu min rigardi, ĉu vi tordis vin?”

 

Li helpis Mo depreni la altkalkanuman ŝuon, samtempe dirante al Mo: “Eĉ sandalo estas altkalkanuma, jen, vi estis perfidita de ĝi, ĉu ne?”

 

Li iom frotetis al Mo la maleolon, tamen ne aŭdis ŝian respondon. Turninte sin, li vidis, ke Mo sidas sur la plankon, mordetante la lipojn, kun hontemo en la okuloj kvazaŭ larmantaj, fiksrigardante la plankon sen respondo al Wu.

 

Wu ekhaltis. Mallevinte sian rigardon, li vidis, ke lia teno ĉe la maleolo de Mo ĝuste malfermis ŝian jupon je angulo, kiu eksponis la sekretan ĝardenon antaŭ li. Kvankam li ĵus vidis tiun vidindaĵon postagmeze, tamen la vidaĵo en kamerao kaj reala sceno antaŭ liaj okuloj estis tute nekompareblaj.

 

Wu, kvazaŭ futbal-amanto, kiu unuafoje spektis matĉon surloke, sentis la sangon ekboli, kaj liaj oreloj pleniĝis de laŭtegaj huraoj. Wu ankoraŭ prenis kruron de Mo en sia mano. La iomete leviĝinta angulo tute elmontris la dolĉejon de Mo.

 

Ĉiu krispiĝo de la densaj gagatnigraj haroj, ĉiu faldeto de la karnaj lipoj kaj la apenaŭ videbla malsekeco pligrandiĝis en la okuloj de Wu. Li retenis sian spiron, fakte li preskaŭ ne povis spiri. Wu malrapide tamen firme karesis la kruron laŭ ĝia kurbo supren.

 

La ŝtrumpo, kiun Mo portis, finiĝis ie super ŝia genuo. Post tiu elasta bendo, li tuŝis la realan karnon de Mo. La haŭto de ŝiaj femuroj estis glata kun iom da tremeto, kio estis la ĵus matura volupteco de virino, tiel Wu mense laŭdis.

 

Kiam Wu tuŝis ŝian femuran haŭton, Mo ektremis, ŝajne ŝokvekiĝis, etendis sian manon kaj premis la manon de Wu, ŝajne dezirante ke Wu haltu.

 

“Alteriĝu! Alteriĝu!”

 

Kio povas obstrukci la deziron poenti de kvaronarierulo? Ne, nenio povis haltigi lin.

 

Kaptante momentan malatenton de la arierulo ekster la linio de 60 jardoj, li startigis la sturmon. En tiu momento li ja estis demonhavanto, kaj li ekkuris! Li impetis kaj evitis dekstren kaj maldekstren, kunportante sur la korpo la arierulon, kiu senforte brakumis lin, penante malhelpi lin.

 

“Alteriĝu! Alteriĝu!”

 

Sin ĵetante, li plonĝis en la herbejon, mergiĝante profunde en la herbaron. Jen ĝojo post la plenumo de longtempa sopiro, kion neniu povis obstrukci, kaj neniu povis kompreni.

 

Mo mallaŭte ekĝemetis. Tio estis la dua fojo hodiaŭ, ke ŝi sentis la realan tuŝon de vira fingro, same teneran kaj fervoran, sed la sentoj estis tute malsamaj. Ŝi firme premis la manon de Wu, dume ŝiaj gluteoj iom leviĝis.

 

Lia mano unue firme kunpremis per la tuta polmo la mielvazon de Mo, poste retiriĝis iom por fingropinte streki la karnajn lipojn desube alsupren. La fingroj frotetis ŝian karnan burĝonon, poste atenteme esploris suben, tuj retiriĝinte post ektuŝo. Post nur kelkfojoj, Mo jam ne povis reteni alian ĝemeton.

 

Wu kvazaŭ aŭdis huraojn de huraistinoj, li agis pli facile, tamen ankaŭ pli forte, ke la gluteoj de Mo ankaŭ leviĝis pli alte. La alia mano de Wu tiris iom forte, ke la korpo de Mo alpremis lin, kaj la kapo de Wu mergiĝis en la bruston de Mo, en maron varman kaj teneran.

