Ensaluto

Neretenebla Pasio (9/10)

Averton! Ĉi tiu novelo ĉefe temas pri erotikaĵo! La anonima novelo, tradukita el la ĉina, troveblas ĉe ĉinalingva retejo en ĉi tiu kaj ĉi tiu paĝoj.

 

Naŭ

Mo fojfoje demandis al si, ĉu estis eraro enamiĝi al Wang Fei24, sed ŝi ne povis respondi al si.

 

Iufoje ŝi demandis al si aliforme, se ŝi povus reiri al pasinteco, ĉu ŝi elektus alie, sed ŝi denove ne povis respondi al si.

 

Fakte ŝi sciis, por knabino dek ok aŭ dek naŭ jaraĝa, se ŝi nur havas sopiron al amo, io ja okazos en la universitato, ke tio estos nur demando pri kiam aŭ kun kiu.

 

Kvankam amo sen rezulto estas bedaŭrinda, tio tamen estas decido de la sorto, kaj sen rezulto estas ankaŭ ia rezulto.

 

Ne povas diri nun, kiu unue enamiĝis al la alia, sed ambaŭ havis bonan impreson unu la alian je la unua renkontiĝo. Mo kaj Wang Fei ne apartenis al la sama fako. Mo studis internacian financon, fakon tre popularan sed tre ĝeneralan; Wang Fei tamen studis geofizikon, fakon tre malpopularan sed tre alte taksitan.

 

Mo memoris gis hodiaŭ ilian unuan renkonton.

 

La duan semajnfinon de la semetro, Mo kaj Li Li fine kuraĝis veni al la dancejo de la universitato. Vidante kolorajn gedancistojn turniĝantajn kaj ridantajn en la dancejo, ili nur sentis tion kurioza, sed ne kuraĝis akcepti la oftan inviton por danco fare de studentoj, ĉar ili ne povis danci.

 

En la angulo ili nur gustumis la apartan etoson de universitata dancejo, kio tre plaĉis al ili, tamen ili ne sciis, kiel partopreni. Tiam, alta studento venis por inviti Mo-n, kiu sinĝene respondis same kiel antaŭe: “Mi ne povas danci.”

 

Malsame ol la antaŭaj invitantoj, la studento ne proponis sin kiel dancinstruiston, sed nur ridetis iom embarase: “Ankaŭ mi ne povas danci.” Mo kaj Li Li ekhaltis, kaj tuj ridegis. La studento do sidiĝis ĉe ili kvazaŭ jam konate.

 

Amo komenciĝas per interparolo. Tiun nokton Mo pasis tre ĝoje, ĉar estis humura studento tuj apude en la dancejo sed ne povis danci, kiel ŝi.

 

Li estis bonmaniera, kaj interparolis kun Mo tre ĝoje, sen ignori Li Li apudan, tamen klare sciigis al Mo, kie lia rigardo fokusiĝis. Kion ajn Mo diris, li povis trovi komunan ideon, sed ne simple kontentis.

 

Mo sciis, ke li interesiĝas pri ŝi, sed kiam ili disiĝis, li tamen ne petis de Mo manieron komuniki kun ŝi. Mo nur sciis, ke li nomiĝas Wang Fei, ankaŭ li estas nova studento, kiu ne povas danci, kaj li studas geofizikon, kiu estas tre mojosa.

 

La trian semajnfinon, Mo pretervole hastis al la dancejo, pretervole sidiĝis je la sama loko. Ŝi volis, ke Li Li akompanu ŝin, sed samurbano de Li Li forvokis ŝin. Tuj kiam Mo eksidiĝis, li jam aperis. Ili ankoraŭ ne povis danci, sekve ili ĝoje babilis la tutan nokton en la dancejo.

 

La kvaran semajnfinon, Mo ne iris al la universitata dancejo. Ili kune aliĝis al danca kurso ekster la universitato. Tie inter Mo kaj Wang Fei okazis la unua intima kontakto, kiam Wang Fei, sekvante la demonstradon de la instruisto, la unuan fojon prenis la talion de Mo.

 

Tiun nokton, ili ambaŭ ŝajne lernis atente, ne interparolante multe. Ili ellernis fokstroton, kaj ellernis kiel kune pasumi dum balancante en muziko. La muziko estis tre bela, la koro de Mo estis tamen tre maltrankvila, kun iom da feliĉo.

