Ensaluto

novelo; traduko; auxtunaj; muŝoj; némirovsky

bildo de Mike59

LA AŬTUNAJ MUŜOJ - IRENE NEMIROVSKY (3)

Dua ĉapitro

 

 

Ankoraŭ dum kelka tempo Tatjana Ivanovna aŭskultis la forirantan sonon de la tintiloj.

"Ili rapidas", ŝi sonĝis.

 

Ŝi daŭre staris meze de l' aleo, premante per ambaŭ manoj sian ŝalon sur la vizaĝon.

Leĝera kaj seka, la neĝo eniris en la okulojn kiel polvo.

La luno jam leviĝis kaj la spuroj de la glitveturilo, kavigitaj profunde en la frostigita grundo, flagris de blua fajro.

La vento ŝanĝiĝis kaj la neĝo tuj forte ekfalis.

 

La mallaŭta tinto de la sonoriletoj jam ĉesis.

La abioj kovritaj de glacio krakadis en la silento kun ĝemo de homa peno.

 

La oldulino malrapide reiris al la domo.

Kun ia peza mirego, ŝi pensis pri Cirilo kaj Jurij… La milito… Ŝi malprecize imagis kampon kaj galopantajn ĉevalojn… obusojn, kiuj disrompiĝis kiel maturaj guŝoj… same kiel sur ekvidita bildo… nu, kie ? … verŝajne en lernolibro, kiun iam kolorigis la infanoj… Kiuj infanoj ?… Tiuj, aŭ Nikolao Aleksandroviĉ kaj liaj fratoj ? …

 

Kelkfoje, kiam ŝi sentis sin laca, kiel ĉi-nokte, ŝi intermiksis ilin en sia memoro… Longa konfuza sonĝo… Ĉu, kiel antaŭe pro la krioj de Kolinka* , ŝi vekiĝos en la malnova dormoĉambro ?…

 

Kvindek unu jaroj…

Abonrilata enhavo


povigita de