 

Trans la silkeca ŝtofo, Wu povis sensi la glatecon kaj varmecon de la silkeca haŭto interna, ke li ne povis reteni sin enbuŝigi la sensatan elstaraĵon per siaj lipoj ekster la vesto, tiel ke Mo ektremis kvazaŭ elektrite.

 

Wu estis avida infano. Li apogis ŝian dorson per genuo, ŝparinte manon por urĝe malbutoni kelkajn butonojn de ŝia supra vesto. Poste li etendis la manon al la rando de la supra vesto kaj tiris ĝin alsupren, ke la mano eniris, kaj ekprenis la mamon de Mo ekster la nigra mamzono, kio estis tre malplaĉa sento al li.

 

Wu ne plu provis malbutoni, nur ree suprentiris, kaj la okuloj de Wu tuj mallarĝiĝis, kvazaŭ noktan piediranton subite fulme lumigis du lampoj de aŭto je la okuloj.

 

Tio estis pejzaĝo, kiun Wu neniam vidis. Per malgrandiĝintaj okuloj, Wu atente ĝuis por momento kaj fermis la okulojn, klinis sian kapon por kisi sur tion. Mo sentis sin preskaŭ sufokonta.

 

Fingro de Wu jam atingis la profundon de ŝiaj petaloj, kiu tiradis jen rapide jen malrapide, de tempo al tempo alpremis la zonon de punkto G sur la karna muro supre de la volbo. La lipoj aŭ lango de Wu aŭ suĉis aŭ lekis ŝiajn mampintojn.

 

La jen tenera jen kruda tirado kaj la tuŝo de varmegaj langaj papiloj glitantaj sur la mampintoj nereteneble dezirigis Mo-n tordi sian korpon, sed brakoj de Wu firme tenis ŝin, ke ŝi ne povis sin movi. Ŝiaj gluteoj ja vane levis sin, serĉante plie.

 

Ŝtormo pli kaj pli proksimiĝis, ke Mo kvazaŭ jam aŭdis la akran sibladon. Ŝi volis savi sin, kaj baraktante etendis manon por… post serĉado, ekkaptis la elstaraĵon sub la koksoj de Wu, per firma preno, kvazaŭ dronanto prenas flosantan lignon sur akvo.

 

Wo tuj ekscitiĝis, eltiris la tute malsekan fingron el al profundo de ŝiaj petaloj, brakume portis Mo-n per la gluteoj sur la kopiilon.

 

La kovrilo de la kopiilo estis ĵus malfermita, kaj la supra vesto de Mo ankoraŭ duone apertis. Ŝia nuda haŭto ektuŝis la malvarman vitron, ke ŝi ektremis. Ŝi volis levi sin por diri ion, sed Wu levis ŝiajn kurojn, ke ŝi ekkuŝis vizaĝalĉiele.

 

Wu suprentiris ŝian jupon, klinis sian kapon, ne permesante konteston, tuj enbuŝigis ŝian karnan burĝonon. La rezulto de la supriza atako en Subjupa Ŝtormo tuj montriĝis, ke Mo, kun tremo, ellasis varman mielon, kiu malsekigis la mentonon de Wu.

 

Wu ne nur ĝojaĉis pri la rezulto, sed plu atakis per sia lango, kies pinto kirlis ŝian karnan fendon kelkfoje, poste etendis kaj penetris en ŝian mielvazon.

 

Uragano tuj forportis ĉion en la konscio de Mo, kaj disfluigis ĉion en ĉielon. Mo finfine ekkriis simile kaj al ploro kaj al rido, sed tuj firme fermis la lipojn, poste dum la sekva atako deneve ŝirkriis.

 

Mo sciis, ke ŝi ŝirkriis, sed ŝi ne povis reteni sin. Denove alia varmega tajdo alŝvelis, kaj tuj kiam Mo malfermis la buŝon, la kriegon baris lango kun acida kaj salta gusto. La ĝojsenso el malsupro tuj malaperis, Mo volis turni sin, kiam varmega karna bastono jam alpremiĝis.

 

La kriego de Mo en la nokta oficejo aŭdiĝis iom terure, ke Mo haste malbutonis kaj malzipis la pantolonon, subentiris ĝin, kaj urĝe alpremis sin.