 

La sesan semajnfinon, Mo kaj Wang Fei iris al kinejo Da Hua por spekti filmon. Revenante ili ne uzis la autobuson, sed kune promenis la tutan vojon. Estis longa vojo, sed ankaŭ tre mallonga. Elirante el la kinejo, Wang Fei prenis la manon de Mo, alvenante al la universitato, Wang Fei ĉirkaŭprenis ŝian talion.

 

La okan semajnfinon, Mo kaj Wang Fei dancadis en la universitata dancejo. Troviĝis multaj geamantoj en la dancareno, kiuj kaŝe interkisis kun fokstrota melodio sub malhela lampo. Tion ankaŭ Wang Fei vidis, ke li arde rigardadis al Mo, ĝis ŝi klinis sian kapon sur la lian ŝultron.

 

Tiun nokton, post la dancoj ili promenis en la sportejo. Ĉe la bariloj, Wang Fei karesis la mamojn de Mo trans maldika svetero, ankaŭ rikoltis ŝian unuan kison.

 

La unua amo en universitato estis ĉiam romantika, ke kiam rememorite, ĝi aspektas kiel abstrakta pentraĵo, tamen neniel estis nur pura amo tro dolĉa, kiel tio en romanoj de Qiong Yao25.

 

Kun laŭleĝa preteksto de amo, sekso tuj aktiviĝis, atendante nur oportunon. Malgraŭ tio, Mo tamen prokrastis tian oportunon ĝis la sekva printempo.

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆

 

Printempe, iun semajnfinon okazis sensenca disputo, ke ili disiĝis malgaje. Fakte ja kulpis Mo, sed ŝi ne volis akcepti, nek volis pardonpeti. Se vi tiom amas min, vi devas dorloti min, indulgi min, samkiel kelkfoje antaŭe. Sed ĉi-foje Wang Fei vere koleris, kaj ne venis por ŝi ĝis nun.

 

Sidante sur la lito en dormejo, Mo komence sentis ofendita, poste plendis, fine panikis. Ĉu li povas tiel ne plu atenti pri mi? Eble tuj je la sekundo kiam larmoj elverŝiĝos, alvenis telefonvoko.

 

Mo rapidis malsupren de sia etaĝo, kun ventega rapideco ĵetis sin en la sinon de Wang Fai, kaj laŭte ploris. Tiun nokton, en la angulo de norda ĝardeno, la duopo kisadis senĉese. Kiam Wang Fei etendis sian manon en ŝian sveteron, Mo ne rifuzis kiel kutime.

 

Kiam lia mano ektuŝis ŝian silkecan dorson, Mo tordiĝis iom, sed la senso tuŝata en varma vento printempa estis tiom bela, kaj Wang Fei ankaŭ plifortigis sian suĉadon de ŝia langopinto, Mo baldaŭ perdiĝis en la duoblaj plezuraj sensoj sen sinregado.

 

Eble ĉiu viro, etendinte sian manon en virinan veston, povas malbutoni mamzonon sen instruado, kaj Wang Fei evidente ne estis homo de malalta inteligentokvociento.

 

Malbutoninte la mamzonon, lia mano ne plu satiĝis je ĝuado de la milda pejzaĝo ebenaĵa, ke li pene eltiris la sveteron el ŝia pantolono, kaj movis la manon sub vesto ĝis ŝia brusto. La glata tuŝsenso tute malsama ol kareso trans la vesto preskaŭ frenezigis lin.

 

Sed Wang Fei sobre kaptis manon de Mo, milde tamen firme gvidis ŝian manon en sian pantolonon, por ke Mo spertu liajn ardan pasion kaj rigidan impulson.

 

Tiele Mo la unuan fojon tuŝis viran sekson, kaj ĉiu pasinta scivolo tiumomente ricevis plenan klarigon. Manprenante la bastonaĵon tiom varmegan kvazaŭ brulvundantan la manon, Mo komence ekŝokiĝis pro la timiga grando, sed baldaŭ sentis novecon, ke ŝi ne povis forlasi ĝin el sia mano.

 

Mo ja vidis knaban peniseton, sed propramane preni karnan bastonon ekscititan ĝislime kaj ekrigardi ŝajne senintence surstrate estis tute malsamaj konceptoj, tiel malsamaj kiel vidi altaĵon kaj suprengrimpi sur montegon.

