lingvokursoj 12-14.02.2010

Kiel jam diris teologoj, filozofoj, psikologoj, guruoj, politikistoj kaj poetoj, amo ne estas simpla afero. Ekzistas pluraj amoj. El tiu fruktodona arbego, la granda amo-arbo aŭ amujo, mi elprenu nur du fruktojn: la geedzan amon kaj la verdan amon. Tiu ĉi, por ne meti ekologiistojn en leksikan konfuzon, estas la amo al Esperanto.

Ĉu temas pri la geedza amo, ĉu pri la verda, estas fakto, ke amo evoluas. Siaflanke la geedza amo vekiĝas ĝenerale en la junaj jaroj. Do printempe. Nu, certe amo estas la plej bela el la floroj de tiu floranta sezono. Eble fakulo pri botaniko eksplikas, kie, kiam, kiel kaj kial floradas. Sed, almenaŭ je miaj ne kleraj okuloj, eĉ miopaj, mi konfesas, floro simple aperas. Laŭ miaj sentumoj ne sufiĉe spertaj pri botaniko, burĝono ekfloras hazarde kaj mistere. Tiel same okazas ĉe la ama afero inter viro kaj virino. La greka mitologio bildigas la hazardan karakteron de la amo per la figuro de eta dio, kiu blinde pafas sagojn kontraŭ homoj, plejparte junaj, sen preparaj ekzercoj por plenumi tian gravan taskon de la vivo. Profite de mia magra kono pri botaniko mi nur povas aldoni, ke floro ne eterne restas en printempa stato. Floro ekzistas por fariĝi frukto kaj el frukto venas semo, kies destino estas kreski kiel bela specimeno en la vegetara regno.