Ensaluto

eŭtanazio

Pri morthelpo

En la nazia Germanio la esprimo eŭtanazio estis misuzita por murdi homojn kies vivojn la nazioj taksis senvaloraj. Tial mi preferas uzi la esprimon „morthelpo“. Nepre temas pri la decido de la homo kiu volas morti, ne pri la takso de aliaj homoj pri tiu homo.

Krome mi uzas la vorton „li“ en neŭtrala signifo (anstataŭ daŭre skribi li/ŝi).

 

Du eblaj (ekzemplaj) situacioj

 

  1. Povus okazi ke pro akcidento aŭ malsano via cerbo difektiĝas. Ke vi ne plu estas vi mem. Ke vi ne plu memoras la homojn kiujn vi amis kaj kiuj daŭre amas vin. Ke vi daŭre forgesas ĉion, do ankaŭ ne povas relerni scipovojn kaj ne rekonatiĝi kun antaŭe konataj homoj. Vi eble timas, vi eble sentas vin sola, malgraŭ aliaj homoj ĉirkaŭ vi. Vi ne plu povas ĝoji. Eble vi perceptas tiun situacion kiel neeltenebla kaj vi tion montras per kriado, koleriĝo, eble eĉ per atakoj de la al vi ne konataj homoj (povus esti viaj familianoj). Por trankviligi vin oni donas al vi medikamentojn. Poste vi simple atendas, apatia, indiferenta. Via korpo ankoraŭ sufiĉe bone funkcias, kaj se vi estas sufiĉe juna, povas esti tute bona ebla, ke vi en tiu stato ankoraŭ vivas multajn jarojn.

    Ĉu vi tion volus? Aŭ ĉu vi, se vi povus decidi tion jam nun por la persono kiu vi eble iam estus, sed ne volas esti, elektus libervolan morton - decido, kiun vi post la cerbodifektiĝo ne plu kapablus fari kaj pri kies plenumon vi do bezonus helpon de alia persono?

 

bildo de Sunjo
Abonrilata enhavo


povigita de