 

Mo ne povis ne preni iom pli forte. Estis tre strange, ke ju pli ŝi prenis forte, des pli la karna bastono en mano forte resaltis, eĉ fariĝis pli dika.

 

Mo iom hontis, ke ŝi kondutis ne pudore, ŝi do nur povis afekte demandi al Wang Fei: “Kio estas tio, tiel stranga…”

 

Wang Fei donis al Mo ĉe la orelo inĝenian respondon: “Tio estas trezoro, kiu volas eniri vian korpon…”

 

Tiun nokton, la trezoro ja eniris la korpon de Mo, en aparta maniero.

 

La paro ludis tro malfrue tiunokte, kaj mistrafis la horon por reveni al dormejoj. Fakte ili ja ne volis reveni tiele, ĉar ĉiufoje kiam geamantoj repaciiĝas post kverelo, ili havas multe da amo por esprimi.

 

Wang Fei ne tro frue sugestis, ke ili iru al hotelo, ĉar li ne volis timigi Mo-n kaj fuŝis feliĉan nokton. Tio, kion li bezonis, estis nur eta intima spaco, kie ili povu plu intimi, plu ĝui tiun mildan tamen ardan pasion.

 

Oni diris pri tutnokta kinejo, fakte tio estis nur eta diskejo, kie oni projekciis piratajn kopiojn de optikaj diskoj. Troviĝis nur paraj sidejoj, kies okupantoj ĉiuj estas gestudentaj paroj. Mo ne volis spekti filmon, nek Wang Fei.

 

Mo nur volis kliniĝi en la sino de la amata viro, pensante nenion, farante nenion, tiele ĝis sunleviĝo. Wang Fei nur volis plu karesi la molajn mamojn de Mo, plus volis karesi ĉion, fari ĉion.

 

Mo ĝuis la mildan kareson de sia koramiko. Ŝi sciis, ke ŝiaj mampintoj daŭre staris pro lia karesado, kio hontigis ŝin iom.

 

Do, ferminte la okuloj, kaŝante en lian sinon, ŝi ankaŭ karesis lian dorson laŭ lia gvido.

 

Tio estis speciala senso. Vira dorso kaj ŝia haŭto estis tute malsamaj je tuŝo. Mo miris pri la miraklo de la kreinto, ferminte la okulojn, sed tute ne sentis sin dormema.

 

Mo ekmalfermis siajn okulojn, ĉar ŝi aŭdis strangajn kaj kortremigajn bruojn. Je la unua horo post noktomezo, la diskejo komencis projekcii erotikajn filmojn, kio estis publika sekreto, sed pri kio Mo nur eksciis tiam la unuan fojon.

 

Mo ne moviĝis, sed kaŝe malfermis siajn okulojn. Sceno sur la ekrano tute renversis ŝian akiritan scion pri viro kaj virino, kvankam ŝi jam faris grandan salton pri la temo tiunokte.

 

Sur la ekrano nudaj viro kaj virino intervolvis siajn korpojn. Ili kisis, sed ne kisis en la maniero, kiun Mo konis. Viro jam ŝovis sian kapon inter virinajn femurojn, kaj la virino eligis kortremigajn ĝemojn. Jes, kortremigajn.

 

Mo povis klare sensi la laŭtan rapidan korbaton de sia koramiko, kaj ankaŭ povis senti, ke la manoj, kiuj antaŭe milde karesis ŝiajn mamojn, fariĝis krudaj, ke ili ekknedis forte.

 

Mo ankaŭ sensis sian korbaton, kiu same ekrapidiĝis dum tia preskaŭ kruda knedado, kun iom da konsterniĝo. Viro eĉ povis kisis la plej sekretan lokon de la virino, kaj la virino eĉ kriis tiel…

 

Tiel embarase.

 

Erotikaj filmoj, same kiel pornaj filmoj, fakte estas tre bonaj seksedukadaj temoj. Mo denove sensis ion strangan ĉe la pudendo. Kvankam ĉiufoje reveninte al dormejo post intima tempo kun Wang Fei, Mo devis ŝanĝi sian kalsonetan tegaĵon, sed ĉifoje Mo klare sciis, ke la tegaĵo jam tute trempiĝis pro la senprecedenca stimulo dum la intima tempo kun Wang Fei en norda ĝardeno, tamen la nuna sceno sur la ekrano kaŭzis, ke likvo denove elfluis el ŝia pudendo.

