Ensaluto

Sapvezikoj de Ronda (Verkita de Liu Cixin) (3/9)

Tri

Tempo flugis plu. Ronda nun vizitadis la elementan lernejon. Ŝi ankoraŭ amis sapvezikojn.

 

Je la tago de Qingming2, kiam ŝi kaj paĉjo venis al la tombo de panjo, ŝi ankoraŭ kunportis la boteleton por blovi vezikojn. Kiam paĉjo metis freŝajn florojn antaŭ la simplan tomboŝtonon, Ronda elblovis ĉenon da vezikoj. Tuj antaŭ ol paĉjo ekkoleris, lin pacigis frazo de la filino, ke liaj okuloj malsekiĝis.

 

“Panjo vidos tiujn!” Ronda diris, montrante la sapvezikojn ŝvebantajn trans la tomboŝtono.

 

“Ho infano, fariĝu homo kiel panjo, kiu havas sentojn de respondeco kaj misio, kiu havas grandan celon en vivo!” Paĉjo diris al Ronda, brakumante ŝin.

 

“Mi ja havas grandan celon!” Ronda kriis.

 

“Diru al paĉjo?”

 

“El—” Ronda fingromontris sapvezikojn flugintajn malproksimen, “blovi— grand— egajn— vezikojn!”

 

Paĉjo ridis ironie kun kapskuo, kaj kondukis la filinon foren. Ĉi tie ne estis for de la loko, kie la aviadilo kraŝis antaŭ kelkaj jaroj. La semoj plantitaj tiujare de glacibomboj falantaj el la ĉielo ja ĉiuj postvivis, kaj fariĝis arbidoj, sed la lasta venkinto restis la senlima sekeco, ĉar la arbaro el aero-arbarigo tute formortis dum la sekva senpluva jaro, kaj la dezerto daŭre antaŭeniris nehaltigeble. Returnante sin, paĉjo vidis, ke la subiranta Suno etendigas la ombron de la tomboŝtono tre longe, sapvezikoj elbrovitaj de Ronda jam tute malaperis, kiel la idealo de tomboloĝanto, kiel la bela revo disvolvi la okcidentan regionon.

 

 


2

[Ĉing-Ming], tradicia tago por viziti tombojn de mortintoj. Vidu vikipedion pri Qingming.

bildo de gb2312


povigita de