 

Sed tio dum puŝo forglitis laŭ la supro de la karna fendo. Wu damnis, kial la aperto de la karno truo estas tiel malsupra, samtempe levis ŝiajn gluteojn pli alten.

 

Post forte premo, la glano tuj mergiĝis en la lipojn. Li tre eskcitis, kvazaŭ spiono, kiu sin kaŝis per kaŝnomo, fine revenis al sia organizo.

 

La glano ankoraŭ ne eniris la profundon de la karna truo, en kies interno kvazaŭ troviĝis ringo, kiu firme kaptis la glanon ĉe la rando de la truo. Tio similis al kontrolado de la organizo, aŭ konfirmado de la identigilo.

 

Bonŝance ke tio ne daŭris longe. Post penado de Wu, kun la svingiĝeto de la gluteoj de Mo, senatente ĝi jam plene penetris. La kunpremiĝantaj lipoj de Wu kaj Mo ambaŭ mallaŭte elspiris.

 

Troviĝis alia mondo profunde en la volbo de Mo, kie glita riĉaĵo malsekigis ĉiun ĉelon de la glano, trankviligis ĉiun finaĵon de nervo. La faldoj profunde en la volbo senkonscie tordiĝante ĉirkaŭkaptis la glanon, samkiel la plej intima kareso inter amantoj.

 

Wu paŭzis iom, ĝuante la dolĉan momenton de senpera intimeco, tamen neatendite, la gluteoj de Mo retiriĝis, kaj firme premis la glanon de Wu, kun profunda longa suĉado.

 

Wu tuj ardis, kvazaŭ aŭdinte sturman kornon, penante eksturmis. La sento ĉiufoje penetri la lipojn estis tiel mirinda, ke dum la intertempo inter sturmoj, Wu ne povis reteni sin torde frotetis sin tie kelkfoje. Mo pli intense tordis sian korpon, kaj ŝi sentis, ke ŝi vere ne povas spiri.

 

La lango de Wu, kvazaŭ naĝanta fiŝo revinta el akvario al rivero, ĝojis senbride, kaj la forta suĉado de lia lango estis tute rabado de la lipoj de Mo, kiuj estis suĉitaj en lian buŝon kaj ankaŭ mordetitaj de Wu.

 

La frapoj jen rapidaj jen malrapidaj jen leĝeraj jen pezaj el la profundo de ŝiaj petaloj kaj la plej elektraj tordfrotetoj estis nenomeblaj feliĉaj turmentoj. Mo sentis kaj doloron kaj ĝojon. Ŝiaj kruroj etendis ĝis limo, kaj ŝi nur deziris, ke la sekva frapo alvenos forte, pli forte.

 

Ŝiaj manoj forte kaptis la randon de la kopiilo, ke ili tuŝis la starto-butonon oni ne sciis kiam, kaj la kopiilo eklaboris, ke linio da blindiga lumo malrapide ekglitis. Wu subite haltis, kaj eltiris sian armilon. Mo momente sencele movis siajn membrojn, la subita sento de vakeco preskaŭ igis ŝin ekplori laŭte.

 

Wu tamen ne lasis al ŝi ŝancon plori. Li tuj renversis la korpon de Mo, premis ŝian korpon suben, kaptis ŝiajn mampintojn, per longa puŝo komencis preskaŭ frenezan sturmon. Mo fermis la okulojn, antaŭ kiuj la bindiga fulmo ekbrilis de tempo al tempo, same kiel en ŝia korpo brilis lumo ankaŭ de tempo al tempo.

 

La glano de Wu subite pligrandiĝis and varmegiĝis, obtuze premiĝis ĉe la cerviko profunde en la volbo kaj ekpulsis. Mo ne plu povis regi sin, ke ŝi ekspamis kvazaŭ epilepsiulo. La varmega torento elĵetita de ambaŭ preskaŭ samtempe plenigis la volbon, ke oni neniel povis distingi inter la lia kaj la ŝia.

 

Kvazaŭ post centjara daŭro, Mo fine iom post iom revenis de perdiĝo, kaj movetis siajn gluteojn.

 

Kompreninte, Wu malrapide eltiris sian armilon, kiu kovriĝis de blanka ŝaŭmo, kvazaŭ banita en lakto, kaj ellasis mallaŭtan sonon kiel “Pf”.