 

Nun la viro kaj virino en la sceno sur la ekrano interŝanĝis pozicion, ŝajne ke la virino kisis la malsurpan korpon de la viro. It's crazy! 26 Kaj la virino aspektis — ke ŝi frandas ĝin.

 

Mo estis tre ŝokita. Ĉu ŝi kisas tion, kion mi ĵus tenis en la mano? Kiel ŝi kisas ĝin? Bedaŭrinde tio estis nur erotika filmo.

 

Mo tre volis vidi la veran formon de tiu aĵo, sed la kapo de la virino tute ŝirmis ĝin. Ju pli ŝi sopiris, des pli ŝi ne povis satiĝi, ke pretervole ŝia mano pli fortiĝis.

 

Wang Fei sendube eksciis la erotikan penson de Mo. Lia unu mano plue karesis ŝian mamon, alia mano tamen singarde malzipis sian pantalonon, iom malsuprenigis la kalsoneton, ke viveca pulsanta karna bastono kun leviĝanta kapo elsaltis. Mo sensis la agon de sia koramiko, sed ne parolis.

 

Nur kiam Wang Fei kondukis ŝian alian manon por repreni la varmegan kolbason, ŝi mallaŭte ekkris parte vere parte ŝajnigite.

 

Wang Fei senĝene flustris al Mo: “Ĉi tie nur troviĝas seĝoj por paro, ke aliuloj ne povas vidi.”

 

Mo leviĝis por iom rigardi ĉirkaŭe. Ja kiel Wang Fei diris, estis vandoj ĉiudirekte, kiuj ne malhelpis spekti la filmon, kaj ankaŭ ŝirmis amantojn, ke aliuloj ne vidu ilian intimaĵon. Mo atente aŭskultis, kaj aŭdis iomete da tre mallaŭtaj ĝemoj.

 

Mo ekruĝiĝis, kaj unge pinĉis Wang Fei je la dorso, mallaŭte demandante: “Ĉu vi intence kondukis min ĉi-tien? Vi aĉulo…”

 

Wang Fei ŝajnigis dolorĝemon, respondante: “Kiel mi povis scii, kia estos ĉi-tie? Ankaŭ mi estas nova studento, kaj mi ĉiam estis kune kun vi lastatempe.”

 

Fakte Wang Fei ne diris la tutan veron. Li ja venis la unuan fojon, sed li sciis la sekreton.

 

Tuj ĉe la komenco de la semestro, kelkaj ludemuloj en la dormejo jam spektis filmon ĉi-tie, kaj ili tre ekscitiĝis post reveno, dirante ke estis tre kontentige, ĉar ili vidis multajn amantajn parojn brakumi kaj ludi ludojn. Tia rakonto ravis ĉiujn de la dormejo, ke ili salivumadis.

 

Kvankam troviĝis vando ĉirkaŭ la seĝo por paro, tamen se iu preteriris laŭ la koridoro, la malalta vando ne povis kaŝi ion ajn, ke oni povis vidi la scenon sur la kanapo pli-malpli klare helpe de la malforta lumo en la diskejo.

 

Ekscitaj scenoj el la filmo kaŭzis mensan amoron al kelkaj viretoj kun tro multe da hormono. Ili de tempo al tempo leviĝis por iri al la necesejo, por ke ili povu pasi laŭ la koridoro tien kaj reen.

 

Wang Fei ankaŭ havis la ideon veni ĉi tien kun Mo tre frue. Spertuloj de la lia fako diris al li, ke post ekamiĝo por fari realan progreson, tutnokta kinejo estas perfekta loko.

 

Oni diras pri bonŝancoj de tempo, loko kaj homo, tie ekzistas ĉiuj tri. Eĉ se vi estus ĝentlemano, kaj vere spektas filmon tutnokte sen fari ion ajn, krom sidi bonkondute apud via koramikino, la sekvan matenon, ŝi ja iamaniere sentos, ke ŝi pasis la nokton kune kun vi.

