Ensaluto

traduko el la ĉina

Vilaĝa Instruisto (4/8)

Ĉapitro Kvar

 

“Objektnumero: 1033715. Absoluta magnitudo16: 3.5. Evolua fazo: super de ĉefstelvico17. Oni eltrovis du planedojn, kun mezaj orbitaj radiusoj de 1.3 kaj 4.7 distancaj unuoj. Sur la planedo numero unu oni eltrovis vivon. Ĉi tio estas raporto de la ŝipo Ruĝ69012.”

 

La cent mil batalŝipoj de la karbonbaza federacia interstelara floto nun jam disvastiĝis en bendforma regiono dek mil lumjarojn longa, kiu estas la barzono konstruata. La projekto ĵus komenciĝis, kaj oni eksperimente detruis kvin mil stelojn, el kiuj nur 137 steloj havis planedojn, kaj ĉi tiu estis la unua, sur kies planedo troviĝis vivo.

 

“La unua spiralbrako ja estas dezerta loko,” ĉefdirektoro ekkriis. Lia saĝ-kampo ekvibris kaj kaŝis la flagŝipon sube kaj la stelplenan ĉielon supre per holografio, ke li, la flotokomandanto kaj la senatano ekŝvebis en senlima nigra nenieco. Poste, li montrigis la bildon senditan de la detektilo, ke ekaperis en la nenieco fajra globo brilanta kun blua lumo. La saĝ-kampo de la ĉefdirektoro produktis blankan kadron, kiu alĝustigis sian grandecon kaj encirkligis ĉi tiun stelon, kaj kaŝis ĝian bildon. Ili denove sinkis en senliman mallumon, tamen en kiu troviĝis eta flava lumpunkto. Fokuso de la bildo ekŝanĝiĝis abrupte, ke la bildo de la planedo antaŭenpuŝis svenige rapide kaj baldaŭ okupis duonon de la nenieco. Ĉiuj tri mergiĝis en la oranĝflava lumo, kiun ĝi reflektis.

 

bildo de gb2312

Vilaĝa Instruisto (3/8)

Ĉapitro Tri

 

La nokto profundiĝis. En kandela lumo, infanoj de la tuta klaso ĉirkaŭis la malsanliton de la instruisto.

 

“Ripozu, instruisto. Egalas ke vi instruos morgaŭ,” iu knabo diris.

 

Li devigis sin ridi malfacile: “Morgaŭ estos morgaŭa leciono.”

 

Li pensis, ke etus bone se li povus daŭri ĝis morgaŭ, tiam li instruus pluan lecionon, sed li sciis instinkte, ke tio ne eblus.

 

Li ekgestis, kaj iu infano metis nigran tablueton sur la littukon ĉe lia brusto. Dum la lasta monato, li daŭre instruis tiamaniere. Per malforta mano li prenis la duonon da kreto, kiun la infano transdonis, kaj pene metis ĝin sur la nigran tablon. Tiam alia dolorego atakis, kaj lia mano ektremis, ke la kreto klakis sur la nigra tabulo, lasinte kelkajn blankajn punktojn. Ekde reveno el la provincurbo, li ne plu vizitis la hospitalon. Du montojn poste, Lia hepato ekdoloris lin, kaj li sciis, ke kanceraj ĉeloj jam atingis tien per metastazo. La doloro akriĝis pli kaj pli, fine superis ĉiujn sentojn. Li palpserĉis unumane sub la kapkuseno, kaj eltrovis kelkajn kontraŭdoloraĵojn, kiuj estis de la plej ordinara speco, en plasta longpaketo. Por akra doloro de malfrufaza kancero, tia medikamento jam neniel efikas, sed eble pro memsugestio, li sentis sin almenaŭ iom pli bone glutinte la medikamenton. Anestaza drogo ne kostis multe, sed la hospitalo ne permesis, ke li elportu ĝin eksteren. Eĉ se li kunportus ĝin hejmen, neniu injektus ĝin por li. Kiel antaŭe li prenis du pilolojn el la plasta paketo. Sed post ekpenso, li elprenis ĉiujn restantajn dek du pilolojn, kiujn li glutis per unu spiro, ĉar li sciis, ke li ne plu bezonos tiujn. Baraktante li volis skribi ion sur la nigran tabulon, sed subite lia kapo turniĝis flanken. Iu infano haste prenis pelveton ĉe lia buŝo. Li sputis buŝplenon da nigre ruĝa sango kaj senforte klinis sin sur la kapkuseno, anhelante.