 

Mo levis sian kapon de la kopiilo, sin turnis, kaj mallaŭte spiris: “ne decis al ni fari tion…”

 

Celante la okulojn de Mo, Wu klinis sin por kisi ŝin, kaj mallaŭtis: “Mi sciis, sed mi ne povis reteni mian pasion.”

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆

 

Kiom alta vere estas la orgasmo, oni nur povas scii ekfluginte.

 

Seksa deziro estas tiu dormanta birdo, kiu eble ne deziras flugi dum monatoj, tamen, ekfluginte, ĝi flugas ĝis la ĉielo, pli alte la sekvan fojon, ŝajne neniam atingas la limon. Tio estas ia ĝisfunda verŝado, pro kio oni denove amas la senton flugi.

 

Mo sentis, ke ŝi mem ankoraŭ estas iom konservativa virino se temas pri sekso, almenaŭ ŝi neniam havis du sekskunulojn samtempe. Kuŝante en la lito, rememorante la ĵusan okazintaĵon, ŝi sentis, ke tio estas tre korprema sed ankaŭ havas dolĉan postguston. Kvankam la orgasmo daŭris mallonge, tamen ĝi atingis malfacilan altecon.

 

Kvankam estis semajnfino, tamen ne certis, ke neniu troviĝas en la oficejo. Wu diris, ke ŝia krio estis tro laŭta, kiun li eĉ ne povis ŝtopi. Pensi pri tio timigis ŝin nun. La frazo, kiun Wu diris al ŝi post la afero, ankaŭ pensigis ŝin longtempe.

 

“Neretenebla pasio”, kio vere trafis. Kio okazis hazarde, ĉu ne ŝi daŭre sopiris al tio en sia subkonscio?

 

Kiam ŝi eliris el la necesejo, se ŝi simple salutus Wu-on kaj irus hejmen, nenio ajn okazus poste. Kiam ŝi, kun nuda pudendo, kromlaboris kune kun Wu, ŝi ja intencis serĉi novan stimulon, tamen ŝi ne povis refuti, ke ŝi havis sekretan sopiron esti kaŝe rigardata.

 

Se pripensi la aferon, pri ĉio kulpis la studento, kiu molestis ŝin en la buso. Li bruligis malnovan domon kaj tuj fortimiĝis de aliulo. Tamen la fajreroj daŭre ne estingiĝis, ke fajro rebrulis ĉion vespere. Tiun originan kulpulon Mo volis malami, tamen ŝi ne povis.

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆

 

Lin Hai denove sidis antaŭ la komputilo dum tuta vespero. Li ekvidis la horloĝon ĉe la malsupra dekstra angulo, neatente jam estis la 11a horo ptm, tamen li sentis neniun deziron dormi, aŭ alidire li ne deziris dormi.

 

Li ĉiam opiniis, ke nur nokto estas intima tempospaco vere propra al li, kaj uzi tion por dormi estas tro lukse por li, kvankam finfine li nepre rampas en liton. Certe multaj samopinias, pensis Lin Hai sinmoke, trinkinte iom da akvo.

 

Kvankam estis malpli da aŭtoj sur la stratoj noktmeze, se kontroli la nombron de partoprenantoj de aktivaj forumoj, kaj retbabilejoj aŭ retludejoj, oni sciis, ke multaj ne dormas noktmeze.

 

Sed Lin Hai iom dolore trovis, ke kvankam ili ne dormas, ĉiuj arde faras tion, kion ili ŝatas, ĉu tio havas sencon aŭ ne, ili neniel sentas la ĝisostan solecon, kiun li sentas sidante antaŭ la komputilo, ŝtoniĝante kaj farante nenion.

 

Li jam vidis la novaĵojn, eĉ refreŝigis la retumilon kelkfoje, sed 9-11 ne okazus ĉiutage; Kelkaj felietonaj romanoj havis ne multe da novaj ĉapitroj, ke li finis legi en minutoj; Li ankaŭ ludis retludojn kelkfoje, kaj vere ne volis ludi plu.