 

Se vi ne faris ion al ŝi, ŝi sentos vin sekura; se vi faris ion, tio signifas, ke ŝi jam akceptis silente. Fakte, se knabino volas spekti tutnoktan filmon kun knabo, jam plejparte klariĝis la afero. Tio estas la tempo; nun en la tutnotka kinejo estas nur seĝoj por paro, kaj ne ekzistas distanco inter la paro, tamen la vando povas bone ŝirmi ilin, ke oni ne rimarku ilian agon.

 

Dum tuta nokto, en eta privata spaco, se vi ne povas uzi la okazon, oni nur povas konkludi, ke vi malŝparis la lokon; la ĉambreton okupas nur geamantoj, kiuj plejparte ne venas la unuan fojon, ke nepre estas intimaj agoj kaj bruoj.

 

Post noktmezo, oni plejparte projekcias erotikajn filmojn, aŭ almenaŭ filmojn kun ne malmulte da erotikaj scenoj, konsiderante ke la projekciitaj filmoj ne estis cenzuritaj. Kun tiaj viveca katalizanto kaj tre amema etoso, se vi ankoraŭ ne povas atingi la duan bazon aŭ la trian bazon, oni diros, ke aŭ vi estas sanktulo, aŭ vi estas porko — nepre stulta porko – ĉar sanktulo ne spektas tutnoktan filmon.

 

Por kunveni ĉi-tien semajnfine, kvankam oni ne longe intrigis, li ja pensis pri tio por iom da tempo.

 

Wang Fei ne estis tiel ruza. Li nur sentis malfacilon ĉiunotke, kiam li adiaŭis al Mo, dezirante lokon, kie la paro povis alpremiĝi al si ĝis la sunleviĝo. Evidente plie li volis esplori ŝian flekseblan kaj mirindan korpon por pli multe da sekretoj, tian ŝancon li certe ne forlasos.

 

Mo tute ne pensis tiom multe, kaj ŝia duonserioza demando nur celis kaŝi ŝian honton, kio eble estis instinkto de knabino.

 

Iom pli forte prenante la varmegan kolbason en la mano, ĉe la orelo de Wang Fei, ŝi flustris plendon: “Vi knaboj estas aĉaj.”

 

Wang Fei ekridis, dirante: “Ĉu ankaŭ alia knabo kondutis tiel aĉe al vi?”

 

Tion Mo tute ne volis toleri, ke ŝi forte pinĉis la varmegan kalsono en mano. Wang Fei tuj sensis neelteneblan doloron, ke li preskaŭ svenis.

 

Mo vidis lian mienon kaj sciis, ke ŝi misfaris. Ŝi tuj ellasis ĝin kaj mallaŭte demandis: “Ĉu gravas?”

 

Wang Fei ne povis paroli pro doloro, ke li nur elspiradis. Mo vidis, ke li ne respondas, kaj spite de la honto, ŝi iom movis sia postaĵo por klini sin, kaj mane tenis la karnan kolbason por ekzameni.

 

Eĉ en la malklara lumo, ŝi povis vidi la profilon de tiu aĵo, kiu aspektis kvazaŭ fungo kreskinta el koka kolo plena de elstaraj vejnoj. Kvankam ŝi vidis malklare, ŝiaj fingroj tame klare sensis la pulsadon de la vejnoj.

 

Subite Mo ekŝokiĝis, ĉar ŝia mano tuŝis iom da glita likvo, kiu ne estis akvo, do nepre sango, mi pinĉis lin, ke ĝi sangis! Ŝi tiel maltranviliĝis, ke larmo ekplenigis ŝiajn okulojn, tuj verŝote. Kun iom da plorĝemo ŝi mallaŭte demandis al Wang Fei: “Ĉu … ankoraŭ doloras al vi?”

 

Wang Fei jam ekregis sin, kaj iom miris pri ŝia maltrankvilo, sed li ne povis perdi tian ŝancon.

 

Li mallaŭtis: “Kisu ĝin, kaj ĝi ne plu doloros.”

 

Mo rigardis lian karnan bastonon enmane, kun bedaŭro kaj scipovo.

 

Staranta karna bastono celis la ĉielon, plena je barakta volo kaj forta ambicio, rekte montranta la plafonon de la diskejo, kvazaŭ tuj pafota raketo fiksrigardanta la ĉielon plenan de nescio, tamen ĝi havas ian belecon kurban kaj streĉitan. Kial mi povis tiel kruele pinĉi ĝin, ke ĝi sangis!