 

bildo de gb2312

Vilaĝa Instruisto (2/8)

Ĉapitro Du

Kvindek mil lumjarojn for de la Tero, en la centro de la Laktovojo, interstelara milito, kiu daŭris dudek mil jarojn, jam proksimiĝis al la fino.

 

Tie en la kosmospaco iom post iom aperis kvadrata regiono, kvazaŭ oni fortranĉus kvadratan aperturon el la fono de brilaj stelaroj. Latera longo de la regiono estis proksimume dek mil kilometroj. Interno de la regiono estis ia mallumo pli malhela ol ĉirkaŭa kosmospaco, kiu donis la senton de ia malpleno inter malpleno. En la nigra kvadrato ekaperis realaĵoj diverformaj, grandaj kiel la luno, kaj brile arĝentkoloraj. Ekaperis pli kaj pli multe da tiaj objektoj, el kiuj formiĝis neta kub matrico. Ĉi tiu arĝenta matrico solene veturis ekster la nigran kvadraton. Tiuj du formis mozaikon pendantan sur eterna universa firmamento, kiu havis kiel veluran bazon la kvadraton de absoluta nigra korpo, kaj estis bonorde inkrustita per puraj kaj brilaj arĝentaj partetoj. Tio ankaŭ ŝajnis kvazaŭ solidiĝaĵo de universa simfonio. Iom post iom, nigra kvadrato dissolviĝis en la stelara spaco, kies lokon plenigis la stelaroj. Arĝenta matrico solene ŝvebis inter stelaroj.

 

La interstelara floto de Karbonbaza Federacio de la Laktovojo plenumis la unuan tempospacan salton de ĉi tiu krozado.

 

Sur la flagŝipo de la floto, la ĉefdirektoro de la Karbonbaza Federacio rigardis la metalan teron antaŭ siaj okuloj. La tero kovriĝis de interkrucigitaj strekoj, kvazaŭ senlime vasta arĝenta gravurita cirkvito-tabulo. De tempo al tempo aperis sur la tero kelkaj brilaj boatoj gutformaj, kiuj veturis laŭ la sulkoj je kapturniga rapido dum kelkaj sekundoj, kaj poste silente malaperis en profundan puton subite ekaperintan. Kosmaj polvoj kunportitaj de la tempospaca salto estis jonigitaj, kaj fariĝis buloj da nuboj eligantaj malhelan ruĝlumon, kiuj vualis la ĉielon super la arĝenta tero.

 

bildo de gb2312

Vilaĝa Instruisto (1/8)

Ĉapitro Unu

Li sciis, ke li devos fruigi instruadon de ĉi tiu lasta leciono.

 

Ankoraŭ alia atako de dolorego sturmis el la hepato, tiel forte, ke li preskaŭ svenis. Li jam ne havis la forton ellitiĝi, li do malfacile sin movis proksimen al la fenestro ĉe la lito. Lunlumo rebrilis sur la fenestro-papero arĝenthele, ke la fenestreto ŝajnis kvazaŭ pordo al alia mondo, en kiu ĉio devis esti arĝenthela, kvazaŭ miniatura sceno farita el arĝento kaj nefrostiga neĝo. Tremetante li levis la kapon por rigardi eksteren tra la romptruo de la fenestro-papero, la iluzio tuj malaperis. Li vidis la malproksiman vilaĝon, en kiu li vivis la tutan vivon.

 

bildo de gb2312

Vilaĝa Instruisto (0/8)

Pri la traduko

Ĉi tiu trakudo estas mia unua provo de iom longa verko. Mi tre dankas esperantistojn ĉe la forumo pri tradukado de elerno.cn, kie forumanoj (aparte Eto) korektis multajn erarojn. Sendube restas ankoraŭ pli da eraroj, pri kiuj nur mi kulpas.

 

Antaŭparolo de la Verkisto

Verkita de Liu Cixin1

 

Aldonitaj vortoj de la verkisto: Ĉi tiu novelo iom ŝanĝiĝis, kompare kun miaj antaŭaj verkoj, precipe en tio, ke ĝi ne estas tiom “malmola”, kaj la fokuso estas kreado de etoso. Ne estu trompita de la komenca parto, ĉar ĝi ne estas tia, kia vi imagas ĝin. Mi ne kuraĝas diri, kiom altnivela ĝi estas, sed vi vidos en ĝi la plej bizaran kaj plej neimageblan etoson en la historio de ĉina sciencfikcio.

 


 

1

[Lju Ci-ŝin], vidu Vikipedion.

 

bildo de gb2312
Abonrilata enhavo


povigita de