 

Ankaŭ troviĝis filmoj, kaj restis en la fiksita disko ankoraŭ kelkdek gigabajtoj da furoraj filmoj, kiujn li ankoraŭ ne spektis, kaj iujn el ili eble li elŝutis antaŭ duonjaro. Li tute rutine elŝutis ilin, ke eĉ li mem ne sciis, ĝis kiam li tuŝos ilin.

 

Lin Hai sciis, ke restas nenio por fari nun, tamen li ne volis dormi. Li stariĝis kaj klinis sin sur la balkonon, bruligis cigaredon, kaj rigardis la oranĝkolorajn stratlampojn laŭ stratoj malproksime.

 

Cigareda stumpo trembrile lumis kvazaŭ meteoro en nokto. Lin Hai daŭre sentis, ke io ŝtopas lian koron, kaj li sentis nenomeblan senton de perdo, pri kies origino Lin Hai ne volis pensi.

 

“Kiam homo ekpensas, dio ekridas.” Pensi ne helpos, prefere ne pensu.

 

Forte premestinginte la cigaredan stumpon, Lin Hai rememoris pri bedaŭrinda kaj ridinda okazintaĵo: hodiaŭ posttagmeze, li nekredeble lasis forgliti de liaj manoj la ŝancon rilati al tia unika virino. Estis plej ridinde, ke li mem, kiu ĉiam aperis kiel aŭtobusa erotomaniulo, nekredeble agis kiel protektanto de damoj kun aŭrelo de justeco.

 

Hodiaŭ posttagmeze li vere iris al Xin-Jie-Kou por trakti aferojn, do en la buso li tute ne pensis pri la ĝojo de palpaĉado, tiel ke li eĉ ne rimarkis tian perfektan ĉasaĵon. Ĉasado en aŭtobuso estas arto. Agi tro urĝe, satigi sin senelekte, pri tiaj kondutoj Lin Hai ĉiam rikanis.

 

Tiu student-aspekta ulo, kiu staris malantaŭ la virino, estis lertulo je unua vido. Se estus en kutima tago, Lin Hai neniel malhelpus al li, male li eĉ malrapide aprezus kaj studus lian metodon.

 

Sed hodiaŭ posttagmeze li ja sentis sin sorĉita, ke li eĉ difektis aferon de samŝatulo. Kelkfoje Lin Hai ne povis elpensi, kia homo li mem estas. Kvankam ordinare li ne evitis ŝancon kuraĝe helpi aliulojn, tamen kio okazis hodiaŭ posttagmeze estis la unua tia okazo.

 

Bedaŭrinde, ke li vane protektis la damon, eĉ ne trovinte ŝancon alproksimiĝi al ŝi, kiu, evidente ne ofte tiel molestita, haste elbusiĝis, ke Lin Hai havis neniun ŝancon.

 

Tamen rememorante la mirindan senson kaŭze de la gluteoj de la virino, kiuj leĝere frotetis liajn femurojn dum la bremso kaj akcelo de la buso, Lin Hai ankoraŭ sentis bedaŭregon, ke li ne havis la fortunon esplori, eĉ kiam la generilo de belulino estis nur kelkajn centimetrojn for de li.

 

Tia estas la absurdeco de la vivo. Kvankam li vidis kaj tuŝis sennombrajn pudendojn de virinoj, tamen la belo nekonita estas eterne ĉarma kaj esplorinda, aparte pri la nekonita sekreta ĝardeno nur kelkajn centimetrojn for de li.

 

Ekbruliginte alian cigaredon, Lin Hai stariĝis, skuis sian kapon, kaj revenis en la ĉambron…

 


10

[Ŝin-Ĝje-Keŭ], laŭvorte signifas “Nov-Strat-Buŝo”

11

[Ĝong-Nan-Haj], laŭvorte signifias “Mez-Sud-Maro”, kiu estas la loko de ĉina centra registaro.

12

[Ĉen], verŝajne temas pri “Chen Yi” [Ĉen Ji]

13

“Nur por unu nokto” en la angla.

14

[Ĝang-Bing]

15

[Sŭi-Ĝja-Cang], loko en Nanjing, kie troviĝas psikiatria hospitalo.

16

Verŝajne pruntepreni la verkon de Jane Austen.

17

Tiuj versoj estas prunteprenitaj de famaj versoj pri pejzaĝo.

 

bildo de gb2312


povigita de