 

Kun bedaŭro Mo mallevis la kapon, leĝere kisis la belforman fungokapon. Bona sento, la haŭto de la fungokapo ne estis tiel malglata kiel imagita, male estis glatece tenera kaj mola.

 

Mo ree kisis ĝin per lipoj, kaj volis ekleviĝi, sed Wang Fei tuj premis ŝian kapon.

 

“Ne foriru… mi ŝatas, ke vi kisas min…” Lia korpo iom supreniĝis, ke la fungokapo fiksiĝis inter ŝiaj lipoj. Mo tre hontis, ke ŝi volis levis sian kapon, tamen Wang Fei tenere sed forte premis ŝian kapon, kaj ŝi ankaŭ iom domaĝis la molan tuŝsenson venantan de siaj lipoj.

 

Eble pro iom da pento, aŭ pro senmemregado, Mo iom malstreĉis siajn lipojn, ke la karna kalsono enŝoviĝis, kaj ŝia lango tuj gustumis mildan salguston.

 

Li mensogis al mi, klare restas ankoraŭ sango. Kun pento Mo tenere likis la fungokapon de la karno bastono.

 

Sed ŝi aŭdis subpremitan tamen tre ĝojan ĝemon de Wang Fei, kies mano pli forte premis ŝian kapon, ke plimulto de la karna bastono eniris en ŝian buŝon.

 

Mo ne sciis kiel priskribi sian senton, iom nervoze, ŝi neniam antaŭe estis en tia situacio.

 

Ŝi denove likis la karnan bastonon en sia buŝo. Ĝi etendis sin tro ene, ke ŝia lango iom ne povis kurbiĝi, sekve ŝi nature suĉis ĝin foje.

 

Alia ĝemo, pli ĝoja kaj pli subpremita. Jes, la virino en la filmo ĵus tiamaniere suĉis la viron. Mo ekmemoris. Tia suĉado ankaŭ kaŭzis fajron bruli en ŝia subventro, kie la vulvo estis malkomforte malseka.

 

Mo sensis, ke siaj mampintoj malkomforte ŝvelis. La mano, kiu daŭre karesis ŝiajn mamojn, neatendite ĵus ĉesis sian kareson, ŝajne li ĝuis ŝian suĉadon, ke li forgesis kion fari.

 

Damne! Mo ne povis elteni, ke ŝi etendis sian manon por premi lian manon sur sian mamon. Wang Fei tuj komprenis kaj arde ekknedis, dume li premis ŝian kapon pli malalten.

 

Mo jam enamiĝis al tia plej intima suĉado por la koramiko, perdinte antaŭan malsperton. Ŝi nur sentis, ke tia suĉado donis al ŝi belegan ĝuon.

 

Subite la karna kalsono en ŝia buŝo fariĝis pli varmega, ŝajne ankaŭ fariĝis pli granda. Kun lia subpremita ĝemo, Mo sensis fortegan pulsadon de la karna bastono en buŝo.

 

El la fungokapo subite ŝprucis varmegan densan likvon. Ŝokite, ŝi eĉ englutis unu gluton. Ŝi volis elbuŝigi la karnan bastonon, sed Wang Fei fikse premis ŝian kapon.

 

La karna bastono ankoraŭ ŝprucadis ondon post ondo, ĝis kiam Wang Fei longe elspiris.

 

Kun honto kaj ĉagreno Mo elkraĉis la restantan likvon el sia buŝo. Tuj antaŭ ol ŝi povis koleri, Wang Fei emocie brakumis ŝin kaj mallaŭte sed emocie diris: “Mi amas vin!”, kio degeligis ŝin.

 

Jes, jen ĉi tiu viro, ankaŭ mi amas lin.

 

Mo mallaŭte repondis: “Ankaŭ mi amas vin…” Kune kun Wang Fei, ŝi ĝuis la dolĉan amon je tiu momento.

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆

 

“Kio okazas al vi?”

 

“Mi rigardis vian fiaĵon.” Mo levis la kapon, kokete okulumis al Lin Hai, poste denove sin klinis…

 


24

[Ŭang-Fej]

25

[Ĉjong-Jaŭ], fama romanistino de amromanoj.

26

“Estas freneze!” en la angla.

 

bildo de gb2312


povigita de